no panic !

Het Piekboek

2011-11-18T12:36:00.004+01:00

Na anderhalf jaar hard werken, puzzelen, opzoeken, interviewen, tegenslagen, subsidieverzoeken, tegenwerkingen, taalfouten ( door de deadline nog steeds niet allemaal eruit..) drukkosten en noem maar op wat je tegenkomt wanneer je als een stelletje amateurs een boek wilt samenstellen. Het boek 40 jaar de Piek komt uit ! en wel op zondag 20 november aanstaande, omlijst door muziek, discussie, poetry en een heuse boekenbeurs alwaar uiteraard uitsluitend één boek verkrijgbaar is... Het Piekboek. Een speciale vormgeving met de uitstraling van een LP klaphoes uit de jaren van het vinyl, komt dat zien en vooral komt dat kopen, gratis toegang, drankjes en hapjes. De Piek Hellebardierstraat 11-13 Vlissingen 15.00 uur !

uitnodiging

2011-07-01T15:22:00.003+02:00

Galerie Pinsart en 44 Galery nodigen u vriendelijk uit voor de vernissage van "Genthof 2011, Suspicious Landscapes, collectief Goed Gezien op zaterdag 16 juli in Gallerie Pinsart, Genthof 21 8000 Brugge. Inleiding door Pascal Cornet, contemporary photography. De tentoonstelling loopt van 16 juli tot en met 14 augustus op zaterdag en zondag van 14 tot 18 uur. Collectief Goed Gezien is Pascal Cornet, Peter de Bruyne, Jan Delestinne, Sarah Despenter, Piet de Wolff, Jan Fryns, Luc Rabaey, Johan Reynaert en Paul Willaert.

Albumine en Zout

2011-06-15T10:49:00.005+02:00

Een logisch gevolg van m'n collodion avontuur is het afdrukken op de wijze waarop men dat deed in pakweg 1839 en vervolgens later. Een met zouten en gelatine doordrenkt papier wordt na droging lichtgevoelig gemaakt met een zilvernitrate oplossing en vervolgens belicht ( met negatief ) in zonlicht of binnenshuis met uv lampen ( een oude gezichtsbruiner b.v. ) Ik was al op zoek naar een workshop en tot mijn grote verbazing en vreugde zit dè autoriteit op dit gebied in Middelburg, dus slechts zeven kilometer verderop. De workshop bevat zowel zout- als albuminedruk en is een aanrader voor iedereeen met belangstelling voor de edele processen.

Op de fotoos, de paarden uit de Camargue en Bert, een collodionmodel.

Kodak Brownie wet plate

2011-06-10T12:37:00.004+02:00

Een hoop ellende met een gecrashte computer en dan denken dat je zo'n grote hoop niet kan meemaken met het oude handwerk.... maar nu toch t zweet op m'n kabouter, het zomerseizoen nadert en het werk zwakt sterk af, alleen op de donderdag is er nog een zomercursus schilderen, voor de rest lopen en waggelen er nog wat senioren rond die met hun vrije tijd geen raad kunnen. Een goed idee was het om als nuttige tijdvulling die 10 cursisten vast te leggen op de gevoelige plaat. Nieuw zilverbad gemaakt, nieuwe ontwikkelaar en een nieuw fixeerbad, wat kan er gebeuren....Om een of andere reden reageert de ontwikkelaar veel te sterk ( andere azijn ? )en spoelt veel te veel weg, verdunnen is denkbaar het logische antwoord. Vanmorgen het spul verdunt en een proefje gemaakt. Het lijkt Perfect. Nu had ik thuis nog een Kodak Brownie staan en met een beetje fantasie past daar in plaats van rolfilm ook wel een "nat plaatje in" Een plaatje gemaakt op maat ( 6,5 x 8,5 cm ) een gokje gemaakt met de belichting ( 10 sec. ) de nieuwe ontwikkelaar gebruikt en een tevreden glimlach verscheen op mijn helaas toch weer door hoofdpijn getergde gezicht. Tijd voor serieus werk dan maar en een uurtje later vraag ik Lies ( receptie ) eventjes model te zitten voor een portret op 13 x 18 aluminium. De normale handelingen gevolgd tot er bij het ontwikkelen totaal geen beeld verscheen, het zweten begon... heb ik de darkslide wel weggehaald is de eerste gedachte. Dan nog maar een plaatje gieten, Lies wederom voor de camera geplaatst, scherpstellen, darkslide omhoog, lenscap weg voor 2 a 3 seconden en hopla weer naar de donkere kamer... wederom totaal geen beeld. Vertel mij het warom dan weet ik het ook. Ontwikkelde het miniplaatje wel en de grote niet, ik pijns me suf, een nieuw ontwikkelbad maken lijkt me, daarover later meer, nu rest gelukkig nog het Brownie plaatje waar ik blij mee ben, je hebt dus geen grote en dure grootformaat camera te hebben voor dit proces, dit ga ik meer doen.

@#$%"CRASH"!@#$%

2011-04-07T11:16:00.002+02:00

computercrash, alle bestanden ( fotoos, woorden, ideeen, communicaties ) verloren van pakweg het afgelopen jaar, de rest was reeds safe.... moet ik nu huilen of gewoon akkord gaan met het idee dat we nu eenmaal in een wegwerpwereld leven. Alle analoge beelden bestaan gelukkig nog via de nega en positieven maar wat een hels en waarschijnlijk ondoenlijk karwei om dat nogmaals te scannen, dus dat ga ik niet doen en me neerleggen bij de wegwerpwereldgedachte. MAAR EEN ENORME GVD EN SH*T EN F*CK is hier wel op z'n plaats. Vandaar.

digital wet plate

2011-03-29T09:15:00.002+02:00

de twee "natte plaatjes"staan te drogen in het droogrek wanneer ik de zon er op zie vallen, met een zwarte paat erachter verschijnt dit beeld, Loes lijkt verdomme wel een jonge meid en dat zonder photoshop, ze is dan ook zeer tevreden met dit beeld, meer dan met de uiteindelijke plaat die, om eerlijk te zijn, beter zou zijn wanneer er geen tas op zou staan, het witte jasje zwart was geweest en de belichting nog korter maar ja .......

landschap;

2011-03-28T08:12:00.003+02:00

volgens de Dikke van Dale: omgeving zoals de mens dit waarneemt. Polaroid 600 SE met fuji fp 100 C

loes

2011-03-27T16:58:00.002+02:00

werner

2011-03-20T18:08:00.001+01:00

neut

2011-03-20T11:22:00.000+01:00

loes

2011-03-20T11:19:00.004+01:00

13 x 18 glas, in het "echt" vind ik ze mooier dan op het scherm, op het scherm is het platter, vager.

volgende...

2011-03-14T07:43:00.003+01:00

Na Neut ( mislukt) nu Loes... een verbeterde manier om de ontwikkelaar te gieten, kortere sluitertijd ( 1,5 sec ) levert een beter en scherper beeld. de vorige manier van ontwikkelaar gieten spoelde te veel zilver weg, ik was te druzig, het moet met beleid Piet, dat weet je toch. Volgende stap is het nog beter poetsen van de plaat ( ! ) na het grondig reinigen met afwasmiddel en warm water moet er nog grondig gepoetst worden met "rotten stone", een mengsel van superfijn steen, alcohol en gedemineraliseerd water. Dat mengsel moet er dan natuurlijk weer afgepoetst en daar ontstaan foutmomenten, kleine deeltjes poetsmiddel of streepjes poetsmiddel blijven practisch onzichtbaar achter en laten op het eindresultaat witte stipjes of streepjes zien. Ook het gieten van de lak moet beter. Dit alles een volgende keer dan maar....

vijf

2011-03-07T14:07:00.005+01:00

het is een verslavende bezigheid, nu nog met de modellen die stil zitten vanwege de afwezigheid van hersenen, spieren en ledematen.... poging één om een levend model te vangen ( Neut ) is mislukt, overbelicht en/of overontwikkeld, No Panic ! het komt goed we zitten pas in week 3.

plate nr 4

2011-03-07T14:06:00.003+01:00

fiat 500

2011-02-26T18:41:00.002+01:00

zaterdagmiddag, in afwachting van de wielerkoers ( Nieuwsblad ) nog maar even een plaat maken, t is k*t weer, donker nat en winderig. met een doorzichtig zeil kan ik mijn luifel in de tuin afdichten en een werkplek met bestaand licht maken, sluitertijden verdubbelen schat ik voorzichtig in en ben uiteindelijk tevreden met het resultaat. het gieten gaat steeds beter, het vernissen idem

nummer twee

2011-02-22T19:49:00.001+01:00

helder weer, nog wel te koud maar beter resultaat

eerste plaat...

2011-02-17T07:59:00.002+01:00

ik zal nog veel moeten oefenen en rekenen ( gieten, licht, ontwikkelen en fixeren )maar ondanks dat ben ik blij dat ik sowieso een beeld produceer op de glasplaat. Ik gaf mezelf een jaar om alle benodigde produkten bij elkaar te krijgen, van een 1870camera en chemicalien tot en met de glazen roerstaafjes van de Xenos, dit is in 3/4 jaar gelukt. Nu geef ik mezelf een half jaar voor de rest, het maken van "mooie platen", je weet wel van die platen die je durft weg te geven.

popel, stap drie

2011-01-25T10:11:00.007+01:00

Ha , eindelijk de chemie cursus gedaan, Indra Moonen ( http://www.contrastique.com ) heeft me de fijne kneepjes van het proces uitgelegd en voorgedaan. Voorlopig heb ik nu een jaarvoorraad Collodion en weet precies hoe ik voortaan zelf deze vloeistof aan kan maken. Op het moment is er de tentoonstelling van de "dekselse kopstukken" van Loes nog in het Packhuys, maar zodra die weg is ( laatste dag 13 feb. ) plaats ik de opvouwbare donkere kamer en ga ik beginnen. Spannend, anders kan ik het niet noemen, was het al een belevenis op de eerste cursus, nu ik het zelf moet gaan doen droom ik er zelfs van. Eerst wat stillevens om de routine op te voeren en later, wanneer het zonnetje voor het noodzakelijke licht zorgt, de portretten. Slachtoffer/model Neut popelt al om zijn vorig jaar verkregen pensioentijd eindelijk eens nuttig te gaan vullen. Z'n ogen, snor en de (voor mij dankbare) groeven moeten voor pracht portretten kunnen zorgen, popelen...een mooi woord, ik popel ook. De afgebeelde camera ( nr 2 ) is net aangeschaft in Parijs, een mooi formaat om mijn eerste glasplaten te maken, 13x18cm. Camera's uit het collodion tijdperk zijn nog wel te koop maar met de orginele platenhouder niet zo vaak, ik was dus zeer blij met dit exemplaar. De platenkast is vrijwel zonder gebuikssporen van het zilvernitraat ( zwart ) en dus eigenlijk nieuw uit 1860. Ik zei het al, popelen is het woord.

stap twee

2010-11-01T09:16:00.005+01:00

De camera is er, een frans exemplaar uit het laatste gedeelte van de negentiende eeuw. Een mooie portretlens f4 - f16 en de glasplaten zijn 18 x 23 centimeter, redelijk in de buurt van kopgrootte. De opvouwbarre donkere kamer is ook klaar voor gebruik, de chemicalien en alle flessen,maatbekers, trechters, veiligheidproducten enz, enz. staan klaar voor gebruik. Ik probeer in de eerste weken van december de gifmengcursus te volgen om hopelijk in de kerstvakantie de eerste platen te maken. Wanneer dit niet lukt stel ik het uit tot volgend voorjaar, wanneer de eerste mooie zon dagen de pret aanwakkert en er genoeg licht is om portretten te schieten. Alhoewel schieten.... een vertraagde vorm daarvan bedoel ik ( belichtingstijden van 3 tot 25 seconden zijn niet vreemd ) Voorlopig moet ik me dus nog maar bezighouden met de Polaroid-creaties, die tot mijn verbazing vreemdgenoeg bij veel mensen in de smaak vallen. Ik zie de verbazing wanneer ik het overdreven omslachtige proces uitleg en denk aan het moment dat ik moet gaan vertellen waarom ik voor het nog veel uitgebreidere proces van de natte platen kies. Als ik nog veel later op de bank bij de psychiater lig en moet uitleggen hoe het nu allemaal zo gekomen is zal ik hem vertellen dat de schuld ligt bij de uitvinding van de pixel. Toen de eerste digitale cameras op de markt kwamen en er voorzichtig voorlichting werd gegeven wat er allemaal wel niet mogelijk was met deze ( Mavica 400 x 600 pixels, 8 fotoos op een diskette) uiterst moderne vorm van fotografie, werd ik gegrepen alsof ik het "licht" had gezien. De beeldenexplosie die dit later op de wereld teweegbracht heeft het licht weer teruggebracht naar het nivo van een kaars en via het "omslachtige" natte proces van film en het snelle maar creatief aantrekkelijke proces van Polaroid nog een stap terug in het verleden naar de wereld van Frederic Scott Archer, de uitvinder van de lichtgevoelige collodion-zilvernitrate verbinding op de glazen plaat. Wordt ongetwijfeld vervolgd

wet plate 1

2010-09-01T08:12:00.003+02:00

Het grote avontuur gestart, wat in de kop zit moet er een keer uit. Altijd wanneer ik in het B&W Magazine een stuk las over Wet Plate fotografen fantaseerde ik me zelf op stap met een grootformaat camera, flessen vol chemicalien en een plausibele donkere kamer. Stap één is gemaakt, bij Carl Radford in Glasgow ( http://www.carls-gallery.co.uk ) een 2,5 daagse workshop gevolgd hoe de natte platen te maken, te belichten en te ontwikkelen. Afgelopen zondag een afspraak gemaakt met een Nederlands Collodion Wet Plate fotografe om het grote Gifmengen onder de knie te krijgen, een hoofdstuk apart, je werkt tenslotte met zware metalen en vergiften ( Cyanide ), explosieve en brandbare vloeistoffen en zilvernitrate. Donderdag ga ik naar Sliedrecht een camera bekijken, niet te groot om te beginnen ( 5X7 inch oftewel 12,7 x 17,7 cm ). Voorlopig is er een donkere kamer gemaakt in de kelder van m'n werk waar naast de koelkast met Polaroidfilms nu ook een koelkastje Collodionprodukten komt. De opvouwbare versie hiervan moet wachten tot ik alles onder de knie heb...

Hobbel de Bobbel van P naar R

2010-04-12T08:47:00.017+02:00

Paaszondag, een week geleden, we komen terug van de Ronde van Vlaanderen en groeten elkaar tot ziens, ik zeg vragend 'volgende week Parijs- Roubaix ?' maar we vinden het duidelijk te veel..... het was een mooie dag maar het lijkt alsof de magie van de eerste keren Ronde-en Helbezoek verdwenen was, de verwondering van het Grote Gebeuren werd het registreren van: Al Eerder Gezien. We spreken af begin mei, bij "de Opening".

Zondagochtend, een week later, ik sta vroeg op het is mooi weer op de Westerschelde. Laag water en een opkomende zon, een mooier slaapkamerraam kan ik me niet wensen. Koffie en het boek De Flandriens van de gelijknamige serie op Canvas in voorbereiding van de Parijs-Roubaix tv-uitzending aanstaande middag. Ik lees het verhaal van Van Petegem wanneer hij in 2003 op de Carrefour d'Arbre er op een Van Petegemse manier vandoor gaat en de dubbel binnenhaalt.... Ik krijg er de wielerkriebels van, vraag Loes of we nog wat afgesproken hebben vandaag, grijp mijn fototas, de autosleutels, een noodransoen en om 09.00 uur zit ik verdorie in de auto op weg naar Gruson, aan het eind van de Carrefour, een doorgaans Godvergeten minidorp nu in het middelpunt van de Hel, wat bezielt me. Gruson, Pas de Calais, Frankrijk Noord, een waarschijnlijk rijk, zie die huizen, maar erg stil dorp op 364 dagen per jaar. Die ene overgebleven dag niet, de dag dat de renners van de Hel er doorheen razen op het welkome asfalt na de genadeloze bijeengesmeten rij kinderkopjes op de Carrefour d'Arbre. Het is verrassend stil op de kasseienstrook, de kampeerwagens zijn verboden verklaard na het bijna-deblacle van de vorige editie.....de achtervolgende Pozzato en werd bekogeld met bier door de fans van Stijn Devolder althans dat is de verklaring die de volop aanwezige Gendarmerie ( 200 + 20 Belgen ) me weet te vertellen. Ik wandel op m'n gemak naar Cafe d'Arbre dat gesloten/gereserveerd blijkt en vandaaruit verder over de keien naar Baisieux, een flinke wandeling over die rotstenen, dat ze daarover fietsen kunnen en hoe ! In cafe "Het vrolijke Vissertje" ( Fr. ) een groot scherm, sandwich fromage/jambon en Leffe blond. De terugtocht naar Gruson, nog steeds niet erg veel volk maar aan de geparkeerde en de nog een parkeerplaats zoekende auto's te zien op de route national een 200tal meters verderop gaat dat niet lang meer duren. Voordat ik in Gruson ben staat de laatste kilometer van de "de secteur pavé Gruson (3)" twee rijen dik vol. In volle verwachting probeer ik wat koersinformatie bij de overal aanwezige draagbare radios, Cancellara rijdt net weg richting Sebastian Hinault, de voorsprong is snel twee minuten, de helicopters zijn zichtbaar, de voorste bij de Leider, verderop in de lucht de achtervolgende wentelwiek boven de tegenspartelende achtervolgers ( Hushovd: "toen hij ( C.) 50 meter voorsprong had wist ik genoeg, ook dit jaar geen Kei voor mij ! ) Een flashback van vorige week, ik sta op de hoek van de laatste strook en het begin van het Gruson-asfalt, eerst de motoren en dan een Cancellara die evenals op de Muur weer onvoorstelbaar hard die bocht uitkomt, dijen als kasseien denk ik nog en wat duurt dat lang voordat de achtervolgers diezelfde hoek nemen, nog steeds geen Boonen, dat doet de overtallig aanwezige Belgen geen goed, in een groep erna zie ik Hoogerland. Ik loop terug naar het enige cafe in het dorp "La petite Suisse" en zie de rest van de koers zonder verdere verrassing. Chaos troef bij terugtocht, maar twee uur later toch weer thuis met pijn in rug en voeten, een marathon over gobble-stones, dan piepen ze wel anders die Kenianen en Ethiopiers.

( op de foto: Belgische juniorenwinnaar Jasper Stuyven en Leeuwverkopers, € 5 per vlag)

Slappe koffie, sterke Fabian

2010-04-06T09:39:00.015+02:00

Het weer tijdens de 3 daagse van de Panne deed me bibberen en het ergste vrezen. Het weertje Paaszondagmorgen om pakweg 06.30 bij het vertrek naar Brugge deed me huiveren.... het water viel met bakken, emmers en al wat ze boven vinden konden om te gebruiken bij het naar beneden te gooien van dat water naar beneden. Afspraak om 08.00 uur bij huize Luc om vervolgens de Amerikaanse journalist/schrijver Dan op te pikken bij de start van de Ronde op de markt van Brugge. Dan schrijft een boek over de opleiding van de USA wielertalenten die in Belgie school volgen en koers leren, wij worden geacht hem wegwijs te maken vandaag, maar Dan weet veel, heel veel, over de Klassiekers, de namen, de hellingen, de kasseienstroken, de oud winnaars, hij is zelf renner geweest en bevriend met Tylar Ferrar die eveneens meerijdt vandaag. Regen dus met bakken, precies totdat het startschot klinkt en waarlijk de zon doorbreekt om vervolgens de verdere dag met grote regelmaat zijn verwarmende stralen op onze hoofden neer te laten dalen...( pfff wat een zin, delete ? ) Na de start gedrieen op weg naar Desselgem, het Dorp van de Ronde alwaar oerFlandrien Briek Schotte een ereplaats kent. Ze hebben werkelijk alles uit de kast getrokken om er een feestje van te maken daar in Desselgem, fietsen uit de tijd van vòòr de eerste Ronde, fanfare te fiets, straattheater, biertenten, looporkesten en biertenten, of had ik dat al gezegd dat van die biertenten. Tijd voor koffie, cafe één is te vol om drie man extra te bergen, op dus naar cafe twee. Plek zat daar, bonnetjes kopen, koffies bestellen, zitten we verdorie plotsklaps in een Vlaams Belang cafe, vandaar die vele lege plekken. Òf het moet vanwege de koffie zijn, tjezus, als de politiek van Het Belang van het zelfde gehalte is als de koffie die daar verstrekt werd, vrees ik het ergste voor Dewinter en z'n partijkameraden, werkelijk bocht van het hoogste gehalte, wanneer ik het slootwater zou noemen is dat een belediging voor water uit een sloot, het was niet eens warm, dat moet toch wel het eenvoudigste onderdeel zijn bij het koffiezetten. Genoeg over de koffie nu, de straat op, een Polaroidplaatje maken van wat plaatselijken met een Belgische draaghond en de uitreiking daarvan levert ons drieen een pint op, Maes. Toen ik het plaatje schoot wilde de draaghondeigenares achterop de camera ( ! ) kijken hoe ze er bijstonden, gewend als ze al was aan de huidige produkten met viewers.... niks te zien natuurlijk maar toen ze al na twee minuten het kant en klare produkt in handen hadden dacht ze werkelijk dat de digitale cameraprofesoren weer een stap dichter waren bij de perfectie door er nu zelfs een printer bij in te bouwen.....( camera zo'n 40 jaar oud en toch z'n tijd ver vooruit ! ). Ik grijns maar eens flink, we lopen verder en wachten op "Rodania !" ( hierbij zou een tune moeten klinken ) en de eerste renners. Een kleine groep coureurs die zeker weten dat ze toch niet zullen winnen blijkt een voorsprong te hebben van elf minuten, de eerste stroken keien en bulten moeten nog komen uiteraard. Op naar cafe "In Den Trap Op" te Horebeke alwaar men over de koers praat, zo staat het althans beschreven in de diverse koersboeken. Onderweg ontstaat een kleine paniek op de achterbank, Dan hoort de naam Ferrar vallen op de radio en schrikt nu blijkt dat niet alleen zijn naam was gevallen maar Tyler zelf ook, paniek is weer snel over wanneer blijkt dat het geval niet zo ernstig is, hij zal vijfde eindigen verklap ik alvast. De soep is goed in het cafe, de sfeer rustig en warm, onringd door wielersupporters uit diverse landen consumeren we tevreden en met het plan hierna naar de Muur te vertrekken groeten we de waard en z'n gasten, betrouwbare mensen in dit geval. Koersradio in de auto, de groep kanshebbers heeft zich losgemaakt van de groep kanslozen zodra de zware stroken doen waarvoor ze aangenomen zijn, de schifting maken. We rijden nu probleemloos naar Geraardsbergen en vinden, complimenten voor Luc, een gedurende normale weekdagen hoogstwaarschijnlijk erg klandestine parkeerplaats halfweg de toch niet misselijke helling van de Brugstraat en de Markt. Rest ons slechts het oversteken van de Markt en de beklimming van de Kapelmuur. Op de Markt stroomt de zeik reeds met volle overgave uit de in ruime hoeveelheid opgestelde urinoirs, tegen zo'n massal biergebruik en daarbij behorende lozing kunnen deze pisbakken niet op, deze strijd is oneerlijk, de markt loopt steil af dus de pis verdwijnt wel weer na 50 meter in de hevig stinkende riolering, dit alles reeds op onze heenreis dus over de terugreis geen woorden meer, het is zo al erg genoeg. Veel volk op de been , dat wel natuurlijk en nog meer volk op de Kapelheuvel, het kruisbeeld op de top geeft een dankbare visuele bijdrage aan de Paaszondag, "laat de kinderen tot mij komen", of liever nu het onderwerp van kinderen niet geheel proper meer is in de katholieke kerk, "laat de wielerfans de Muur op stomen". Rondlopen, kijken, proeven en wachten, van draagbare radio naar draagbare radio de Koers volgen, Cancellara en Boonen ontsnappen op de Molenberg, en later de helicopter hoorbaar, ze komen, de eerste die ik de bocht direkt na de top op me af zie stormen is Cancellara, de camera klikt, zorgvuldige focus vooraf op een sigarettenpeuk vlak na de bocht, zo snel mogelijke sluiter, helemaal scherp zal niet gaan met dit bakbeest ( de Bus ), tijd voor een volgend shot is er niet, acht seconden later zie ik een grauwgijze Boonen steunend langs flitsen, ik denk: dat ga je niet redden kerel en weet zeker dat hij dit ook zeker weet... Ik herken nog Flecha, Hoogerland ( Zeelands Hoop ) en Armstrong die toch verrassend ver van voor zit. We hebben afgesproken bij het 'Maria onder aan de Bult' beeld en herkennen een achtergebleven Cavendish nog net voordat we naar beneden snellen om vervolgens precies op tijd via het Grote Scherm op de Markt de aankomst van Fabian C. te zien met daarna op een minuut een verslagen Boenen ( Amerikaans voor Boonen.. ) nog eenmaal waden door de aanzwellende pisstroom, langs de jaarlijks alsmaar groeiende hoeveelheid VIP tenten, hup de auto in terug naar Brugge. In de auto praten we nog over de populariteit van de USA renners in Belgie, zijn ze populair, mogen we Armstrong wel zo graag en hoe zit dan met Ferrar en Hincapie ( klemtoon op ca, leert Dan ons ). Het gaat wel met die populariteit concluderen we, zolang ze maar hier koersen en een beetje nederlands praten. Met een frisse Leffe, een kom spagetti ( dank Veerle ) in de maag terug naar Vlissingen alwaar mijn vrouw, nog steeds in pyjama ( geen tijd gehad om te kleden, de gehele dag aan een hoed gewerkt, jaja...) een Jupiler voor me inschenkt en ik niet veel later nog nasuizend in slaap val. De wekker loopt af om 06.00 uur, verdorie vergeten af te zetten gisteravond.

het snot rond de oren....

2010-03-10T09:43:00.007+01:00

Voor diverse organisaties, bedrijven en instellingen heb ik al (dag)reportages gemaakt, vergaderingen, feestjes, bijeenkomsten, reorganisaties, golftournooi, brandweeroefening, openingen, cultureel, festivals etc, maar nog nooit een sportverslag, hardlopers.... laat staan een sportverslag vanachter op de motor, gehandicapt vanwege een helm, de beweging en het feit dat een rug geen 180 graden kan draaien. Een bevriend fotograaf was verhinderd en vroeg mij zijn zaken waar te nemen, leermomenten met plezier noem ik dat en neem ze graag aan. Je leert veel, niet alleen dat het verdomde zwaar is 10 miles te lopen bij temperatuur net boven het vriespunt en een noordoostelijke wind kracht vier recht op de kop, nog nooit zoveel rondvliegend snot en spuug gezien. Je leert dat 20 kilometer per uur op de motor weliswaar geen snelheid van betekenis lijkt, maar dat wanneer je bijvoorbeeld na tien minuten afzakt en probeert de eerstlopende vrouw in beeld te krijgen en dan vervolgens weer terug naar de koplopers toe gaat, er toch eventjes met 120 door de bocht over fietspaden gescheurd moet worden en waarna plotseling de bewondering voor fotografen en cameramensen tijdens bijvoorbeeld een Ronde van Vlaanderen ( kasseihellingen ) en Tour de France ( afdaling op glibberige Mont Ventoux ) met flinke stip stijgt. Je leert en waardeert tegelijk dat de autofocus een mogelijkheid is die niet voor niets uitgevonden en beschikbaar is op een camera. Je leert dat hardlopers ( mannen recreanten dan toch ) evenals voetballers na een geleverde prestatie de pint niet schuwen...., dat hardlopende vrouwen hun onderscheidende en mooie onderdelen achterlaten tijdens de trainingsarbeid ( mannenpraat, maar toch jammer ) en dat hardlopen niks voor mij was, is en ooit zal zijn. Mooie plaatjes zijn er wel te maken, in 3D zou het snot mooi uitkomen fantaseer ik nog op de valreep.

eendagsvlieg

2010-02-09T10:47:00.005+01:00

Polapremium, het bedrijf dat als enige ter wereld nog op georganiseerde wijze de snel slinkende voorraad Polaroidfilms aan de man brengt, verkoopt ook "Fade to Black". Een film die het geschoten beeld in 24 uur laat verdwijnen in een vies bruingroen bijna zwart beeld. Het is op de markt gebracht als zijnde een artistiek verantwoorde film, maar is natuurlijk gewoon een commercieel uitgebuit mislukte versie van de Time Zero film. Mijn idee is dat Polapremium bij het overnemen van deze fabriek en het opstarten van "The Impossible Project" het laatste restje chemicalien gebruikt heeft en niet wist hoe precies te handelen. Mooi hoe zo'n mislukt produkt aan de man gebracht wordt, een prachtig zwart doosje om de oude doos heen, een mail naar alle potentiele kopers en een prachtig verhaal over het misprodukt. Nu lijkt het alsof ik me bekocht en besodemietert voel, maar het tegendeel is waar, het is een film die vraagt om experimenteren, b.v scannen vanaf de eerste minuut, maar ook het proces van "faden" stoppen door de verschillende lagen te scheiden, de transparante laag blijkt een 8x8 positief, de "weggooi"laag blijkt een bruikbaar zwartwit, i love it. Nu blijkt ook nog dat wanneer je de totaal zwart geworden foto een aantal dagen in fel zonlicht laat liggen het zwart weer verdwijnt en er een nieuw en definitief beeld ontstaat, magisch niet? Een aantal dagen zonlicht hebben we al weken nodig, je weet wel, 15 graden plus en terrasjes, rokjes, zonnebril enzovoort, dus dit resultaat laat nog op zich wachten.

De Bus

2010-02-02T20:12:00.010+01:00

Uiteindelijk heb ik hem dan toch maar gekocht, "The Bus". "The Bus"??? ja "The Bus", nee geen campertje of zo maar alweer een ( L.:"wat moet je nu met al die dingen") camera, The Bus bijgenaamd maar men had hem ook de Titanic kunnen noemen, het gewicht komt overeen maar kwa vorm en looks is het inderdaad meer een bus, zelfs de plek waar aangegeven wordt waar het bakbeest naar toe gaat is aanwezig. "Hem" terwijl mijn geliefde SX-70 exemplaar duidelijk een Zij is, slank en plooibaar. Wederom een rib uit m'n lijf maar wat moet ik anders met m'n geld naar toe, de tijd van zware caferekeningen is reeds lang voorbij. Film voor dit bakbeest kan ik de komende jaren nog kopen bij Fuji, een redelijk fraaie kleurenfilm ( 100 asa) en een snelle ( 3000 ! ) zwart witte. De Polaroid 600SE is een middenformaat camera met een nette groothoeklens ( 75mm, in kleinbeeld omgerekend ongeveer 30mm) en een portetlens van 150mm, beiden zeer heldere Mamiya producten. Het werken met de Bus is een redelijk traag gebeuren, handmatig dus goed rekenen, de film is te duur om maar wat raak te schieten, dat is nou precies wat me hier bevalt: kleur of zwart wit kiezen, filmback bevestigen, plaat verwijderen, licht meten, diafragma en de daarbij behorende sluitertijd kiezen, sluiter spannen, scheerpstellen, schieten, film uittrekken, film ontwikkelen, positief en negatief scheiden, drogen en opbergen, vervolgens bij sommige film nog het negatief prepareren, een precies en voorzichtig proces anders is het negatief niets waard. Eigenlijk is het negatief ook niks waard, in de gebruiksaanwijzing staat dan ook dat je het netjes weg moet gooien, maar een slimme jongen ergens in Zuid Amerika heeft een proces ontdekt om er toch een bruikbaar ( middenformaat ! ) negatief van te maken èn hij was zo vriendelijk dit proces op het www te plaatsen, muchos gracias amigo zou ik zo denken, dos cervesas por senor ! Nu is het wachten op hogere temperaturen, de film ontwikkelt traag tot niet bij het winters weertype, 15 graden moet het zijn, maar wachten we niet allemaal daarop, 15 graden en meer, een terrasje in de voorjaarszon.

Tidal Kiss ( Gakkenflex )

2009-12-31T18:28:00.004+01:00

De aperture disc eruit.

Gakkenflex

2009-12-23T16:02:00.009+01:00

vooruit dan maar, volgende keer beter, ik heb een tip over "remove the aperture disk" serieus genomen en doe binnenkort poging twee. tis speelgoed moet je maar denken, als het kind maar blij is.....

Gakkenflex SLR

2009-12-18T12:39:00.010+01:00

Op de Filmwasters site ( een site voor film wasters ) werd ik attent gemaakt op het bestaan van een "doe het zelf"magazine uit Nippon (http://otonanokagaku.net/magazine/vol25/index.html), (en filmpje http://otonanokagaku.net/magazine/vol25/mov.html )een magazine waar men naast het blad een bouwdoos/plaat bijvoegd en ditmaal zat er een bouwdoos van een cameraatje bij, de Gakkenflex DIY SLR. Lijkt me leuk en ik vraag me af of een Filmwasting Japanner bereid is een blad aan te schaffen en het op te sturen. Zulke Japanners bestaan dus en na betaling van 3250 Yen ( € 31,00 ) stuurt Mark Skorj mij het gevraagde toe ( reisduur 4 dagen.... service of wat? ik heb in Belgie zijdepapier besteld op 9 december en vandaag is het er nog niet, het moet per UPS...). De gebruiksaanwijzing van het bouwpakket blijkt echter en eigenlijk een normale zaak, in het Japans. Een kind kan de was doen, dat is waar, maar heb je wel eens een Kimono gewassen ? Ik niet. Toch lukt met een goed vergrootglas, een flinke dosis geduld en enig gezond verstand de camera in elkaar te zetten, vervolgens te vullen met een filmpje en dat zoals het hoort dat zo snel mogelijk vol te schieten om te kijken welk een vreselijke beelden zo'n bouwplaatcamera voort kan brengen, bij total disaster kan ik het altijd nog steken op de taalfactor, mijn worstenvingers bij het juist plaatsen van de milimeters grote veertjes rond het sluitertje, de filmkeuze of een minder dagje, zoals er de laatste weken wel meer zijn, kerstborrel hier, kerstborrel daar. Ik hou het op de kwaliteit van het eindprodukt, oordeel zelf, woensdag zijn m'n dia's klaar.

Neut met pensioen, nu ik nog....

2009-12-14T17:24:00.006+01:00

Er was eens een man die geen carrière wilde maken, wel graag een zwarte motor, een mooie vrouw met zwart haar en een goed leven, maar liefst géén carrière. De lagere school verliep gladjes en de jaren verstreken zoals ze verstrijken tussen het zesde en het twaalfde levensjaar. De Schooltoets aan het einde der lagere school vertelde dat hij maar beter timmerman kon worden, of schilder. Vader en moeder wilden daar niets van weten, het moest een boekhouder worden, of een ambtenaar, op naar het Middelbaar Uitgebreid Lager Onderwijs, de MULO, later vervangen door ULO ( met de zelfde begrippen voor de zelfde letters ) nog later MAVO ( maar met en MULO opleiding heb je natuurlijk geen idee waar die cijfers, eh letters voor staan, al kan je Voortgezet Onderwijs nog wel raden ). De cijfers op die MULO verraden dat de Schooltoets het nog zo gek niet had gezien, maar of dit lag aan de instelling dan wel interesse, of het verstandelijk vermogen van de leerling, laten we wijselijk aan de geleerden over. Toch werd het diploma met veel ( en u kunt dit eventueel ook letterlijk nemen ) vijven en zessen behaald. De baantjes lagen in die tijd, aan het eind van de jaren zestig in de vorige eeuw helaas voor het oprapen en voordat de beste man het besefte zat hij met z'n nauwelijks uitgepuberde kont aan een bureau op het plaatselijke Belastingkantoor, ja u leest het goed, het Belastingkantoor, de wens van Vader en Moeder was uitgekomen. Een prachtige samenloop van omstandigheden, de fabuleuze sixties/seventies, de ontdekking van de geestverruimende middelen en de wens om géén carrière te maken, zorgden voor een onstuimig ( aangiftes controleren op LSD ? Yihaaa ! ) maar vooral uiterst kort Rijksambtenaarschap, het werd geen Inspecteur der Belastingen. Een bestaan als eigenaar van een boekenwinkel ( lees sexshop ), een grafisch assistent bij een Drukkerij ( lees manusje van werkelijk alles ), een activiteitenbegeleider in een Open Jongerencentrum ( lees barkeeper in een Rock & Roll tent ) gaan het bestaan van beheerder van wijkcentra en vervolgens Multi-Functioneel-Cultureel-Centrum ( lees coffeemaker in a madhouse ) vooraf... Nog steeds op koers, nog steeds de niet gewenste carrière, zoals blijkt of het moet het zijsprongetje van de tamelijk goed betaalde baan als free-lance fotograaf voor een communicatiebureau ( lees plaatjesmakend verslaggever voor een schappelijke prijs ) zijn. Maar nee, dat zet geen zoden aan de dijk, het "makkelijk" verdiende geld wordt nog gemakkelijker weer uitgegeven, dit sprookje is te kort om die veelal nutteloze dingen op te noemen, laten we het houden op nostalgische producten. Nog enige ( 4,5) jaren zonder carrière en het doel is bereikt en daarna leefde hij zoals heden, nog lang en gelukkig.

lost and found

2009-12-11T08:52:00.007+01:00

In juni verbleef ik met vriend Neut in Belgisch Luxemburg op een motor/wandeltocht aan de Sure. Bij thuiskomst natuurlijk snel naar de ontwikkelcentrale voor mijn films maar bij het afhalen bleek ik één filmpje te missen. Ik dacht dat ik het per ongeluk had weggegooid met het afval van de Polaroids die ik toen geschoten had en altijd keurig bewaar tot ik een fatsoenlijke afvalbak tegenkom. Gisteren werd ik gebeld door die centrale dat er een filmpje klaar lag en of ik dat even op wilde halen... ik was me van geen film bewust, maar mijn telefoonnummer stond erop dus waarom niet direkt die mistery film opgehaald. In juni schreef ik op dit blog: De inhoud wordt dus onvermijdelijk het landschappelijke en een enkel toevallig passerend portretje, bij voorbeeld van de plaatselijke hereboer Jules. Jules ontmoetten we op avond één, we fotograferen een frame van wat eens zijn grote schuur/loods moet worden, Jules vertrouwde het niet en vraagt wat we aan het doen zijn. ik vertel hem in mijn beste Waals van de aangeboden situatie, vervolgens blijkt Jules enig Vlaams te spreken. Mijn oog was getrokken door de enorme schuur in aanbouw met het landschap daarachter, een maand later zou dat landschap dus verdwenen zijn, vandaar. Als compensatie voor het betreden van zijn erf had Jules me "gedwongen" een familieportret te maken en me doen beloven dit op te sturen, wat ik dus deed ( heb je die grote boerenhand gezien, daar wil je niet mee te maken krijgen..) Helaas was dìt filmpje dus verdwenen en hoera nu dus weer opgedoken. Zo zie je maar, als het verdwenen pixels waren geweest had je ze nooit meer terug gezien, lang leve de film. Jules, je portret komt eraan, in een lijstje, omdat je zolang moest wachten.

2009-11-23T15:32:00.007+01:00

Hij las de zin "Jij hebt het Weer niet nodig om jezelf in de put te praten" op t blog van een zekere W. en liep regelrecht naar de kast met de Valium. Een half uurtje en een weersverwachting later stapte Herman kwasie opgewekt de deur uit, kwasie kwa humeur, niet kwa weersverwachting, die was ronduit miserabel. Wat een belachelijke zinnen om een geforceerd nieuw blogverhaal mee te beginnen realiseerde Bridget zich, maar tikte vlot verder op het toetsenbord. Herman liep zoals gewoonlijk richting Keersluisbrug en ditmaal zelfs zonder de neiging daar vanaf te springen, wat uitzonderlijk was. De Valium deed z'n werk naar behoren en bovendien, optimistischer als hij werd van die V., de Sloebrug even verderop was 10 meter hoger, het begon te miezeren. Het lopen langs het kanaal van brug naar brug, heen en daarna natuurlijk ook weer terug, een therapie zonder plan. Bridget stopt het tikken, snakt even naar adem en naar een sigaret wanneer ze de beklemming voelt van haar woorden, therapie zonder plan, mag dat ? Halverwege het kanaal, bij de bocht van Abeele, zitten wat tieners te vissen onder een paraplu, oppassen, ze vangen niks en zoeken vast een andere prooi. Herman versnelt en probeert geruisloos te passeren wat niet lukt. Twee jongens en een grietje van een jaar of vijftien komen dreigend op hem af, het zweet staat op z'n kabouter, "meneer weet u hoe laat het is?" en "heeft u misschien een vuurtje?" Zonder te beseffen wat er gevraagd wordt gaat z'n versnelling over in een paniekdrafje en een grabbel naar toch maar een verse V. in de binnenzak. Aan de andere kant van de dijk maar terug straks, dr. Witteman wil het liever niet, maar kan hem toch niet zien. Dr. Witteman had Bridget een opdracht gegeven, schrijf, schrijf, schrijf......ontdek tussen je woorden een persoon met dezelfde vrees, lees waarom die vrees niet nodig is, het was Herman geworden.

Fout filter ( sx-70 )

2009-09-03T10:39:00.016+02:00

Met Polaroid ( direkt klaar ) kiek je het NU... of straks het TOEN ! Fotograferen kan je het niet noemen, vandaar dat het zo leuk is, zowel voor de gekiekte als voor de kieker. Een slachtoffer staat er vrijwel altijd lachend, vrij- en gewillig op, dat vreemde toestel met het karakterestieke geluid alsof er een neusvleugel tussen het scheerapparaat is terecht gekomen en het daarop direkt verschijnende nog blote beeld, ontwapent. Dan nog natuurlijk de ontwikkelfase die eventjes duurt, men wappert ermee, wrijft en blaast erop ook al heeft dat geen enkele zin of nut. Je schrijft er de naam of gelegendheid onder en geeft 'm weg waarna hij tentoongesteld wordt onder een koelkast magneet of geprikt onder een punaise op het mededelingsbord. Hij hangt daar jaren tot de kleur bijna verdwenen is maar gedurende die tijd blijft het een kiek van formaat....altijd blijft daar het moment van TOEN aanwezig. Je geeft 'm weg gaat niet altijd op, ik geef ze bijna nooit weg, ik heb er dan ook honderden, portretten, conceptuele ideen waar ik nooit mee klaar ben of kom, maar ook de mislukte, vaak door gebruik van overjarig verkeerd opgeslagen materiaal eventueel in combinatie met het verkeerde toestel ( SX-70 neemt ook 600 film maar heeft dan een filter nodig ) gooi ik niet weg, ik vind ze zelfs en bijna mooi, wat op zich natuurlijk wel een beetje raar is. Het is raar omdat ik eigenlijk van mooie dingen houd, mooie vrouwen, mooie natuur, mooi weer, mooie woorden, beelden, motoren, mooie enzovoorten. Als verzamelaar van uitsluitend nog werkende fototoestellen ( ! ) uit vroeger tijden raakte ik besmet door het Polaroid virus, omdat toestellen altijd moeten werken voordat ik ze aan m'n verzameling toevoeg, moet ik ook de (steeds moeilijker verkrijgbare) films te pakken zien te krijgen die in de verschillende modellen thuis horen, e(vil)-bay is een eerste uitkomst, maar niet altijd betrouwbaar wat betreft de kwaliteit, er zijn al aankopen gedaan van film die droger was dan de kont van Sinterklaas en slechts een chemisch poedertje tentoonstelden inplaats van bij voorbeeld het beeld van die droge kont, dit natuurlijk à €17, 50 per pakje van tien en waarvan 3 aangeschaft.... Inmiddels heb ik al een flinke verzameling nog enige jaren houdbare film in een daarvoor speciaal geschikt gemaakte Mini-bar ( een biertje voor 5 euro en een zakje pindaas voor 2,50, je kent ze wel ) opgeslagen liggen. In oktober mag ik een tentoonstelling inrichten waar de verschillende voorbeelden van Polaroidtechnieken zichtbaar zijn, ik verheug me daarop en expirimenteer me te pletter, vanavond loopt er weer een veiling op e-bay af met de speciale en al heel lang uit de roulatie genomen Polaroid 665 pos/neg in de aanbieding, kwart over twaalf loopt de veiling af ik doe toch maar een bod ook al is het risico van alweer 6x8 exemplaren positief en negatief poeder het risico.

zie bijvoorbeeld ook http://www.guardian.co.uk/artanddesign/gallery/2009/sep/06/photography-art?picture=352552803

Mooi zeiken....

2009-08-11T18:45:00.010+02:00

Ik heb al heel wat gezeik aan moeten horen tijdens de "mannen"uitstapjes de laatste jaren, ik heb ook al vele zeikfotoos genomen, compromiterende fotoos, niet voor publicatie geschikt, een tentoonstelling misschien later, zodra ik zeker weet dat het gezeik over gegaan is in gedruppel en de mannen dàn fier kunnen zijn op deze spetterende plaatjes..... "Kijk schat, toen kon ik nog mikken !" heet de tentoonstelling, want titels zijn belangrijk, net zo belangrijk als openingszinnen van boeken. Dit heb ik geleerd van H. Brusselmans wiens openingszinnen '"immer van ongekende kwaliteit" zijn, ik citeer hier voor het gemak zijn eigen woorden. Tijdens ons laatste uitstapje naar Normandie probeer ik in slaap te komen, een lichte rugpijn, koude voeten en nog wat onwennig de eerste nacht in de tent. Schapen tellen werkt bij mij niet, hun imaginair geblaat houdt me wakker, het beste middel is de grijze massa te laten werken en een poging doen ideeen te ontwikkelen. Ditmaal probeer ik de openingszin van het boek dat ik nooit ga schrijven te ontdekken, het moet de perfecte openingszin worden voor een boek dat schrijft over eenzaamheid. Voor ik die gewilde zin te pakken heb val ik echter in slaap, het kan niet altijd meezitten en zal dus moeten wachten tot de volgende insomnia. Die slaaploosheid zal er de komende dagen echter niet van komen, het zware werk van wandelen, bier drinken, twee maal daags restaurantbezoek en bier drinken verhindert dit, ik zal de titel onderweg moeten ontdekken. "Eenzaam is ook maar alleen" probeer ik na de eerste twee blikjes Kronenbourg op dag twee en keur het bij het derde onmiddellijk af, wat een onzin, eenzaam is meestal met velen.....
Over de bierverstrekking in Wallonie zijn al woorden genoeg vuil gemaakt. in wijndrinkend Frankrijk kent men dit probleem niet maar heeft men een andere variatie van ergernis. Zolang er een "Pression" te verkrijgen valt is het ok, maar zodra men overgaat op uitsluitend blik of fles beginnen de problemen: Ze stoppen er maar vier in de koelkast en vullen die pas bij van zodra die vier verkocht zijn, ze snappen niet dat 3 Hollanders en waarschijnlijk ook 3 Belgen niet genoeg hebben aan vier koude biertjes bij een buitentemperatuur van 30 graden. Bij een buitentemperatuur van 30 graden is die nieuwe voorraad van vier blikjes in de koelkast ook niet èèn, twee, drie op de juiste door ons vereiste temperatuur van consumptie. Rest slechts het vertrek naar een volgend distributiepunt alwaar tot onze verbazing het zelfde liedje gezongen wordt. Zelfs na drie dagen intensief gebruik maken van dezelfde verkooppunten snapt men het niet, ja èèn "friterie", die bij de camping doet een poging en past de versnelde koelingsmethode toe door direct na de bestelling van drie biertjes de volgende drie in het vriesvak te plaatsen. Door zeer langzaam te consumeren en de geanimeerde gesprekken volledig uit te smeren, redden ze het bijna.....bijna dus.
Normandie is een mooie streek met een heerlijk vreemd toerisme, stoere mannen op tractoren met visboten, kapiteins op volkse campings, blauw witte strandkotten op straat, soms twee rijen dik, bunkerduinen, kiezelstranden en lauw bier. Hier komen we voor, traditioneel uitgaansvertier is van vroeger dagen, hiervoor en om natuurlijk dè openingszin te vinden maar met de twee gabbers in mijn buurt lukt het me niet om me simulair eenzaam te voelen dus ook poging twee " Oh was ik maar bij moeder thuisgebleven" keur ik per direkt af. De uren vliegen, om over de dagen maar niet te spreken.... de jaren, tja de jaren, daar waren we inmiddels al achter. G. is ( op twee maanden per jaar na ) reeds een erkend Pensionada vertoevend in Portugal, N. gaat over vijf maanden met leeftijdspensioen en I. hikt tegen nog slechts vier jaren werk aan, kortom de dagen van vertier zijn op de rit naar huis na voorbij. De warmste dag van het jaar en toch de lederen motorkleding aan, we moeten tenslotte nog door Belgie, in onze motorogen op Portugal en Griekenland na het gevaarlijkste land om te rijden. Op de motor nog eventjes drie en een half uur de tijd om dè zin te verzinnen, eenzaam opgesloten in de helm en omringd met slechts gebrom van de motor en geruis van de wind blijkt dit een peulenschil, bij Calais heb ik 'm al te pakken: "Ik ben niet zo'n prater" mompelt de man, "wanneer ik in een cafe kom zeg ik bij voorbeeld: één bier".....

Diezelfde donderdag, maar dan s middags....

2009-07-02T09:27:00.007+02:00

Collega Theo neemt de boel over om pakweg 12.00 uur, eerst een potje ouwehoeren over mogelijke transfers naar zijn favoriete voetbalclub, het viagravoorval van de morgen, de hartelijke groeten en tot morgen.... In de middag komen er, nu het zomerseizoen aanbreekt, nog nauwelijks bezoekers. Alleen de vaste kern wat-voor-weer-het-ook-is biljarters en stuurlui aan de wal neemt de moeite om een versnapering te komen nuttigen in ons foyertje. Een van die bezoekers is de stokdove en reeds negenentachtig jarige Janus Mooyson ( waarover reeds eerder bericht: http://geen-paniek.blogspot.com/2008/01/koffie.html ) een onwaarschijnlijke vrek. Mooyson sluit zich aan bij een vast groepje bezoekers, hij komt altijd een minuut of vijf later zodat hij niet in aanmerking komt om als eerste een rondje te geven want dat doet zo'n zeer, hij besteld voor zichzelf een Palmpje. Gilles vraagt even later wie er nog iets moet drinken dus is Janus er als de kippen bij om een Portje te bestellen ( met jenever ons duurste drankje €1,10 ) Portje op en Sjors, een in de oorlog overgekomen en nog steeds onverstaanbaar Nederlands sprekende Pool geeft zoals iedere dag het volgende rondje drank weg. "Een borreltje" klinkt het gretig uit Mooysons mond, nu Jan Jasperse nog een rondje, Mooyson: "een portje !" waarna drie van de vijf mannen het genoeg vinden en begeven zich met of zonder rollator terug naar de biljartzaal. Overblijvers zijn Mooyson en Jasperse, de grootste drinkebroer van de ouwemannenclub. Nu komt Mooyson er niet meer onder uit, hij moèt een rondje weggeven, maar afijn de winst is binnen. Met een reeds ietwat dikke tong en in het achterhoofd dat Jasperse er als notoir drinker waarschijnlijk straks toch nog eentje teruggeeft, besteld hij nog twee borreltjes. Het is bijna 16.00 uur en collega Theo herinnert de mannen aan de sluitingstijd, Jasperse stapt op zijn elektrische karretje en hobbelt naar het Woonzorgkomplex een 150 tal meters verderop. Mooyson stap zo goed en kwaad als het lukt op zijn fiets ( ! ), Theo ruimt de boel op en gaat naar huis. De automatische deuren sluiten zich achter hem en onmiddellijk wordt de aandacht getrokken door een luid geschreeuw en gevloek op de hoek van de straat. Daar blijkt de ouwe Janus vrselijk van z'n neus te maken. Hij is gevallen en een welwillende passant heeft de ambulance gebeld want Janus kon niet overeind komen ( verteld later dat de jas tussen de wielen kwam, jaja maar snee in je neus klinkt beter) . Èèn ziekenbroeder bekommert zich over Janus terwijl de ander de fiets op slot wil zetten in verband met mogelijk diefstal. De door de drank agressieve Mooyson ziet dit, springt verrassend fit op en slaat de broeder met een kaakslag tegen de vlakte "blijf van m'n fiets vuile dief, smerige kakkerlak" tierend. Hier hadden de brave helpers niet op gerekend en bellen geschrokken de politie welke in no-time met gillende sirenes op de plaats van het delict arriveert. Met de handen geboeid wordt de oude baas afgevoerd naar het ziekenhuis alwaar hij bij hoog en bij laag beweert niet meer dan èèn Palmpje en èèn borreltje genuttigd te hebben, hij bedoelde waarschijnlijk betààld te hebben. Het zal hem nog veel pijn gaan doen in de portemonee, openbare dronkenschap, belediging van ambtenaar in funktie en mishandeling, ik hoop dat ze bij de bloedproef niet ontdekken dat er nog sporen van cocaine aanwezig zijn ook, je weet het tegenwoordig nooit met die drinkende fietsers......

Zo maar op donderdagmorgen

2009-06-25T11:13:00.019+02:00

Iedere donderdagmorgen speelt de senioren bridgeclub de wekelijkse competitieronde alhier in "mijn "gebouw, meestal een aantal deelnemers deelbaar door vier maar af en toe is er een paar te weinig of te veel en komt het fenomeen "rusttafel" ( inspannende sport hoor dat kaarten ) aan de orde. De gesprekken aan die rusttafel gaan meestal over de fouten die , vooral door de ander natuurlijk, gemaakt zijn tijdens de vorige spelronde. Een enkeling neemt het begrip rusttafel niet zo letterlijk en gaat op de gang zitten, meestal omdat hij, in dit geval, er niet mee te koop wil lopen dat hij aan z'n vierde portje bezig is ( het is al half elf 's morgens...). K. is de naam, ik kan dit vermelden omdat er wel vier Kezen rond lopen te wezen, dus niemand weet over welke K. we hier spreken, alhoewel er natuurlijk maar één K. is die om half elf 's morgen al aan z'n vierde portje lurkt. K. zit dus met M., een naam die prachtig past bij z'n leeftijd of bij een mooie Duitse herdershond, ietwat erg luidruchtig te babbelen over naar later blijkt Viagra. Hoor ik het goed, denk ik terwijl ik in mijn kantoortje een vijftal meters verderop de beursberichten van Polaroid aan het doornemen ben: "Het zit tussen je oren M., als je denkt dat hij het niet doet, dan doet hij het ook niet maar zó'n half pilletje helpt je er wel doorheen, ze zijn fantasties". De onlangs zeventig jaar geworden M. heeft een nieuwe vriendin, hij woont nog bij z'n vrouw thuis, maar slaapt regelmatig bij z'n vriendinnetje ( 58 ). "s Avonds is dat ding als een levenloos fietsventieltje maar 's morgens staat hij zo fier als de vuurtoren van Westkapelle te blinken" hoor ik M. luid en duidelijk dan weer zielig dan weer trots zijn mannelijke toestand verkondigen. Ik kan veel hebben maar ben niet erg geinteresseerd in het beeld van de door M gevisualiseerde enorme ochtend erektie. Het gaat me nu dus even te ver, het geluid dat de vijf meter naar mijn kantoortje moeiteloos overbrugt moet toch ook de vijf meter de andere kant op naar het kantoor van de aldaar arbeidende dames der Kunstedukatie eenvoudig kunnen bereiken en dat zint me niet. Met stem die bij een resoluut "Beheerder" past, spreek ik de ouwe geilaards toe, " Heren, dit lijkt me niet de juiste plaats om over het slappe lulletje van Max ( oh sorry M. ) te redeneren, bovendien lijkt me het levenloze ventieltje niet in staat om het formaat van de Westkapelse vuurtoren als vergelijk te laten dienen, het exemplaar van Miniatuur Walcheren of liever nog een afbeelding daarvan op een aansichtkaart lijkt me meer dan groot genoeg". Met deze woorden in de oren druipen de twee oude mannen met rode hoofden af, de ene vanwege de port waarschijnlijk en de andere omdat het gewoon erg warm is in dit gebouw gedurende de zomermaanden en het hem te veel aan strand en vuurtorens doet denken. Ik neem nog maar een kop koffie en wacht tot mijn collega T. me af komt lossen, hij mag vanmiddag met de praatgroep van stokdoven een gesprek gaan voeren....heb meelij, doch het is bijna vakantie.

Sur Sure....

2009-06-08T08:09:00.021+02:00

"Dus binnenkort gaan we op pelgrimstocht te voet naar Santiago de Compostella, we proberen serieus van de drank af te komen en zullen eens kijken of er daar een helpende of helende hand wordt uitgestoken.... we blijven natuurlijk wel gewoon drinken tot we daar zijn, maar dan stoppen we ermee ! Mocht het vlees op de terugweg toch weer te zwak blijken, dan gaan we volgend jaar gewoon naar Lourdes ! De plannen liggen al klaar..." We waren tijdens een van onze jaarlijkse motoruitjes terecht gekomen op een heerlijk rustige camping in Belgisch Limburg met een weliswaar hoog geitenwollensokken gehalte, maar door het contrast bedevaargangers-motorijders/drinkebroers gevuld met mogelijkheden tot humor. Toch fronsten de twee voorhoofden van onze tafelgenoten zich eventjes bij het horen van deze openingszin, ik ga naar het urinoir en Neut legt de brave mensen uit dat er wel meer onzin te verwachten valt, we zijn ten slotte op stap. Motoruitjes bestaan uit een motorrit en wandeltochten met camera op zoek naar plaatjes en vertier. Na jaren lang ploeteren met autocompactcameraatjes al dan niet met film of memorystick uitgerust, heeft mijn vriend Neut eindelijk een fatsoenlijke camera voor z'n *ste verjaardag weten los te peuteren.....Hij is er blij mee en ik doe net alsof ik het beter weet dus vertel hem over diafragma, sluitertijd, witbalans en isowaarden. Ook compositie komt aan de beurt, inhoud slaan we voorlopig over, we zijn in Belgisch Limburg, waar vinden we inhoud, de dorpen zijn leeg, slechts de weilanden zijn vol zeer, zeer dikbillige koeien. Zo dikbillig dat, hoorden we later, vijftig ( 50 ) procent ( % ) van de geboortes per keizersnede passeert, onfatsoenlijk dieronvriendelijke doorkweek. Maar zo rustig en stil dat het hier is, bijna onbeschrijflijk maar ik doe een poging, - behalve het prachtige gezang van de vogels dat klinkt van vroeg tot laat en het pruttelende geschijt van de koeien regeert hier de stilte-, tot zover de romantiek. De inhoud wordt dus onvermijdelijk het landschappelijke en een enkel toevallig passerend portretje, bij voorbeeld van de plaatselijke hereboer Jules. Jules ontmoetten we op avond één, we fotograferen een frame van wat eens zijn grote schuur/loods moet worden, Jules vertrouwde het niet en vraagt wat we aan het doen zijn. ik vertel hem in mijn beste Waals van de aangeboden situatie, vervolgens blijkt Jules enig Vlaams te spreken. Geboren tussen Ossendrecht en Zandvliet, nu tandenloos en accentvol ( buurman Debacker, voor zijn pensionering houthacker, bemoeit zich met andermans zaken en blaast in het Vlaams over de strak geschoren heg " tussen Ossendrecht en Zandvliet ? Hij zijt heboren tussen de bènen van oew moeder! " en bemoeit zich daarna verder met het onkruid ) in no time is de familie verzameld, moet ik een portretje schieten en ernstig beloven dit op te sturen, ok Jules, komt eraan. Donderdagmiddag waren we vertrokken, erg koud maar droog, na twee Blonde Leffes in het campingcafe op weg naar het dichtsbijzijnde dorp vijf kilometer verderop, daar is een cafeetje, wordt verteld. Cafe open? nee dat niet ( wat is dat toch in Wallonie, vorig jaar ook al zoiets moeten waarnemen ) maar wel een bakker met frisse Jupiler in de automaat voor de deur, waar kom je dat nog tegen, ik vermoed dat Europa hier geen voorstander van is. Dan maar weer de zelfde vijf kilometer in omgekeerde volgorde terug lopen alwaar ten slotte de warme hap en de koele versnaperingen wachten. De avond wordt gevuld met geanimeerde gesprekken over Europa, drie broers uit de buurt van Loksbergen op jaarlijkse staptocht, de een nog zatter dan de andere, ja Rochefort is een pittig biertje, vermaken ons met heerlijke anekdotes, voorbeelden van hoe het niet moet, maar hoe het hier dus wel gaat. Voor ik het weet is het half tien de volgende morgen en sta ik met een lichte kater voor de ontbijttafel de dagroute te bekijken, een rondje van 15 kilometer over geaccidenteerd terrein, pittige hellingen door ons beiden "ware klootzakken" genoemd. Het weer is aangenaam fris, de wolken zijn nog gebroken dus ideaal voor onze landschapsfotografie. Later wanneer het grijs wordt zijn we blij dat we vroeg op de tocht veel geschoten hebben. Neut een dikke honderd en ik toch zeker 3 rolletjes van twaalf ( wat veel is in de oude Ikoflex. eh, lichtmeter mee? nee alles volgens de sunny 16 rule, die werkt.) en wat Polaroid i-zone plaatjes, een Polaroidprodukt van absoluut de slechts mogelijke kwaliteit. Ik wist dat wel maar ben benieuwd hoe de beeldjes ( 2,5 x 4 cm ) zich laten zien wanneer gescand en vergroot tot 25 x 40 cm. 's Avonds zijn we moe en tevreden, eten wat, drinken wat en snurken wat tot de ritssluiting van Neut het begeeft, klappertandend snurken gaat niet en vervolgens is het voor mij dus een rustige nacht. Dag drie beloofd qua weer niet veel goeds, toch houden we het 20 kilometer droog, met een boog om de camping belandden we zowaar toch nog op een terrasje, Cafe/feestzaal/bowling/friterie en dagbladen "de Oase" te Vaux-sur-Sure... een ware beleving, geloof me, tot het begint te regenen en vervolgens niet meer stopt. Retour campeerplaats, waar je op de meeste campings niet verder komt dan frites met steak of schnitzel worden we wederom met een goede maaltijd ( biologisch en diervriendelijk, ook al is er een levende boeren-scharrelkip voor geslacht ) verwend. Drie dagen zijn zo voorbij vandaar alweer terug naar huis. Regenpak aan ? "nee joh ben je gek, het blijft droog" sputtert Neut, vervolgens rijden we dus na 25 kilometer de eerste en op één na natste regenbui van de dag binnen. Stoppen en alsnog de plastiek pakken aan, bij Brussel is het droog, met een schuin oog zie ik Neut nog denken " t pak weer uit ?" ik rij door en bij Goes valt zoals gewoonlijk is bij Goes de volgende en natste bak water. Een weekend wederom voor herhaling vatbaar.

De mei-bijeenkomst die geen doorgang vond.....

2009-05-25T08:56:00.009+02:00

De zaterdageditie van de normaal gesproken tweede-donderdag-van-de-maandse bijeenkomst van Goed Gezien kon plaats vinden in Knokke tijdens het Fotofestival, daar slechts twee van de geregistreerde leden zich konden ontworstelen aan verplichtingen van ander aard, noem het werk, vakantie, goesting of gewoon bbhh's werd het dus een ontmoeting met twee. Neemt niet weg dat het met twee aangenaam babbelen, koffiedrinken, beeldkritisch annex lovend fotoos bekijken is. De Beelden van de World Press Photo dringen diep door maar vermoeien zeer vanwege de wereldellende die deze competitie nodig heeft om tot een winnaar te komen. Roger Cremers’ Auschwitz Tourisme reeks is onze logische druppel, op naar eerst een versnapering en een volgende locatie, de Watertoren. De Watertoren, of althans het pompgebouw/martelkamer dat iets verderop op een historische wijze schoon staat te zijn, blijkt voldoende gevuld met niet alledaags materiaal. De metershoog geprojecteerde Loop ( close-ups uit La Passion de Jeanne "d'Arc 1929, duur 12 uur ) dwingen tot stilstaan en bewonderen, wachtend tot de traan die balanceert op de rand van het ooglid het doek afrolt…..twaalf uur is te lang en waar begint de Loop weer, voor je het weet sta je daar dertien uur zonder het zelf te weten ( ! ) . Op naar de volgende verwondering, een wandtapijt duister, donker en eveneens meters hoog en breed, The Tree at the Edge of the World waarna de stap naar het vervolgens tentoongestelde werk iets kleiner wordt, een duister grijze rechthoek met naar het lijkt wat stof dat kleeft op het oppervlak. Het lijkt alsof de maker een beeld laat zien waar niets te zien is dan stof tot nadenken. De (ontruimde maar verder in takt gelaten) pompruimte van de watertoren beklemt ons beiden, het voelt, oogt en benauwt als een martelkamer van welke je leest in krantenartikels uit Oostenrijk of zelfs hier in België of ziet in films waarbij de kriebels over de ruggengraat kruipen. De kettingen nog aan het plafond, de kale elektriekdraad ernaast, de klemmen aan de muur, wanneer je ogen zo geconcentreerd zijn door al het kritische annex lovende kijken zie je veel en slaat de fantasie gemakkelijk op hol. De getoonde beelden op beeldschermen kunnen ons niet overtuigen, maar het geheel van de ruimte maakt alles goed. Op de deur naar ruimte drie bemerken we een bewijs van ware bananenliefde, een zestigtal, veelal verschillende (typisch voor bananen gemaakte) stickertjes sieren het deurpaneel, de pompbediende/beul moet een liefhebber zijn geweest, het is een signaal van authenticiteit die heerst in het gehele gebouw en zeer goed past, ook de roestige sleutel naast een vreemd opgesomde lijst met data, geviltstift midden op een kale muur werkt mee, goed gedaan door niets te doen. We besluiten dan ook dat door het gebouw niet of nauwelijks aan te passen de bezoeker min of meer gedwongen wordt het getoonde materiaal op een andere manier te bekijken, waar overvloed en stroomlijn in een “gladde” expositieruimte de beschouwer verleidt sneller te consumeren, stroopt deze hindernisbaan het tempo, goed zo!

Voldertje !

2009-04-08T09:55:00.017+02:00

Mist en duister weer, drie graden wijst de thermometer in de auto, op weg naar Brugge, op weg naar de Koers. Op de hoek van de afslag Boudewijn Seapark staat een vrouw te zwaaien naar passerende touringcars met opvallende reclameopdrukken en gevuld met renners op weg naar de start in het centrum van Brugge. Aha, mijn eerste "slachtoffer" dient zich aan, mijn plan is gedurende de dag een restantje ver over de datum Polaroids te schieten van Supporters die dan tevens een poging doen de winnaar van de dag te voorspellen. Met "Mevrouw, mag ik u wat vragen" meld ik me bij de met een wielrenpetje gewapende dame, "wie denkt u dat er wint vandaag?" "Pozzato" klinkt het overtuigend uit haar mond. Ik leg uit wat ik van plan ben, maak een foto en vraag haar naam. "Vandenberghe Solange" is het antwoord, "de vrouw van de Vandenberg die eens 6 dagen in het geel heeft gereden in de Tour de France van 1968". Wow, met deze vette buit op zak bedank ik haar en rijd naar Luc en Veerle alwaar de koffie op me wacht. Vol goede moed en met de voorspelling van Veerle dat het "bij ons" wel snel mooi weer zou worden, zijn we op weg naar de Vliegende Start te Zedelgem. Al gauw vult de aanvankelijk lege straat zich met belangstellenden en kan ik kiezen, Ramon en Dirk, tourfietsers op leeftijd hebben wel wat tijd en verwonderen zich over mijn vraag, de vreemde polaroidcamera die ze nog wel van vroeger kenden en werken mee. Dan Bart, een man van pakweg 45, staat samen met z'n moeder geposteerd onder het startdoek, een bundeltje gele Vlaamse Leeuw vlaggetjes in de hand, ik plaatst me naast hem en Bart vraagt me of hij nu op de televisie komt, voor het gemak bevestig ik dat maar. Met het ijs gebroken voorspelt Bart zonder verder één seconde na te denken: Stijn Devolder en krijgt gelijk! De rode draad van de dag is gevonden en de Prognostiekers volgen zich op. Onze reis langs de koers gaat via de start naar Wetteren, het Dorp van de Ronde. Marc een kruispuntbewaker, iets moeilijker benaderbaar maar met al mijn vriendelijkheid in de strijd krijg ik een Boonen uit de mond en wederom, bij het zien van de camera gecharmeerd van het mogelijke resultaat. De renners komen langs in hoog tempo, om eerlijk te zijn zie je er weinig van, allemaal een zelfde helm, duistere zonnebril en bruinverkleurde ledematen, ach wie geeft er nu om renners, prognostiekers, daar draait het om. Op weg naar de Koppenberg gooit de Belgische dienst voor Wegen in nauwe samenwerking met TomTom bijna roet in het eten: WEGOMLEGGING-VOLG >> tja... en dan weet je het wel. Uiteindelijk kiezen we een goede route en belanden aan de verkeerde kant van de Koppenberg. Op de vraag aan een materiaalpost medewerker van de firma Rabobank hoe ver het nog is naar de top, gokt hij één kilometer. Na een kilometer of meer belanden we bij een Eerste Hulp Bij Ongelukken post en tevens wegafzetting met aan het hoofd Gustaaf, die eerst Nuyens voorspelt en vervolgens ook weet dat het nog één kilometer is naar de top. Wederom na minimaal die kilometer afgelegd te hebben krijgen we de top in het vizier, ik gok nog één kilometer. Dorst, dorst, dorst dat we hadden, reeds één uur dertig, inmiddels een fel zonnetje, een tent met Jupiler vlaggen in beeld. "Hoe kom ik bij die tent meneer" vraag ik oom agent die een vrije doorgang van renners en karavaan moet garanderen. "Alleen voor VIP's "is het norse en besliste antwoord, u kunt eten en drinken aan de voet van de berg ( ! ) ongeveer één kilometer verderop". Onderweg de voorspellingen gescoord van Jack, een radioreporter uit London, die toegaf de ballen verstand te hebben van wielrennen en slechts een renner kende: Boenen, met de nadruk op oe, wrong Jack, wrong. Catalaanse Myriye: Flecha, Liselotte: Boonen, Max, een jongeman uit Milaan, zaterdag vertrokken per vliegtuig, op de fiets vanuit Brussel tot hier, vervolgens naar de finish en dan direct weer terug naar Brussel, rest slechts bewondering maar zijn voorspelling is mis: Pozzato, wie anders. Voldertje, Voldertje, Voldertje zingen de supporters onder aan de voet van de Koppenberg, iedereen Belgen, Nederlanders, Italianen en Fransen, sommigen licht teleurgesteld maar vol van bewondering voor de renner uit de streek. De VIP's gestoken in 3delig costuum met sigaar nog tussen de lippen rollen letterlijk en figuurlijk van de berg af, overmatig genuttigde alcoholische versnaperingen in combinatie met het stijgings ( of in dit geval dalings ) percentage van 15% doen het stapritme versnellen tot een crisis tempo met de enige mogelijkheid van stoppen door te kiezen voor het wegdek of steile berm... een fraai gezicht wat niet snel van m'n netvlies zal verdwijnen. Het dronken, patat met alles erop etende groepje koersdellen is twee keer te laat, 1. de Polaroids zijn op, 2. er is reeds gefinisht, jammer dames een volgende keer wellicht. Supporto ! is geboren.

Vuullak !

2009-04-07T10:00:00.003+02:00

Na een voor Fred ontspannen verlopen fietstocht van 60 kilometer begint de pech, eerst loopt op een hobbelig stuk wegdek de ketting uit het versnellingsapparaat, wat hem een paar vuile vette handen bezorgt en geen 5 kilometer verderop loopt de achtertube langzaam maar zeer zeker leeg. Wat te doen, pompen en verder rijden met het risico dat de hele band aan gort gaat, of de laatste kilometers naar "de Roode Oortjes" te voet afleggen. Fred kiest voor het laatste, het is nog te vroeg voor een wilde nacht en het kruit moet niet te vroeg verschoten. Na een uurtje stappen met de fiets aan de hand en Opbrakel in zicht, verstapt hij zich op een losliggende klinker, de enkel klapt dubbel ( ! ) en met een schreeuw van pijn laat hij de fiets vallen en ploft in de berm, de beide handen de voet omklemmend alsof dat zou helpen. "Gotferdomme" vloekt Fred hard en grondig, "kutkasseien!" De schoen uit en zo snel mogelijk met de voet in het toch redelijk koude slootwater, dat doet goed en stopt de zwelling enigszins mag hij toch hopen. Die zelfde schoen krijgt hij natuurlijk een goed kwartier later niet meer aan en nog beduusd van wat hem zo plotseling overkomen is, kruipt en strompelt Fred naar de fiets, zet hem overeind op de standaard en hoopt op een passerend voertuig. Na een stijf kwartiertje wachten komt in de verte een Renault 4tje aangetuft, Fred steekt z'n duim op en waarempel de dame op leeftijd stopt. "Problemen meneertje" klinkt er uit het open raampje en direkt daarachter "gooi die fiets maar achterin, plek zat, de achterbank is er al jaren terug uitgesloopt" Met een van pijn vertrokken smoel maar dankbaar wurmt Fred de fiets in de Renault. "En waar moeten we naar toe ventje?'' murmelt het bijna tandeloze besje. "Opbrakel zou geweldig zijn" en voor hij door had dat hij met zijn wilde plannen te koop liep, "cafe de Roode Oortjes om precies te zijn". "Zo, zo ventje naar de Roode Oortjes, ik neem aan dat het niet alleen voor een kop koffie is, vuullak!" en bruusk trapt de dame op de rem. "Als je kan wippen, kan je lopen ook!" Voordat Fred goed en wel weet wat hem overkomt staat hij weer op straat met één schoen aan en een lekke band. "waar blijven die volgwagens'' grimlacht hij hardop, bijt op de tanden en fantaseert het rode vod van de laatste kilometer.

Jo de Roo

2009-02-23T12:55:00.025+01:00

Alles goed en wel tot hij bij zijn chat-vraag "of er nog iemand hem kan horen" het chat-antwoord krijgt "nee en ruiken ook niet".... Dit zet Fred aan het denken met de, ondanks het jaren achtereen gebruik van alcoholische versnaperingen, toch nog redelijk aanwezige grijze cellen. Het kan zo werkelijk niet langer, Fred of Frederique, hij is tenslotte nog maar 56 en om nou tot het einde der jaren zijn lusten bot te vieren achter een laptop met een blik Jupiler binnen handbereik... genieten zet zich plots om in gruwel. Delete Frederique, stap op je fiets, desnoods met windje tegen. Eens kijken waar te beginnen, een voorjaarsklassieker zoals bij voorbeeld de Ronde van Vlaanderen, in pakweg drie dagen, dat moet te doen zijn. Woord bij daad voegend stapt Fred naar het schuurtje en controleert de bandenspanning, versnellingsapparaat en remblokjes, verplaatst zich naar zolder en verzamelt de kampeer uitrusting, pakt deze samen in de verre van nieuwe maar nog goed bruikbare fietstassen, loopt wederom naar de schuur om deze te aan de fiets te monteren.
Dinsdagmorgen, Fred zit al een uur en drie kwartier op het zadel, de tocht is begonnen, redelijk goed weer, niet al te veel wind ook al blaast hij in het gezicht. Fred denkt hardop, dat is hij gewend, als je partner een laptop is geweest bestaan er vreemder dingen. Allerlei gedachten schieten door zijn dak, "je eigen dochter opsluiten en misbruiken, had die Fritzl dan geen buurmeisje...?" en ook "waaraan denkt Boonen eigenlijk de eerste 200 kilometer wanneer hij niets anders te doen heeft dan meefietsen .... ook aan een buurmeisje?" De eerste pitstop is in Cafe "In Den Trap Op" in Horebeke, op de dag van de Ronde een tjokvolle plaats waar men over de koers praat, een kaartje legt en een prognostiekje maakt. De plaats ook waar Fred voor het eerst kennis maakte met "Vlaanderens Mooiste". In 1962, toen de Zeeuw Jo de Roo won, was hij er met z'n vader en weet nog dat de waardin niet van z'n kont kon afblijven toen hij in het pissoir een boodschapje deed. Niet dat hij er iets van snapte op die 10 jarige leeftijd maar erg onaangenaam vond hij dat niet en had het z'n vader dus maar niet verteld. Na een koffie, een koek en een ditmaal ongestoord toiletbezoek ( "waar blijft ze nou" dacht hij nog hardop) op weg naar de Molenberg, dat wordt lopen en zelfs dat valt niet mee op deze pittige kasseienheuvel. De nacht was hij van plan door te brengen in Herberg "de Rode Oortjes" een etablissement met een dubieuze faam tussen Sint-Maria Oudenhoeve en Brakel. De volgende nachten in z'n tentje, maar eerst nog een wilde nacht om het af te leren. Met deze nacht in gedachten fietst Fred fluitend en vibrerend de kasseienstrook op, zich een jonge Jo de Roo wanend omringt door blonde Ronde Missen.

Fred

2009-02-17T19:35:00.009+01:00

Dan is er dus om half acht de Wereld Draait Door waar Matthijs van Nieuwkerk dagelijks zijn neus in andermans zaken steekt en als glimlachende wijsneus al interrumperend zijn gasten te kijk zet dan wel een pluim in de reet steekt. Veel meer valt er niet te beleven en Fred zit dan ook al gauw weer op het wereldwijde net, waar hij beter bekend staat als de lesbienne Fréderique, 21 jaar oud en model is in plaats van 56, kalend grijs en werkeloos. Je moet wat met je miserabele leven is Freds motto en verdomd, hier heeft hij succes. Geen idee natuurlijk of de aantrekkelijke dames die dagelijks hun spannende belevenissen aan Frederique kwijt willen ook werkelijk aantrekkelijke dames zijn en geen onbehouwen bootwerkers met vuile klauwen en te veel vrije tijd plus een even grenzeloze fantasie. De vrijgezel Fred was direct na aanvang van de kredietcrisis ontslagen wegens overkompleet, maar wist wel beter. Zoals in zoveel bedrijven werd deze crisis aangegrepen om het overtollige- en ongewilde personeel de kantoorlaan uit te sturen. Fred voelde de bui eigenlijk al een jaartje hangen nadat hij op het laatste personeelsfeest niet met zijn handen van het goedgevormde dopdoosje van de directeur was afgebleven. Met zijn ladderzatte kop was hij op zijn knieën achter de bevallige dame aangekropen al roepend "die panty's moeten kapot, kapot moeten die panty's". Het was uiteindelijk slechts op een flinke uitbrander uitgedraaid en er zodoende nog goed mee weg gekomen, de direkteursvrouw wist niet van 's mans goedgevormde dopdoosjes af en moest dat niet te weten komen ook.... hij mazzel. Ach dit leventje beviel hem eigenlijk wel, 70% van het salaris , meer had hij nooit nodig gehad. De auto en de krant de deur uit, boodschappen bij de Lidle en zuinig met de spaarcentjes. Het pensioen lonkt. Niet te vroeg opstaan, de gratis Spits krant ophalen bij het postkantoor, gratis koffie in de bibliotheek, een blik bier om vijf uur, eentje om zes uur, nog een om zeven uur, Freds wereld draait door en hij toetsenbordt " ik zit heerlijk in de tuin met mijn borsten bloot van de avondzon te genieten, is er iemand die meeluistert ?" Een halve tel later klinkt de 'PING" van het repeterend antwoord, zijn avondpleziertje kan beginnen, Fred gromt genietend.....

wees gegroet Maria

2009-01-26T12:34:00.006+01:00

Op het meisje tegenover me na, was het uitzicht niet om aan te zien. De sterk vervuilde ramen van bus 42 naar Brugge overtroffen met moeite de smerige aanblik van de vloer en lege banken, mensen mensen wat een vuilte. Het kan toch niet zijn dat deze bus een schoonmaakbeurt heeft gehad de laatste weken laat staan deze morgen. Openbaar vervoer in Nederland, geen paradepaardje, neem het loket van de ferry Vlissingen - Breskens: gesloten! waar koop ik mijn kaartje? in de automaat, de automaat is kaduuk, alleen betalen met pinpas.... die heb ik niet helaas. Toevallig staat een bekende uit mijn geboortedorp even verder met een geldig vervoersbewijs, even clandestien meeglippen dan maar en zien wat er gebeurt. Geen arrestatie dus "genieten" dan maar van de vrije vaart... gelukkig ben ik nog geen bescheiden bejaarde waarbij dit soort kwajongensachtige misdaad niet in het normen en waarden woordenboek voorkomt, ik zou er nog staan vermoedelijk. Op weg naar Brugge, ik heb een film uit 1959 op de kop getikt en wil die volschieten. Waarom daar weet ik niet, film oud, Brugge oud, waarschijnlijk is het dat. Koud weer, rijm op de dijk, een zwaar statief en een zware camera, Brugge verwarmt hoop ik. Zestien beelden, een vispannetje, een Brugse Tripel en twee pisbeurten later zit ik weer op de bus terug, alhoewel zit... de bus van lijn 42 is volgepropt met kakelende op koopjes belustte dames van over de middelbare leeftijd op weg naar Sluis ! Wat vindt je in Sluis dat in Brugge niet te koop is ? XXX artikelen? gaan die ook de deur uit met een prikkelende voorjaarskorting ? ik durf het niet te vragen, ze zijn met velen. De bus is leeg na Sluis op twee vers ingestapte medereizigers na, ze moeten naar Draaibrug. Een geanimeerd gesprek over zelfmoord, echtscheiding en erg enge ziektes dringt mijn oren ongevraagd binnen, wat moet ik anders doen dan glimlachend dit onheil aanhoren, ik kan geen kant op. Precies op tijd bereikt de bus de boot terug naar Vlissingen, dat kunnen ze gelukkig wel heel goed, het zal niet aan de chauffeur liggen, die wil ook op tijd naar huis, 't is zondag, 't is Sport in Beeld.....

Oudjaar 2008

2009-01-03T12:07:00.012+01:00

“Het is natuurlijk heel erg naar dat er hier in de buurt geen enkele winkel is waar men fatsoenlijke Design-meubelen kan kopen” sprak de arrogante kwast met een air van hier tot gunder en met een stem om op te schieten. Nota Bene in een van de armste gebieden van Frankrijk, de Arriège, was de man tien jaar geleden neergestreken met zijn in Nederland verdiende guldentjes. “Denk erom”, fulmuleerde de kwast verder, “wanneer je iets wilt bereiken in deze wereld, zul je jezelf toch moeten presenteren bij Galerie 21 in Amsterdam waar de top van de Nederlandse design-wereld verzameld ligt. Doe je ook iets met bont, wees er dan zeker van dat het AB bont is en niets anders” was de volgende loze kreet in de ruimte, “Agriculture Biologique, negeer je dit dan is de kans groot dat je etalage ruiten bespoten met graffiti of zelfs in scherven eindigen.” Vraagtekens staan op onze voorhoofden geschreven, moet hij zijn pilletjes nog nemen of verwart hij ons met andere personen. “Leuke hond heeft u” probeer ik het gesprek een meer logische richting te geven. ”Het is een Rodesian Ridgeback, en ze is deze morgen gesteriliseerd, ik wil voorkomen dat de Fransen haar stelen om mee te kweken, ze kost drieduizend euro en ik heb er nog negen van rond mijn huis lopen, we wonen erg vrij mag ik wel zeggen” . Ik ben het beu en peuter wat in mijn neus, de kwast snapt het en druipt af. We zijn beland op een oudejaarsfeestje van Mayotte Magnus, een gepensioneerd fotografe die in het mini plaatsje Alan een gigantisch kasteel, een voormalig Chateau der Bisschoppen, bewoont, 42 kamers 13x13m. Ze heeft voor de omwonende pensionadas of tijdig met werken gestopte buitenlanders, voornamelijk Engelsen, een oudejaarsfeestje georganiseerd. De buitenlanders, meestal gevlucht voor de pietluttigheid van het vaderland en de mogelijkheid om door de vele regels aldaar niet voldoende van de vrije tijd te genieten, klagen nu vrijwel allen over de pietluttigheid en de vele regels van de Franse overheid, het gebrek aan daadkracht van de Franse middenstander, de traagheid van de ambtenaar, de hoge dieselprijzen, de nare Franse buren, de haan van de nare Franse buren, bovendien spreken de Fransen praktisch geen Engels en dat in deze tijd, tjonge, tjonge....kortom het lijkt alsof ze allen verhuisd zijn om nog meer te kunnen klagen. “So you are from Scotland” probeer ik tegen de geblokte man in een geruit rokje en gok goed. “Near Glasgow” en vervolgens krijg ik te horen dat hij hier aan de overkant woont, zijn huis te koop staat, zijn man ( eveneens in rokje , but from London ) onheus bejegend wordt door de plaatselijke jeugd, vervelende briefjes in de bus krijgt, vindt dat in het plaatselijke cafe de rookverordening niet strikt gehandhaafd wordt en de burgemeester een corrupt figuur is, waarna natuurlijk nog plenty voorbeelden. Gelukkig heeft Mayotte een muzikaal intermezzo ingelast en iedereen wordt verzocht naar de muziekkamer te verhuizen. Gezeten in zeer comfortabele fauteuils luisteren we, met uitzondering van de kwast die onophoudelijk zijn buurman bestookt met onzin en wartaal, naar een Braziliaans koppel op gitaar en dwarsfluit. De Champagne vloeit rijkelijk. "For no one" heet de Beatle song en na het uitdelen van de tekst op een A4tje worden we verzocht dit mee te zingen, hetzij uit volle borst hetzij min of meer neuriënd. De Engelsen geloven niet dat het een Beatle song is, terwijl ik het nummer me toch woordelijk herinner, “Op de flip-side van Yesterday" probeer ik, maar nee het staat ergens verborgen op Revolver één van m'n eerste LP s. Met het liedje de verdere avond mijn kop niet uit te krijgen, doe ik nog een laatste poging een sociaal gesprek aan te gaan met de partner van Schot 1, Schot 2 Peter, een prototype van een YMCA-homo dus kaal met snor, is een aardige gast en ik ben blij hem tot het laatst bewaard te hebben alvorens ik me voeg bij mijn vriend Chris, eveneens Engels en hier woont maar nog steeds in London werkt dus de drinkgewoontes van Groot Brittannië nog immer respecteert: veel en snel. Peter is on-line handelaar van speelkaarten ( ja dat bestaat) en voorzitter van het Gilde der Kaartmakers ( ja dat bestaat ook ) en weet daar boeiend over te vertellen ( hoe bestaat het ). Zijn hoofd is ook ergens in een boek kaarten gebruikt en dat schijnt een hele eer, King of Spades, de kaart des doods wordt me wijs gemaakt en ik geloof op dit moment alles. Ik voeg me bij Chris die met 2 glazen rode wijn in zijn handen staat en zover heen is dat hij met zichzelf proost.... Wat moet ik hier nog verwachten, Mayotte had Chris verzocht de dansmuziek van deze avond te verzorgen en dus een aantal dansbare CD s mee te brengen, maar de gisteravond uitgezochte nummertjes vielen niet al te best in de smaak van de nog resterende aanwezigen, "Mud" van Tigerfeet zorgt nog slechts voor opgetrokken wenkbrauwen, de Sexmachine van James Brown kon door geen enkele sophisticated beugel.... Tijd om af te nokken, terwijl Chris nog een paar Armagnacjes achteroverslaat kijkt Mayotte nog snel in het fotoboek Boks van Paul Willaert dat ik voor haar als cadeautje had meegenomen, ze is verwend met een man als de fotograaf Jorge Lewinski, maar schat het boek op de juiste waarde en is er blij mee, beloofd me dat ze het morgen een grondige kijkbeurt zal geven en me er later over te mailen, daar ben ik op mijn beurt weer blij mee, neem afscheid en loop achter mijn Engelse vriend aan die zichtbaar moeite heeft met de uitgesleten en onregelmatige treden van de kasteeldraaitrap. Honderd meter en verschillende sidesteps verder stopt Chris de sleutel in de deur van zijn koude Franse huis, tandenpoetsen en onder de wol, morgen vliegt een vliegtuig.

Al Munti

2008-12-18T09:04:00.009+01:00

Muntazer al-Zaidi zat in de koude en ongemakkelijke cel zijn zonden annex daden te overdenken, allahverdomme wat had hij een koude voeten. Hij had al geprobeerd de half bevroren tenen te verwarmen met het pannetje lauwwarme coussous maar slechts eventjes had hij er de warmte van gevoeld, nog zeven lange jaren te gaan mochten er geen spectaculaire veranderingen kwa regering voorbij komen. De Wilhelm Tell van het Midden Oosten, populair bij de burger maar weinig bij de burgerking oftewel De Leiding. Mevrouw Fatima al-Zaidi had hem nog gewaarschuwd, trek een paar sokken aan Muntazer, voor je je schoenen gooit, ze had zelf jaren lang geen geld gehad een paar fatsoenlijke sokken te kopen en wist dus precies hoe koud het was in December. Een ding was een troost, zodra de zeven magere jaren voorbij waren was hij een rijk man, dat stond bij voorbaat vast, de Al Bundi van Bagdad zou hij worden, in neonletters Al-Munti´s of Van Harem boven de deur, dagdromen was z´n redding voorlopig, voorlopig zeven kerstmissen te gaan met koude voeten, dat kindeke Jezus had het nog beter getroffen in z´n warme stal en met die zondige gedachte dommelde hij langzaam in slaap.

en Boks.....

2008-11-20T10:49:00.000+01:00

Andrew Lutz, de jonge reporter van het glossy magazine Wattzzupp heeft zojuist in de Brugse Fnac de fototentoonstelling "Boks" van de Belgische fotograaf Paul Willaert grondig bekeken en zijn oordeel vastgesteld. De hoofdredacteur van het magazine, Harry Stelton, een waar liefhebber van de sport èn van fotografie had hem er op uitgestuurd om een kijkje te nemen, het boek aan te schaffen en vooral naar reakties te vissen van het kijkend publiek. Met de recorder in de hand en zijn bevindingen in het achterhoofd stapt hij resoluut af op wat hij noemt Nummer 1. "Meneer, mag ik u iets vragen over deze tentoonstelling" is de logische openingszin van de reporter om daarna meteen een to-the-point te plaatsen. "Mist u het geweld meneer, het geweld wat toch eigenlijk bij deze sport hoort". Nummer 1, Frank Vandersmissen uit Wommelgem meent van niet, "Nee zeker niet, deze serie beelden kan me zeer bekoren, met name vanwege de sociale inslag, ik bedoel te zeggen, er is duidelijk meer aan de hand in de bokssport dan mekaar zo hard mogelijk voor de smoelen slaan. De emotie, het respect in het niet eenvoudig te doorgronden wereldje druipt er van af, dat is de klasse van deze prenten.....enne, ik koop het boek". Andrew is duidelijk in z'n nopjes met het antwoord, bedankt Nummer 1 en heeft direkt Nummer 2 al in het vizier, een goed ogend studentikoos meisje van een jaar of twintig. "Je wilt zeker weten wat ik er van vind?'' is de spontane reaktie van de 'spring in het veld'. "Ik vind het keigaaf, niet alleen de mooie mannen maar ook de sfeer die het uitstraalt en bijna op een religie lijkt.... mijn vriendje is een beginnend bokser en ik geef dit boek voor de kerst, keigaaf, echt."

Andrew is niet onverwacht verrrast door de reakties van de eerste twee geinterviewden, zijn eigen positieve oordeel stond al vast, dit is prachtig werk, Harry Stelton zal erg tevreden zijn. Nummer 3 is een verlegen en aarzelende dame van wellicht Noord Afrikaanse afkomst en aarzelt nog meer wanneer Andrew op haar afstapt met de microfoon in aanslag. "Nee ik wil niet" probeert ze, maar het vriendelijke gezicht en Andrew's gespeelde teleurstelling brengt haar toch tot een "het is mijn neef, die daar, dat is mijn neef" en weg snelt ze. Nummer 4 is een in het leer gestoken motormuis met een door de kou flink roodgelopen gezicht. "Wordt je hier warm van of laat het je volkomen koud" probeert Andrew enigszins voorzichtig, je weet het tenslotte nooit met die gehelmde mannen. "Ik heb ze al eens eerder gezien hier in Brugge, een paar jaar terug, Paul, de fotograaf is een vriend van me en daar ben ik nu eigenlijk best trots op wanneer ik dit zo zie, jammer dat hij er niet is want een gesigneerd exemplaar hoort toch wel in mijn boekenkast, ik zal het hem later wel vragen, maar uhh, ik ril nog steeds en ze verkopen hier vast en zeker een lekker warme koffie.'' en weg is de man in het lederen pak met twee boeken onder de arm richting coffee-corner. Een goed idee eigenlijk, koffie, bedenkt Andrew zich, bergt het opname materiaal zorgvuldig op en eveneens met het boek gewapend beent hij in diezelfde richting.

Wandelingen ( Jan de Q )

2008-10-07T08:05:00.000+02:00

Op weg naar de plaatselijke Supermarkt kom ik de vanwege het mooie herfstweer kortgebroekte Jan De Quellery tegen. Jan, een kale met lang haar, is naast schilder van de zee met de daarop behorende meest dwars getuigde boten, ook gitarist in de hardrockband September 80, opgericht in... u raad het al. Onze met regelmaat terugkerende gesprekken gaan meestal over het werk waar hij mee bezig is, de teleurstellingen die daarbij horen en het feit dat hij niet van plan is zich op enige wijze te schikken naar de eisen van de plaatselijke "kunstmaffia". Jan is momenteel bezig met een historisch verantwoord tafereel betreffende de slag bij Chatham waarbij de Vlissingse Admiraal Michiel de Ruijter de Engelsen een loer draaide door de vloot ìn de haven van Chatham aan te vallen en praktisch te vernietigen, een streek waar de Engelsen op de dag van vandaag nog steeds niet goed van zijn. Maar Jan krijgt vanwege zijn eigenwijze instelling geen steun, geen subsidies, geen bijdrages in dit werk wat toch ongeveer een jaar in beslag gaat nemen. We filosoferen voor de grap over een gelijksoortige streek en dus via een slinkse omweg in de "kunstmaffia" te infiltreren, vervolgens de huidige Godfather eruit te gooien en alleen hardrock en zeegeschilder nog tot een volwaardige kunstvorm te rekenen. Als beloning voor de geboden hulp wil hij eventueel voor fotografie nog wel een oogje dicht doen al kost hem dat zichtbaar moeite. Mijn eerste ontmoeting met Jan was op een kunstbeurs op de Boulevard in de jaren 70. Een medebelangstellende voor zijn schilderijen had toch nog wat loze kritiek over de weergave van Jans' golven..." de golven kloppen niet" was zijn commentaar, waarop ik als bemoeizuchtige buitenstaander reageerde met " dat hoort ook zo, een beetje golf klopt niet, maar klotst" en klotsen doen die golven van Jan daar kan je zeker van zijn, die spatten van het doek af. Als dank voor deze onverwachtte redding heeft mijn motor eens model gestaan voor de hoes van zijn langspeelplaat en sindsdien voeren wij bij ontmoetingen deze onzinnige gesprekken. Nog even vraagt Jan hoe het gaat met de fotografie maar eigenlijk wil hij dit helemaal niet weten.... olieverf man, daar draait de wereld om, olieverf en loei, loeiharde hardrock, Fender gitaren en Marshall versterkers.

Zijn er kanalen in Aalst.

2008-10-06T10:19:00.000+02:00

Zondag, een dag met de naam waarbij je beter weer verwacht dan vandaag, alle sluizen open, een stormdepressie raast over de lage Landen en ik ben een vrij man. De vrouw naar zondagsschool vertrokken met de trein van 08.30 bestemming Tilburg, workshop,Textieldag….. Een dag met een goed plan: op de sofa met een boek, koffie, ongewassen smoel en ongekamde haren, koesteren die dag, laat Aeolus maar werken, laat dat water maar vallen. “Zijn er kanalen in Aalst ? ”, is de titel van een vroege Brusselmans, toen nog geen Oppergod van de Belgische literatuur, maar opgepast mensen hij komt eraan, pluk ik van de plank waar hij sinds enige jaren met de bladzijden en woorden in de juiste volgorde staat, toch al wat pagina’s losgelezen zie ik. Op pagina 143 gaat de bel, verdomme, opendoen of lekker laten bellen, met mijn stomme kop kies ik voor het eerste. Trap af , deur open.
Zeiknat en totaal verkleumd staat daar Eduard Kronenburg op de stoep, “man man wat zie jij er uit, kom snel binnen !” Eduard is een man met volop levensbagage maar gelukkig ook met een motto ‘alles wat je thuislaat is meegenomen’ dat komt dus goed uit want zin in drama heb ik niet ook al is het weer daarvoor in een goeie bui. Eduard heeft jaren gewerkt voor het Ministerie van Arbeid op de afdeling Controle. Hij controleerde daar of de uitkeringsgerechtigden eventueel reeds overleden waren en de partner de uitkering ten onrechte opstreek, wat voorkwam. Bij het voorstel “Biertje Eduard ?” wist ik meteen dat de Kanalen van Aalst weer terug de boeken kast in kon. Het biertje werd biertjes en eindigde als kist met als gevolg toch drama natuurlijk, de vrouw, het gaat uiteindelijk bij mannendrama meestal over vrouwen, waarmee Eduard enige jaren had samengewoond, was er vandoor met een plaatselijke begrafenisondernemer en nog wel met de graver die haar eerste man aan de pieren had gevoerd. Enkele jaren geleden was bij het nalopen van de eventueel overleden uitkeringsgerechtigden er tijdens het controlegesprek een vonk overgesprongen tussen Eduard en de weduwe van de brandweerman die tijdens een blusoefening van de trap was gevallen. Een vonk die een relatie deed vlamvatten en nu weer geblust bleek door een doodgraver, het moet niet gekker worden en dat werd het dan ook niet, het was al gek genoeg. Een oplossing voor dit soort zaken ken ik niet en verder dan een oor om mee te luisteren en wat koele Jupiler kan ik niet bieden. Het laatste biertje was gedronken en met moeite kreeg ik Eduard de trap af, zijn jas aan en de deur uit waar het nog steeds plenst alsof de Zondvloed zijn favoriete dag heeft gekozen. Ik trek de deur achter me dicht en schil de aardappels, rasp het appeltje dat de rode kool zo smakelijk zuurder maakt en braad de gehaktballen, wat een zondag, je zou er moe van worden…. Straks nog sport op de buis waar Ajax met 5-2 op schandelijke wijze van Heerenveen zal verliezen, mijn zondag als vrije man kan niet mèèr stuk, hij is het al genoeg.

Zuid West 7

2008-10-03T12:20:00.000+02:00

Tevergeefs, ongeduldig en geirriteerd wachtend op David Holgerson, een mogelijk nieuwe relatie èn mogelijk nieuwe baas, zuchtte Ingelien nog maar eens diep en tevens teleurgesteld. Verdomme, mannen ook..... één avondje uit, een vluchtig maar smakelijk gezoen bij het afscheid afgelopen zondag en een lunch-date voor deze middag, is het echt zo moeilijk om te denken dat vrouwen een vlekkeloos vervolg niet belangrijk vinden.

...David Holgerson kon zichzelf wel voor de kop slaan, na het prima verlopen avondje uit met Ingelien Mustard en het voor hem toch wel iets te vlot verlopen kiss and goodbye, was hij verdomme vergeten haar adres en mobile nummer te vragen. Nu zat hij met de gebakken peren, door de plotselinge verliefdheid was hij totaal vergeten dat hij op het tijdstip van de afspraak een interview had met de radaktie van RTL 7 in het Amstel hotel in Amsterdam. Het enige wellicht reddende idee wat hem te binnen schoot was 's morgens al een briefje neer te leggen op de plaats van de afspraak en biddend en hopend dat ze het zou vinden. Niet alleen was Ingelien een schoonheid, maar tevens een top kandidate als nieuwe personal-assistent voor de job in Chicago de volgende jaren.

...Nog tien minuten en de eikel kan het voorgoed vergeten.... Ingelien kon het eigenlijk maar niet geloven, het tweede gesprek van de sollicitatie als personal-assistent was zo goed verlopen en de click was zo duidelijk wederzijds aanwezig, David moest wel een enorm goed toneelspeler zijn òf inderdaad een gevoelloze klootzak om haar op deze manier te beduvelen. Had ze maar gevraagd om zijn GSM nummer, maar ja, doe je dat bij de tweede ontmoeting met je mogelijk nieuwe baas, tè opdringerig wilde ze nu ook weer niet zijn, ze wist dat veel mannen daar niet van houden.

...Plotseling schoot een simpele maar mogelijk beslissende gedachte door het hoofd van David, hij greep naar de telefoon, belde de nummer informatie en vroeg naar het nummer van Slot Neuberg waar ze op de binnenplaats hadden afgesproken. De sympatieke huismeester was uitermate begrijpend en ook zo vriendelijk om eventjes naar de binnenplaats te lopen om de daar wachtende dame het bericht over David's vergissing over te brengen.

...Goed, wegwezen hier, het heeft nu lang genoeg geduurd. Met het verstand op nul, het gezicht als bij storm, kwaad benend bijna stamvoetend en de handtastelijke en bemoeizuchtige portier of wat het ook mocht zijn ondertussen opzijduwend, liep Ingelien naar haar Fiatje en reed de boze toekomst tegemoet, kerels... de godverdomde klootzakken !

Een kaartje voor thuis.....

2008-09-14T13:53:00.000+02:00

Francois Havergort, een gepassioneerd en goed getraind weekendwielertoerist uit West Vlaanderen had zich ingeschreven voor de klapfietsenmeeting, een populair onderdeel tijdens de driejaarlijkse hopfeesten te Poperinge. Op zijn design plausibele velo van Deense makelij, was hij op de donderdag voorafgaande aan het hele gebeuren al naar Poperinge vertrokken. Van heinde en verre kwamen de gelijkgestemden naar het speciaal voor dit doel gecreëerde campingterrein. Vooral uit Heinde kwam een grote afvaardiging, uit de plaatselijke club ´de Klapband` was een 25 tal gelukkigen geselecteerd die het evenement als hoogtepunt zagen van jarenlang oefenen en zelfbouw. Francois had zelf een hekel aan het opvouwfietsen fietsen in grote groepen, tenzij het een wedstrijd betrof en dacht nog vaak aan de keren dat hij de Tour de France voor deze speciaal gescharnierde voertuigen op een haarscheur na had weten te winnen. De haarscheur in het hoofdscharnier van het frame was ontstaan tijdens de bevoorrading net voor de beklimming van de Mont Ventil waar de eindstreep lag van deze etappe, maar soit, pech hoorde erbij en je hoort Francois dan ook niet klagen. Aanvankelijk was de vrouw van Francois niet zo gecharmeerd geweest van dit weekend, ze had de wildste verhalen gehoord en Francois had moeten kletsen als Brugman om haar te overtuigen dat hij nooit meedeed of meekeek aan braspartijen of naar striptease shows, laat staan aan de rage van de laatste jaren, de partnerruil der tandemklapfietsers, zijn partner bleef ten slotte thuis bij de buis en was van nature al geen ruilmuis. Na de belofte dat hij in ieder geval een aanzichtkaartje zou sturen van de Hopstoet of mooi Poperinge met een verslag ter plaatse, was die storm in ieder geval geluwd. De tocht naar de Hophoofdstad was geen eenvoudige geweest, tegenwind van kracht zes en een geselende slagregen, pas een kilometer en een half voor het Poperingse sloeg het weer om zoals alleen het weer dat op spectaculaire wijze kan en de zon scheen plotsklaps met al zijn stralen. Het hele gedoe rond de Hopvieringen zei hem eigenlijk weinig, praalwagens, praalwagens en nog eens praalwagens en dan nog die verderfelijke muziek erbij. De enige groep die bij Francois in de smaak viel was een hiphop band uit Hawai, de Hunululi Hoppers, de rest was van een dusdanig amateuristisch gehalte dat je er zelfs je mohammedaanse buurman niet lastig mee wilde vallen. De vouwfietsenrally daarintegen was andere koek, de nieuwste snufjes werden geshowed, de klapfiets met inklapbaar zijspan, de waterplooifiets, een amfibie uitvoering en de mooiste van alle veloos, de carbonfiberligklapbike van de Nederlandse ligfietsenpionier Thijs Tijs, een juweeltje, door de pers ook wel toepasselijk Het Klapstuk genaamd. Genieten was alles wat de klok sloeg en gelukkig was Francois nog nuchter genoeg om na het zien van al dit moois zijn aanzichtkaart te kopen, te schrijven en per direct en expresse te verzenden.

Een dag in Gent.

2008-09-03T10:45:00.000+02:00

De uitnodigingen voor de boekpresentatie van schrijver Herman Brusselmans en de daarbij behorende boottocht door de grachten van de Belgische stad Gent vielen praktisch op het zelfde moment in de bus bij de fotografe Mayotte Magnus en de schrijver Andrew Lutz. Het was al een hele tijd geleden dat ze samen op pad waren geweest en een uitstapje naar die mooie stad was een goede reden om "ja" te zeggen op deze invitatie. Mayotte had Brusselmans al eens eerder geportreteerd en herinnerde zich nog levendig de nukken van de voornamelijk en eigenlijk alleen in de Lage Landen bekende schrijver. De door hemzelf tot Oppergod van de Belgische literatuur verklaard schrijver bleek echter een klein hart te bezitten en in feite alleen zijn verlegen en onzekere natuur te beschermen met een zeer direkt en op de man of vrouw af provocerend gedrag. De vrouwelijke charme en de onbevooroordeelde houding van Mayotte hadden echter de doorslag gegeven en Herman was er uiteindelijk voor gesmolten, een vriendschap was geboren en de portretten konden worden gemaakt. Een andere reden om vrolijk te worden van deze uitnodiging was de ontmoeting met Andrew. De laatste ontmoeting was al weer van februari, bovendien in aanzienlijk minder vrolijke omstandigheden, de begrafenis van haar man, de fotograaf Jorge Lewinski. Adrew was een fijne vent met veel gevoel voor humor en kon de pittige stijl van Brusselmans wel waarderen, wat een flink voordeel is bij het maken van een interview met deze bijzondere man. De afspraak was elkaar te ontmoeten bij de ingang van de parking aan de Vrijdagmarkt tegen 14.00 uur, nog net tijd voor een goede kop koffie en een snel bijpraten. Allereerst stond er een boottocht op het programma met onderweg een begeleidend woord over de schrijver door presentator Dave Peters. Vervolgens een receptie met koffie en pannenkoeken in het Keizershof waar Kurt van Biezebaaze een kort optreden zou verzorgen en Katja Retsin het boek zou inleiden. Andrew schreef later, Het was hondeweer, water viel met bakken vanwege de stormwind horizontaal vanuit de hemel, slechts een handvol genodigden waagden zich op de boot voor de rondvaart door Gent welke een ware beproeving voor zowel de bemanning als voor passagiers bleek, parapluus knakten als strohalmen, twee maal ramde de boot een meerpaal. De geplande met anekdoten doorspekte bespreking van de schrijver viel letterlijk en figuurlijk in het water, de presentator gleed bij het aanmonsteren van de loopplank de Leie in en vertoonde zich pas later weer in droge Armani tijdens de pannenkoeken. De schrijver was tijdens de boottrip wegens zijn hydrofobie niet aanwezig maar vrouw Tania ( de Metsenaere 13 mei 1964 Aldegem ) nam de spitsvondige zaken waar. In gezelschap van hond Eddie wond ze geen doekjes om het geheim van samen leven met een zo complex man als Herman Brusselmans. De middeleeuwse bakstenen die links en rechts keurig in de vorm van huizen en kastelen te bewonderen waren, vormden tijdens deze rondvaart een bijzaak. Later in Het Keizershof bleek de koffie met pannenkoeken veranderd in Cava met pannekoeken wat de stemming ter plaatse te goed kwam. Een zichtbaar ontspannen Brusselmans, die overigens zelf wel van de koffie genoot en de Cava links liet staan, verhoogde deze stemming nog met een zeer humoristische speech waarbij spot en zelfspot een komisch duo vormden. Een dag om te koesteren, een dag die de schrijver zelf niet had durven verzinnen, een dag die past bij de titel van het nieuwe boek....`` Een dag in Gent´´.

(Verslag van deze dag in z'n geheel te lezen in de zaterdag editie van Zuid-West, een regionale krant in Nederland. Zie ook De Rode Loper op maandag 08 sept 18.10. Op de foto Eddie en Tania in gesprek met Herman terwijl de rondvaartboot het huis van de Brusselmansen passeert.." Schatje, ben je al wakker? we varen zojuist langs en draaien nu voor de terugtocht, wil je even zwaaien naar ons?")

Bourgondisch gesloten

2008-08-29T09:49:00.000+02:00

Op de valreep van vakantie en weer aan het werk nog een uitstapje naar Queuzaine, een tweestratenplaatsje gelegen op het hoogste- en drietalengedeelte van Belgie, helaas met de vooruitzichten van hier en daar een bui ( hier) en nu en dan zon ( dan) en veel wind. Die weersverwachting heeft al eens beter geklonken maar met de regenpakken aan en het vooruitzicht van een paar dagen lopen, plezier en dorst stappen we op de motors en schuilen al na 1 kilometer bij het tankstation vanwege een wolkbreuk. Met de gebroken wolk achter ons waar nu alleen nog maar een druilerige maar vette mot uitviel op weg. Net voor Antwerpen piept zowaar een, weliswaar waterig, zonnetje door het dek en vol goede moed steken we de duimen op.... Lang hebben we van deze goede moed niet kunnen genieten want reeds voor "de berg" van Ekeren valt het laatste restje water met emmers tegelijk naar beneden. Een koffiestop dan maar bij het eerste tankstation na Antwerpen, Neut moet roken tenslotte en de buienradar had voorspeld dat de regen slechts tot 11 uur zou aanhouden om vervolgens daarna over te gaan in buitjes. Klokslag 11 uur brak inderdaad de zon door, starten dus maar en nu het droog is in een iets hoger tempo de Boudewijnweg over richting Luik en Verviers. Ik zal niet durven beweren dat het droog bleef want ik hou niet van grove leugens, maar de zon scheen zo nu en dan bemoedigend... Zelfs zo dat we met een droog pak ( aan de buitenkant dan toch, de lekkage naar mijn kruis en het lekken via de kraag tot op de navel niet meegerekend ) op de plaats der bestemming aankwamen. Van tevoren had ik gedacht dat in een tweestraten dorp een Motorherberg eenvoudig te vinden moest zijn en al dan niet bekend moest zijn bij de schaarse plaatselijke bewoners, niet 1. 2. 3. dus. Een vriendelijke, franstalige heer met kleinkind was echter zo vriendelijk een rondje terug te fietsen om eens navraag te doen bij vrienden en kennissen, hijzelf woonde hier toch al lang maar had nog nooit van een Motorherberg gehoord, we vreesden het ergste doch jawel even later; " Ici tout droit et sur le T-splitsing à gauche, mais je ne suis pas sûr et bon voyage.." Zo gezegd, zo gereden en jawel Motorherberg Les Arondes lag daar in volle glorie te wezen waarvoor hij diende, alleen er was niemand, niet voor, niet achter, niet binnen....Op dit moment was ik blij dat vriend G. vanwege een gedeeltelijke make-over niet mee was gekomen. Vriend G. staat bekend als de Keurmeester van Waren en een Herberg die bijna niet gevonden kon worden en vervolgens gesloten bleek had hoogstwaarschijnlijk geen goedkeuring gekregen, de greep naar de keel en de geluiden van totale uitdroging priemden op mijn netvlies. Vriend Neut en ik zijn wat geduldiger en besluiten daarom maar even naar de volgende kerktoren te rijden, bij kerktorens in Belgie bevindt zich ALTIJD een cafe. Zeker, ook hier waren er drie cafees, echter gesloten en niet van plan te openen ( ach wat ben ik blij dat vriend G.... enz ) Nog steeds geduldig, maar ondertussen toch ook al tamelijk dorstig, dan maar zo snel mogelijk naar en nog volgende Kerk zegmaar cafe. Alweer een dorp met drie cafees, nummer 1 was dicht, nummer twee was gesloten maar zowaar was de deur van nummer drie geopend, mankeert er nog slecht 1 ding, er was niemand aanwezig... deur open, cafe open, cafebaas of bazin volledig foetsie. Terug dan maar naar les Arondes waar zoals verwacht nog steeds niemand is. "Neut, we wachten tien minuten en dan zijn we weg, ze kunnen de kolere krijgen met hun Motorherberg, we vinden wel wat anders.." "Wacht even, daar komt een man met een hond, dat zal 'm zijn" Tien minuten later staat er een dampende kop koffie voor onze neuzen en tel daar tien korte minuten bij op en het eerste biertje van de dag passeert de slokdarm. Het zou het laatste niet zijn deze week. Na het toch enigszins moeizaam naar binnen gewerkte ontbijt op dag twee en een voorzichtig uitgestippelde route te voet op pad. Proviand nemen we niet mee want zoals je weet en eerder gelezen hebt zijn er in Bourgondisch Belgie overal plekken, cafees genaamd, waar iets te eten of te drinken te verkrijgen valt. HA HA HA, hier moet ik zelf even smakelijk (!) om lachen, dit deel van Belgie is anders, hier is alles dicht en gesloten, hier spreekt men een andere taal en dan bedoel ik geen Nederlands, Duits of Frans, ik zweer het je, in een dorp met drie campings, een straat met uitsluitend cafees en restaurants is er om 11 uur in de morgen geen kop koffie te koop, de hufters, beseft men dan niet dat er wel eens nadorstige wandelaars met de lederen tong op de schoenen rond kunnen lopen? Afijn 20 kilometer verder, na een ferme wandeltocht op een hoogte van 650 meter en de daarbij behorende afgdalingen van evengoed 650 en vervolgens wederom de steeds terugkerende beklimmingen ( over leeftijd en hartslagen gaan we niks vermelden behalve dat de hartslag van Neut af en toe het dubbelle van zijn leeftijd betrof n.l. 120), belandden we in het campingcafee welke we gisteravond na een wandeling van zo'n uur en een half ontdekt hadden. We waren er wederom erg welkom en al spoedig gleden de koele Jupilers naar binnen om een goed plekje op te zoeken want het werd druk die dag. Wat is er aan de hand met dit stuk Zuiderburenland, wonen hier uitsluitend 70-plussers ? heeft iedereen hier de schapen op het droge ? heeft men er geen zin meer in ? Ik weet het niet, maar veel levensvreugde straalt het ondanks het schitterende landschap niet echt uit ! Aan de motorherberg mankeert afgezien van een paar nog te verbouwen dingetjes niet veel en aan de herbergiers ook niet, maar ja, die spreken dan nog een andere taal.. het zijn Tukkers ! De terugtocht aan het eind van dit tussendoortje verliep zoals gepland, zonder regen en met een zuidwester kracht 6 op de kop op de A58, maar dat zijn we inmiddels na een dertig jaar motorrijden wel gewend in Zeeland.

Op het juiste moment....

2008-07-24T17:43:00.000+02:00

De bel van de ouderwetse bakelieten telefoon rinkelde me wakker uit m'n welverdiende middagslaapje, verdomme toch weer niet die zak van een buurman met z'n eeuwige gezeur over Rahmi, mijn lievelings kat. Nee gelukkig niet, het was Harry Stelton de hoofdredakteur van het bladenconcern waar ik sinds een aantal jaren voor werk. `Mayotte Magnus hier` beantwoord ik het doordringende gerinkel, `He Mayotte, Stelton hier` hoor ik aan de andere kant van de lijn, `Luister Mayotte, ik zal kort zijn, dat heb je graag, Andrew Lutz die jonge reporter, waar je al eens meer mee gewerkt hebt geloof ik, gaat volgende week een reportage maken over nudisme en wel bij Cape d Agde in Zuid Frankrijk, kan je mee, wil je mee en wat gaat me dat kosten´. Ik hou inderdaad van dit soort snelle opdrachten en beslis direkt dat ik meega, Andrew Lutz is een aardige, ietwat verlegen reporter maar met een vlijmscherpe en met veel humor gevulde pen. Ik zie zijn magere bleke verschijning al in gedachten tussen de bruingeblakerde en vaak goedgetrainde zonaanbidders en gniffel als voorpret gedurende de rest van de middag. De ontmoeting met Andrew was hartelijk, we hadden afgesproken in een lunchroom vlakbij de City Airport en hij was op tijd, iets waar ik van hou. De vliegreis was een korte maar comfortabele want ons agentschap keek wat dat betreft niet op een paar dollars meer of minder. Vanaf het vliegveld in Frankrijk reden we linea recta naar het Hotel de Ville van Cape d Agde om de benodigde en klaarliggende vergunning op te halen. Fotograferen is en was toen, behalve natuurlijk voor de familiekiekjes, verboden op de naaktstranden. Voor mij lag er zelfs een vergunning klaar om met een topje of blouse op het strand te verschijnen in verband met de zware cameras die ik meezeulde, uit solidariteit met de ernstig geschrokken ( `moet ik zelf ook in m n blootje `....) Andrew, maakte ik geen gebruik van die vergunning. Het parkeerterrein aan de boulevard is de omkleed of eigenlijk meer de uitkleedplek voor het nudistenstrand. Andrew trekt langzaam en met een nog bleker dan voorheen en bedenkelijk gezicht zijn bovenkledij uit en wacht zichtbaar tot het laatste moment met zijn onderbroekje, ik sta dan al zeker vijf minuten in mijn blote niks met cameras en toebehoren van het uitzicht te genieten. Nou vooruit dan maar, hoor ik achter me en begeleid door een diepe zucht valt de broek. Een vluchtige blik leert me dat hij zich nergens voor behoeft te schamen, maar hij kan het toch niet laten met zijn nototieblokje bij wijze van vijgeblad zijn geslacht enigszins te verbergen. Ik moet lachen en kan zelfs niet meer stoppen met lachen, eerst bijna boos maar daarna ook in een stuip schietend mompelt Andrew hardop `oh what the heck, mijn potlood is kleiner tenslotte` en samen lopen we naar het strand. Andrew doet op het strand zijn werk en daarin verzonken is hij snel het naaktzijn gevoel kwijt, behalve dan dat na een uurtje rondstruinen en zoeken naar de juiste karakters zijn bleke rug en doorlopend achterste een aardig rood kleurtje begint te krijgen. Bij een grote familie bestaande uit vader, moeder vijf dochters en twee zonen zien we beiden grote mogelijkheden voor ons artikel. Met de vergunning in de hand en een gerustellende babbel zijn we al snel op vriendschappelijke voet met de groep vrolijke badgasten. Terwijl Andrew de vragen stelt en zich met de vader in een levendige discussie over de franse politiek vermaakt, meet ik het harde zuideuropese licht en zoek de beste positie om de familie te vereeuwigen. Met een mooie grote hoek op de zware Hasselblad sta ik voorovergebogen en geconcentreerd scherp te stellen wanneer ik me bewust word van schaduwen die me vanachteruit omsingelen, ik draai me om en zie tot mijn schrik, verbazing en ongeloof dat een vijftal mannen mijn ongewone voorovergebogen fotografenpositie benutten om hun foto van het jaar te maken. Heel even boos maar eigenlijk onmiddellijk de humor en het veelzeggende en niets verhullende beeld inziend complimenteer ik de mannen voor het zien van dit beslissende moment, dit tafereel, de witte bilpartij gekadreerd door de donkere schaduwen.....

De reportage overigens werd geplaatst in de Cosmopolitan in plaats van het in eerste instantie bedoelde Family Live, een ietwat preuts en conservatiever blad. Andrew en ik zijn samen nog vele malen op pad geweest en telkens, onder het genot van een of meer drankje, komt deze zuidfranse werksituatie terug op tafel. Wanneer er meer mensen bij zitten, buk ik volgens Andrew nog dieper en staan er wel 20 mannen met een fototoestel in aanslag....

Wandelingen ( Ben B )

2008-07-05T11:26:00.000+02:00

tja Ben.... vroeger kroop zijn buurmeisje Anneke iedere avond bij hem in bed. Anneke had wel vaste verkering met Adrie, al jaren, maar ja, Ben kon het zo lekker en Anneke was er dol op. Adrie was er kapot van toen hij het ontdekte en heeft zelfs een bescheiden zelfmoordpoging ondernomen door voor een auto te springen die niet al te hard de bocht om kwam rijden...Maar indruk maakte dat wel in die tijd. Adrie kwam er bovenop, Anneke kroop er bovenop en Ben ging er aan onderdoor. Uiteindelijk voor jaren uit het zicht verdwenen en naar nu blijkt met de voor mannen zeer zeldzame Anorexia Nervosa eetstoornis opgezadeld. Ik kom Ben regelmatig al fietsend of lopend tegen en groet dan vluchtig "Hé Ben, alles goed?" en meer niet, al jaren. Supervriend vroeger, goh daar kon je schandalig mee lachen zeg. In die tijd was zelfs in Nederland de Hasjies nog verboden maar wij hadden het ontdekt en vrij snel grootgebruikers. De meest mogelijke zin en onzin kwamen er uit zijn brein en vervolgens mond, tot het fout ging met Anneke, toen kwam er alleen nog maar onzin uit. Vandaag kom ik Ben tegen op het wandelpad naast de Schelde, hij loopt richting stad, ik de andere kant op. "Hé Ben, alles goed?" maar deze keer komt het tot een antwoord en voor we het weten zijn we terug in de tijd, rond 1970.....Kom we drinken een kop koffie of iets sterkers ik woon hier net achter de dijk, opper ik. Een goed voorstel blijkt al gauw, nog steeds een wereld gozer maar met een flinke rugzak levensbagage op sleep. Mooi, ik hou van dit soort ontmoetingen, het geeft me het gevoel dat op een bepaald en waarschijnlijk zelfs kritiek moment ik de goede keus heb gemaakt. Tof Ben, de volgende keer dat ik "Hé Ben, alles goed?" roep, weet ik dat het goed gaat !

Wandelingen

2008-07-03T10:33:00.000+02:00

Wanneer ik via de trap de dijk oversteek kan ik twee kanten op, links naar het onbebouwde gedeelte van de "Groene Boulevard" en rechts richting binnenstad. Meestal ga ik linksaf maar nu er een festival gaande is buitendijks, loop ik rechtsom en bezie het gebeuren. Halverwege loop ik tegen Arie aan die samen met zijn hond Saar aan één van zijn vele dagelijkse ommetjes bezig is. Ik was op weg met m'n Agfaboxje om wat plaatjes te schieten van de attracties nu die nog leeg en verlaten staan opgesteld wachtend op de opening van het festival. Arie herkende meteen het fotodoosje en begint een verhaal over de tijd dat hij nog op de grote vaart de wereldzeeen bevoer. " Jammer dat een mens zoveel spullen weggooit" begint hij en vervolgt "ik had zo'n ding ook bij me toen we vanuit Afrika een complete dierentuin moesten vervoeren naar New York, prachtfotoos leverde het niet op maar ik kon wel het unieke gebeuren vastleggen, een stuk of vijf giraffes, een paar olifanten, stekelvarkens met meters ( ? ! ) lange stekels en een hoop herten of liever antilopen en een onvoorstelbare hoeveelheid voedsel. Een prachtreis en samen met de Afrikaanse verzorgers vierden we elke avond "de Zondvloed in de Ark van Noach" met een glas. Omdat er geen dierenvoedsel de States binnengebracht mocht worden werd het overgebleven hooi en dergelijke over de muur de Altantic in gegooid net voor we de territoriale wateren van de VS naderden. Nog geen half uur na deze verspilling sloeg het weer om en zaten we in een potdichte mist die verder varen richting New York enkele dagen onmogelijk maakte. Die beesten verhongerden natuurlijk niet onmiddellijk, maar vergrepen zich aan alles wat enigszins eetbaar leek. Een matroos was bezig het relingwerk te schilderen met een zilver/aluminium kleurige verf. De olifant die bij hem in de buurt stond dacht geen tel na, stopte de slurf in de emmer verf en slurpte die in enkele seconden leeg. Om het beest niet te laten kreperen gaven de verzorgers hem zoveel mogelijk voedsel dat eigenlijk voor hunzelf voorradig was, een gouden greep ( of liever een zilveren..) bleek even later toen het dier de verzorgers beloonde met een reuze hoop blinkende zilveren olifanten keutels. Jammer dat ik die fotoos kwijt ben" zei Arie en vervolgde de wandeling met Saar.

Elsabeth

2008-05-19T11:09:00.000+02:00

Elsabeth had duidelijk de beste jaren van haar leven achter de rug, het kolenscheppen en zakkentillen van kindsleeftijd tot huwelijksdatum was haar duidelijk aan te zien. De rug gebogen, de handen groot, de ogen moe. Centen verdienen voor moeder, die al direkt na de geboorte van Elsabeth weduwe was geworden na het fatale ongeluk van vader in de mijn. Alle zeven oudere zussen en moeder hadden de kolenwinkel van vader open gehouden na zijn dood. De Zwarte Zusters werden ze genoemd in het dorp, altijd zwarte smoeltjes van het immers constant opwaaiende stof in de voorraadschuur achter de winkel. Op fietsen van het merk Kronan, met een flinke bagagedrager zowel voor als achterop. reden de acht de bestellingen rond. In de zomer weinig verdiensten, in de winter kei en keihard werken, vanaf het 10e levensjaar. Het eerste borreltje had ze nota bene bij de dokter gekregen, de goede man had medelijden gekregen met het verkleumde meisje, het bleek niet het laatste borreltje in haar leven te zijn. Het kolenscheppen en het rondfietsen daarmee was gestopt toen ze op 29 jarige leeftijd alsnog ging en moest trouwen met Bjarne, een koksmaatje uit het plaatselijke restaurant. Moeten ja, de eerste de beste liefdesuiting van Bjarne was uitgemond in een ongecontroleerde vrijpartij en zeven maanden later stond ze rondbezwangerd voor de huwelijksambtenaar. Nu weet ze niet meer te vertellen of het huwelijk zwaarder was dan het kolenscheppen, maar wel dat de vluchtweg daar uit via de fles was gegaan. Bjarne was een tiental jaren geleden overleden aan een fatale leverziekte en niet kort daarna was ze Svenne tegengekomen tijdens het nog steeds dagelijkse bezoek aan cafe Aalt'r in de provinciehoofdstad. Svenne was een goede man, maar zoals vele landgenoten alweer eentje met veel dorst. De klappen van Bjarne waren voorbij maar de katers van Svenne bezorgden haar minstens zoveel hoofdpijn. Die dagelijkse gang naar Aalt'r was zwaar maar evenzo ontlastend, een glas witte wijn voor de smaak en een biertje voor de dorst plus af en toe een onverwacht babbeltje zoals nu bijvoorbeeld met een paar verdwaalde Hollandse motorrijders brachten de malende gedachtenloop op een ander spoor, het spoor van de afleiding, een nog beter werkend medicijn dan alcohol, de vrijheid van die mannen had ze nooit gekend maar gaf haar moed en plezier, tenminste voor dit uur vandaag.....

T M D 4

2008-05-16T08:15:00.000+02:00

"The showers are cold sir but we only charge half the price now".......de dames bij de douches hadden die woorden al vele malen uitgesproken en maakten er een lolletje van. "You have been a man to come here, so you better act like one". Onmogelijk om nu nog te gaan zeuren over een koude douche dacht ik zo en eerlijk gezegd waren ze zo koud nou ook weer niet. Fris gewassen dus op weg naar weer een heerlijk dagje Oostzeestrand met Kijkvermaak. De mannen met het meeneem meetsysteem ( palindroom x 2 ) zagen er ook al fris gewassen uit en volhardden in hun schone taak. Opvallend dat je reeds na enkele dagen zo'n stadje al kent qua bakkers, koffietentjes, strand, bierkelders en belangrijkste richtingen. Foutloos lopen we naar het Oostzeestrand en zien dat zoals verwacht nu veel meer bikers dit geweldige plekje hebben ontdekt. De show wordt steeds mooier, diverse dikgebilde, bolgebuikte en fraai getattooeerde mannen en vrouwen zo niet in roodverbrand Adamskostuum dan toch wel netjes strak in string verpakt, trotseerden het eigenlijk toch zeer frisse water van de Oostzee, daar was de koele festivaldouche een warm bad bij vergeleken. Trotse mannen schrokken van het onoverkomelijke krimpresultaat. Een ferme wandeling langs het water leert ons dat het hier fantasties wonen is en zeker ook een geweldige vakantieplaats voor strandliefhebbers en watersporters is. Zeilen zonder getijdestroom, zwemmen in helder water, honderden kilometers strandjes en een tolerant volk. Een dag om te koesteren, tijdens de wandeling stuitten we op een oud cafeetje, een meer dan 100 jaar oude kroeg "het Altaar ( Allt'r) met interresante bezoekers, allereerst ontmoeten we natuurlijk de aardige barvrouw van middelbare leeftijd die ons welkom heet en twee flessen koele Tuborg voorzet, dan het zichtbaar alcoholische echtpaar Elsabeth en Joel. Elsabeth drinkt witte wijn en bier, Joel heeft drie glazen voor zich staan en neemt beurtelings een slok van zijn whisky, aquavit en bier. Het fraaiste exemplaar van de bezoekers zit echter een tafeltje of drie verderop, het blijkt Eljer te zijn, een 89 jarige cafeklant die hier komt sinds zijn 17de en sinds zijn pensionering 29 jaar geleden geen dag heeft gemist. Sterker nog, hij komt hier direkt na het openingsuur binnen en gaat naar huis als de baas de tent weer sluit. Hij heeft een eigen zitplaats, een tafel met zijn naam erin gegraveerd, een bel met naam, om de bediening te alarmeren, zijn prive pokerbeker en vindt ons aardig ook al verstaat hij geen woord van ons gesprek. Verder dan "jak proata ney Danska" kom ik ook niet en dat blijkt dan nog eerder Zweeds te klinken ook. De bardame probeert ons uit op de diverse pittige kruidendrankjes die hier zo populair zijn bij de alcoholliefhebbers, ik start met het drankje Fisherman, het smaakt inderdaad naar Fisherman's friend en zit dan ook spontaan met de tranen in m'n ogen, het wordt alleen erger, vriend Neut, die zijn naam toch wel meeheeft, geeft het op bij de naar vliegtuigbenzine annex kruidenbitter smakende Huisborrel, genoeg van deze bende. Morgen richting huis met een pitstop op 600 kilometer, oostenwind in de rug, geen vrachtverkeer op Paaszondag, ik kijk naar zo'n rit uit. Pitstop ja, geen pitsstop, nog een keer goed slapen willen we voordat we thuiskomen, wakker worden op een campingkje omdat de merels en de sijsjes zo hard fluiten en niet vanwege een drag-pipe-wake-up-call. Ach het motorrijden is lijden maar zeker en vooral ook in alle ledematen voelen dat je leeft.

T M D 3

2008-05-15T11:20:00.000+02:00

Vervolgens komen we er achter dat de helft van de 29750 male chauvinist visitors het zelfde idee hadden en dus de Strip en Paaldans act op hun programma hadden staan. Om kort te zijn, er staan heel wat Banditos, Angels, Nomads, Hell Raisors, No Names, HD Vikings, Etcetera's en los zand individuen zoals wij voor onze neus. Je gaat met de grootte cq omvang van de genoemden niet meteen proberen toch vooraan te komen om een glimp op te vangen van de drie blonde langgebeende en van een siliconen beef-up voorziene Podiumpoezen, die zich al kronkelend langs de monitoren, gitaarversterkers en drumstellen uitdagend over het gigantisch grote podium profileren. Afijn, wat geven wij er eigenlijk nog om, we weten dat de voorpret altijd leuker is dan het moment, draaien ons om en lopen naar de bar in de Grote Hal om een biertje te drinken, daar is niks mis mee en kan niet op een teleurstelling uitdraaien zolang dat biertje op de goede temperatuur geserveerd wordt, om de aangekondigde Rock en Roll band te bewonderen. Mooi ingericht podium, met sfeervolle schemerlampen uit de woelige jaren 50, dat beloofd. Twee nummers verder zijn we het er al roerend over eens, alle bandleden spelen een ander nummer, de schemerlampen waren mooi, maar mag alsjeblieft het licht uit ! Gelukkig staat er nog een act op het programma van het Hoofd Podium, een heus Pink Floyd Project, met de reeds aanschouwde en aangehoorde muziekgroepen in het achterhoofd was er weinig vertrouwen maar dan zie je, dan valt het plotseling mee... en wat heet meevallen, een wereldact ! Sluit de ogen en de echte Pink Floyd is daar, open de ogen en de lichtshow is meegekomen. Zelfs vriend Neut die zijn sporen in de muziekwereld heeft verdiend is perplex en overdonderd ! Dit zou niet misstaan op wat voor festival dan ook dat niet de sponsoren heeft kunnen vinden om Pink Floyd zelf aan de haak te slaan. Tien topmuzikanten brengen een show om U tegen te zeggen, dat doen we dan ook: U ! Tijd om te gaan slapen voor zover dit op het tijdstip dat wij hebben uitgekozen mogelijk is: drie podia nog steeds in gebruik door artiesten varieerend van (very) Hard Rock via (very) Heavy Metal tot de slopende Bikerhouse ! Tel daarnaast de luie motorist die zelfs z'n fiets pakt om naar het 100 meter verderop gelegen toilet te rijden bij op en de, meestal Duitse, idioten die op het moment dat alles lekker stil dreigt te worden de motor starten omdat ze vergeten waren hoe die machine ook al weer klonk. Nou ik kan je vertellen: LUID en DUIDELIJK ! Het vuurwerk dat rond half één werd afgeschoten vergeet ik maar te vermelden en valt eigenlijk gewoon in het niet bij de rest. Ik vind het een sport om, terwijl ik in mijn slaapzakje lig, te proberen de geluiden te scheiden, dit werkt veelal en val uiteindelijk in slaap, zij het voor kort want de laatste dag hier staat voor de rits en daar moet van genoten worden met de meest mogelijk volle teugen.

T M D 2

2008-05-15T08:01:00.000+02:00

Indien aangemeld zou de rij wachtenden en stilstaanden in de file naar het ontbijtbuffet, ja eentje voor 29.997, zonder enig probleem een vermelding krijgen in het Guiness Book of Records. Daar beginnen we dus wijselijk niet aan, een wandeling naar het plaatsje Fredericia zal toch niet veel langer duren en broodjes bakken ze overal. Op de weg naar buiten stuitten we op een grof getattooeerde Deen, "Hey you guys where are you from? ok from Holland you say, do you know all of Holland? do you know Zutphen? i have a very nice fuckfriend over there, maybe you can visit her on the way back and send her my love and maybe give her some of yours too....Deze frisse voorontbijtelijke conversatie maakt ons nog hongeriger en met een flinke smile op het gelaat wandelen we in stevige pas richting bebouwde kom. Een fraai met flinke wallen, waar de onze bij in het niet vallen, omringde plaats aan de Oostzee, met haven en strandjes. Bij de poort wordt iedere gemotoriseerde terreinverlater geconfronteerd met de Deense rijkswacht. Iedereen moet blazen in het alcohol-detectie-apparaat, gedronken? motor aan de kant, punt uit. Door deze verstandige maatregel heerst er in F. een zeer kalme sfeer van cola-light drinkende en ijslollies etende motormacho's. De weinige twee die de benenwagen genomen hebben, hebben daar natuurlijk geen last van en voor je het weet zitten we met een koele fles Tuborg Gron op een zonvergoten terras omgeven door de jaloerse blikken van onze gemotoriseerde collega's. Van mensen fotograferen komt voorlopig weinig, ik voel er nog weinig voor om aan zo'n 2 meter hoge en 1.40 brede hoogblonde Scandinavische H Angel te vragen of ik een foto van hem en z'n vrienden mag maken, een flinke verbouwing van gebit en camera ligt in het verschiet, wellicht later als ik wat ingeslingerd ben. Zo een grote Viking stond vooraan het ijsco en Fad Ol verkooppunt op het strand van F., achter hem vormde zich een rij mensen omdat de reus als een klein kind niet kon kiezen uit de vele smaken die aangeboden werden in de koelvitrine en met welke vier kleuren hij z'n wafelhoorntje zou laten vullen. De voorraad fabrieksklare ijsjes stond echter elders in het gebouwtje en enkele geduldige en wellicht of waarschijnlijk onzaghebbende wachtenden bleken het met een driekwartgesmolten nog steeds verpakt ijsje te moeten doen, een kolderiek gezicht met een hoog Monty Python gehalte. De terugweg naar het SR terrein was met de nodige Ol in de benen iets zwaarder dan aangenomen, maar het vooruitzicht op de reeds gisterenavond verwachtte blotedamesshow maakte het stappen alweer wat lichter. ( chauvinistisch mannelijke taal, ik weet het, maar we moeten ons tussen dit geweld toch ook enigszins macho gedragen dan wel uitdrukken, excuses hiervoor dames, in werkelijkheid zijn we zachtaardige lieve jongens zonder vooroordelen en tegenstanders van huiselijk geweld en onderdrukking dan wel uitbuiting van het vrouwvolk )

The Motorcycles Diaries 1 ( onlangs nog op Canvas, nu hier op No Panic ! )

2008-05-14T09:07:00.000+02:00

Kijk, je start ergens in Vlissingen met z'n tweeen en eindigt in Fredericia ( Denemarken ) met een 30.000 tal. Iedereen was er, nou ja bijna iedereen, " Vierkante banden Kees " vond het te vroeg in het seizoen ( ! ) en vriend Goof zat ergens in de Algarve uit te rusten van het rentenieren. 30.000....alle MC's aanwezig, inclusief de Bikers for Jesus ( slogan: Jesus died for Bikers too, het hadden er dus nog meer kunnen zijn als Mohammed dat ook gedaan had ). 29.750 mannen, 230 vrouwen die mee moesten, 17 vrouwen die mee wilden en 3 stripteuses. 75 procent moet door de trechter bij Flensburg en dat is spektakel naarmate de Duits Deense grens wordt benaderd en de snelweg en voornamelijk de benzinestations overgenomen worden door bruinverbrandde of door dieselgassen zwart gekleurde HD-bikers. Een kleine 900 kilometer in 10 uur, geen slecht gemiddelde. Dit alles dankzij strak rijdiscipline bestaande uit één tankstop per 250 kilometer, bij eerste tankstop slechts één rookkans voor vriend Neut, de tweede stop een beker automatentankstationskoffie, een broodje en twee rokertjes, enzovoort. Tent opzetten nu er nog een weinig platte plaats te vinden is ( op dag drie zag ik tenten tegen een heuvel staan waarbij ik dacht dat men rechtop zal moeten slapen...) en op zoek naar de beloofde dorstlessers. In de advertentie stond € 1,00 voor 25 cl bier, dat klopte op zich maar je moest wel 2 liter tegelijk kopen in een uitschenkkan, dus wijselijk genoeg namen we genoegen met de 40 cl uitvoering voor nog slechts € 2,20, we zijn dan wel Hollanders, maar wat kan ons die paar rottige centen schelen in vergelijk met koel of lauw bier. Een snel rondje over het gigantisch grote half park half sport complex ( snel voor zover dat mogelijk was ), maakte duidelijk dat het er goed uitzag, er veel Angels en Banditos aanwezig waren zonder elkaar hier met Uzzies en raketwerpers te belagen overigens en dat het die donderdagavond géén Stip-Tease was... hadden we daarom nu zo hard gereden, nog geen dag van huis en we konden verdomme al aan niets anders meer denken, wat moet dit in hemelsnaam worden ?

Voorpret 2

2008-04-24T10:42:00.000+02:00

Als je namen vergeet is het goed mis met je Karel, zei ik tegen Peter en dat botst. Ik loop naar huis en denk bij de laatste bocht, verdomme op de heenweg ging ik met de fiets, loop terug naar m'n werk, geen fiets daar.... blijkt dat ik de fiets onderweg bij het pinapparaat van de bank heb laten staan, dat komt aan. Waar ben ik met m'n gedachten... Ik zit overal behalve hier, in gedachten stroop ik al de Koninginnedagrommelmarkten af op zoek naar oude toestellen die voor aanvulling van mijn voorraad 'Testbeelden' moeten zorgen, ik zit al op het Bevrijdingsfestival van 5 mei met een fotoreportage in mijn hoofd, ik ben al onderweg naar Frederica in Denemarken voor de superrally van 2008, m'n olie moet nog ververst, m'n banden nog op spanning, mijn slaapzak nog in de was en mijn vrouw nog verwend. Als ik dat laatste vergeet, kan ik het vergeten en zwaait er wat dus laat ik daar maar direkt mee beginnen, het is bovendien nog één van de aangenaamste dingen hier opgesomd, vergelijk het maar eens met olie en filter verversen en wees eerlijk. Bij "waar heb ik dit aan verdiend" niet meteen uitleggen dat het een goedmakertje is voor de verdwijntruc van 5 dagen naar een vrouwonvriendelijk oord met strip-tease en paaldans "demonstraties" natuurlijk, na tig-jaren huwelijk weet ze dat maar al te goed en hoeft dat er niet verder ingewreven te worden. Kortom mijn hoofd loopt om, ten minste ik hoop dat dat de reden van de verstooid- en vergeetachtigheid zal zijn.

Merry X-mas Chef !

2008-04-21T15:11:00.000+02:00

Een laatste carrière-move moet het worden en het leven op z'n kop. Na het publieke overspel van Lois, een opzichtige vrijpartij in het walgelijke reality programma "De Gulden Villa", had William er genoeg van. Een plan zonder langdurig voorbedachte rade, stap één, een kwart liter wodka bij het ontbijt vanochtend. Stap twee, de eerste de beste klant die de winkel binnenkomt voor rotte vis uitmaken. Stap drie, de door de klant opgetrommelde chef een ferme kniestoot verkopen waar hij met het ophangen van de kerstballen in december nog aan terug moest denken. Stap vier,vijf, zes en zeven, een volgende kwart wodka, een burostoel door de voorruit van de zaak, een ferme trap op de kick-starter van z'n Low-Rider en in één ruk door naar het zuiden. Een move met gevolgen voor de rest van zijn leven, zonder enige twijfel. Direkt al nadat Lois hem had verteld dat ze zich ingeschreven had voor dat vermaledijde en verderfelijke tv programma, had hij een onheilspellend gevoel daarover gehad. Vijfhonderduizend euro kon ze wimnen, over iets anders kon ze niet meer praten, de inhalige bitch. Hij moest onmiddellijk denken aan z'n grootmoeder die altijd zei dat er vele werelden ten onder gaat aan "den fluit en den duit". Twaalf deelnemers worden in een villa ondergebracht en doorlopend gek gemaakt met verleiding en omkoping, de onomkoopbaren en niet verleidbaren winnen. De laatst overgebleven man en de laatst overgebleven vrouw krijgen een miljoen euro te verdelen. Lois was ver gekomen, maar het langdurige ontbreken van sex had haar tenslotte de das omgedaan. Volkomen overtuigd dat er in het schuurtje met het tuingereedschap geen camera aanwezig was, had ze zich uitbundig gegeven aan Jacky, een potente spetter van een jaar of 30. Fout, zo bleek snel, heel fout er was inderdaad geen camera, maar Jacky was geen deelnemer, hij was een onderdeel van list en bedrog, in dienst dus van het programma. Live op TV13, heel Nederland had mee kunnen genieten van de onverhulde vrijpartij, ze kon de rambam krijgen de tvhoer. William's besluit stond vast, hij liet dit boeltje achter na vanmorgen, het huis kon hem geen reet meer schelen. Hij bepakte zijn motor met tent en slaapzak, haalde het resterende spaargeld van de bank en reed naar z'n werk al fluitend en grijzend met de voorpret van de perfect geplaatste kniestoot en de vervolgens eeuwig durende vakantie in gedachten.

Dè Plek

2008-04-12T13:25:00.000+02:00

Dè Plek was al jaren de onaangekondigde ontmoetingsplaats van Jef, Karel en Johan. Op de driesprong net voor Cafe d'Ouwe Kwaar, een passeerplaats op de top van de Ouwe Kwaremont tijdens de Ronde van Vlaanderen, een wielerkoers die zijn gelijke niet kent. Een goed gekozen spot, de 3 mannen, nu toch al door de 70, hadden zo de behoeftes die bij die leeftijd paste. Op tijd z'n natje, op tijd z'n droogje en wat nog belangrijker was, niet te ver van de plasplaats. Een plek waar ze toch zeker om tien uur in de morgen al bezit van moesten nemen om vooraan te staan bij de passage van pakweg 14.30, een lange wacht maar de moeite waard voor de 3 vrienden voor het leven. Vijf waren het er geweest, twee maten waren weggevallen het afgelopen jaar, Frits was overleden na een korstondige ziekte en Mathieu uit de fruitboom gevallen tijdens het peren plukken afgelopen herfst. Lang was er niet over gesproken," bij de koers moet je als eerste passeren, bij het leven als laatste " had Jef als oudste gesproken en daarmee was de kous af. Wat een dag, wat een dag... om 10 uur de eerste versnapering in de vorm van een verwarmend Witteke en al gauw gevolgd door een Hot Dog met zuurkool, zo vroeg mogelijk vond Jef, voordat de zuurkool zachter was dan de boter. Jef, onder de mannen ook wel Chèf genaamd wist het altijd beter, was de enige die in zijn vroege jaren ook gekoerst had en in de jaren 50 nog een keer zijn wiel had afgestaan tijdens het kampioenschap van Vlaanderen voor Minimen aan Herman van Springel , een snel opkomend talent in die tijd. De mannen moesten altijd grimlachen wanneer dit verhaal weer eens boven kwam drijven meestal na een borreltje of vier, ze hadden zo hun gedacht erover, maar Jef tegenspreken was geen vanzelfsprekendheid. Graag zouden ze gedrieen nog eens naar De Hel van het Noorden gaan zoals in 2003 toen van Petegem deze prachtwedstrijd op z'n naam schreef. Dè plek daar was altijd " het Bos van Wallers " maar toen in 2005 voor het eerst in veertig jaar het Bos buiten het parcours werd gelaten, was dat de laatste keer. Nu die strook weer is opgenomen kriebelt het weer in de gedachten maar eerlijk is eerlijk, het gaat niet meer. Afspraak nu rond 10 uur in de morgen bij Jef, bij wie anders, in de luie zetels, de pintjes staan koud de choucroutte staat warm.

t snot voor z'n neus

2008-04-07T15:12:00.000+02:00

De zoveelste Ronde van Vlaanderen en dat voor het eerst van dichtbij. Dat wil zeggen op televisie en in de luie zetel thuis ben je er dichterbij dan op de plaats van het Grote Gebeuren, dichterbij de wedstrijd dan toch. Niet dichterbij de mens die van deze koers en van het koersen in het algemeen houdt. De volksgekte die bij de Elfstedentocht en eigenlijk bij alle verdere schaatsevenementen in Nederland losbreekt zie ik nu eens met beide ogen bij de Buren. Door een (dubieuze ?) vereniging "Vlaanderen Vlagt" met in diverse formaten geel-zwarte vlaggen gekleurd wielerfestijn. Via de Oude Kwaremont, waar het wegdek met van natte modder blinkende en nauwelijks aaneensluitende kasseien er nog verlaten bijligt maar de luxe verwarmde tent met VIP genodigden reeds aardig volloopt, op weg naar het cafe " In den Trap op " waar men over de koers spreekt volgens de kritieken in het boek met de weinig orginele naam " Wielercafés in Vlaanderen ". De anecdotes over wie flikte wie ( Benoni Beheyt - Rik Van Looy ) tijdens het wereldkampioenschap te Ronse in 1963, de val van Claude Criquielion en de winst van Maurizio Fondriest in het WK van 1988 ook al in Ronse. Een prettig verblijf aldaar met als bonus de kennismaking met de Nonkel van TV commentator en wielrenboekenschrijver Michel Wuyts ( Tommeke, Tommeke ... Wat doe je nu?" WK 2005 Madrid ) en de mededeling dat de Bosberg binnen bereik ligt om vandaaruit met gemak de Muur van Geraardsbergen te bereiken zonder door het massale verkeer opgeslokt te worden. De Molenberg...tjonge, tjonge, er tegenoplopen valt al niet mee, de naden tussen de kasseien zijn veelal groter dan de dikte van de tubes en smal en bochtig en steil en glibberig, kortom moordend. Van deze beestachtige heuvel op naar Geraardsbergen, mevrouw Tom Tom laat ons de eerste bocht naar rechts nemen alwaar we vrij snel opgewacht worden door een in fel Hollands Oranje ( geen geel met zwart ! ) gestoken hulpsheriff. "U dient te keren heren, u zit op een wielerparkoers en wel in de omgekeerde rijrichting" chauffeur Luc weet de brave man te vertellen over de Tom Tom en vrijwel onmiddellijk en zonder tegenstoot wijst de man ons "voor deze keer" de juiste weg, loopt een 50tal meters van zijn post vandaan om het strenge afzethek van de koers voor ons te openen...we wanen ons voor even tot de toegelaten fotografen uit de Ronde te behoren, voor even. Geraardsbergen in zicht en alsof het zo hoort is er een parkeerplek voor ons vrij gebleven zeer kort op het gebeuren, pure mazzel of perfecte timing, we houden het op het laatste. De plannen worden gesmeed, raken we mekaar in het vuur van het spel kwijt: ontmoeting voor het beeld van de Maagd op de kapelmuur direkt na de koers, voor de rest: doe je best ! Met het tv beeld van de overbemenste Kapelheuvel met het dominant aanwezige kruisbeeld op mijn netvlies in gedachten start ik de klim. Zorgvuldigheid in filmgebruik is geboden, er is zoveel te zien, mijn portretten startten met een praatje en op eindigden met een plaatje... Een zeer, zeer aangename middag vol ontmoetingen, tijdelijke vriendschappen, high fives en lachstuipen maar ook medelijden krijgend met de beroepsfotografen die aanvankelijk gedacht een pracht beroep hebben door deze koersen op de voet en achter op de motor te kunnen volgen. Met diverse camera's en nog grotere lensen beladen, om het middel een belt volgepropt met nog meer andere lensen, gebukt onder dat totale gewicht een foto moèten maken van hèt moment... of minstens hèt beeld van de wedstrijd, een beeld dat al jaren hetzelfde decor bevat alleen de hoofdrolspeler(s) zijn anders, terwijl er zoveel om hen heen gebeurt zitten ze gekluisterd aan de vastgestelde plek, dè plek. Van de Provinciale Zeeuwse Courant via Het Nieuwsblad en de Gazetta della Sport steeds weer de plaat van de eenzame Devolder die op de Muur van Geraardsbergen ontsnapt is met op de achtergrond steeds weer dezelfde schreeuwlelijken ! Misschien nog een plaatje van de Hoofdsupporter van Tom Boonen en de Eddy Merckx look-a-like, die de gehele middag onder luid gejoel de muur opzwoegde. Nog een kwartiertje, dan komen ze....probeer nu nog maar eens een goed plekje te vinden om een glimp van welk renner dan ook te zien passeren. De praatjes tijdens de plaatjes hebben hun werk gedaan, de mannen van de high fives ( uit Belegem, het dorp van de Ronde ) laten hun tijdelijke vriend met graagte passeren en één van de goede plekken innemen. Helicoptergeraas, voorlopers op motorfietsen, waarschuwingsfluitjes, supportersgejoel, de eersten komen er aan... De Belgische kampioenstrui op kop, gotfer wie was dat ook al weer, Hoste ? Gilbert ? geen tijd voor, daar is nummer twee al, een Raborenner, ik kan wederom niet zien wie het is. Jezus wat rijden die mannen door op dat vreselijke stuk wegdek. Naast me dondert en kerel met een Carglass-shirt van de steile helling, net op het moment dat er geen renners passeren, oeff dat had fout en direkt in het beeld van Sporza kunnen aflopen. Snel naar boven, wellicht valt daar nog iets anders te zien en jawel op het moment dat ik daar aankom valt er een man uit een boom, dacht dat hij een goede plek had gekozen maar vergist zich schromelijk en wordt per ambulance afgevoerd. Voor je het weet is het voorbij en stroomt de Muur en Geraardsbergen leeg. Devolder, een mooie winnaar, eentje die màg en het nog vaker zal doen na deze, snot uit z'n neus en modder op z'n bakkes, mooier kan je je niet vertonen als winnaar van deze Vlaandrens Mooiste.

Spring maar achterop, Bright Eyes !

2008-03-26T08:20:00.000+01:00

89 jaar en nog steeds op het podium, zo wankel en breekbaar ernaast, zo fier en zelfverzekerd er bovenop ! 31 hits, het eerste radiooptreden in 1938 de eerste Nederlander met een elektrische gitaar (Epiphone), Eddy Christiani...wie kent hem niet ! Afgelopen zaterdag had ik en mooie opdracht, een beeldverslag maken van de Bandstafette en vervolgens de uitreiking van de Eddy Christiani Award aan Adriaan ( Adje) Vandeberg, de gitaarvituoos van White Snake, een Amerikaanse (ex)hardrockgroep. De Bandstafette is een muziek-estafette waar zo'n 60 muzikanten een doorlopend programma neerzetten in evenzo doorlopende bezetting. Van Jantje Smit via Meat Loaf en Herman Brood naar de Boots die maar blijven lopen van Nancy Sinatra om halverwege een afslag te nemen naar Bright Eyes, Art Garfunkel meen ik me te herinneren. Geen podiumwerk, maar daarachter, de kleedkamers, de gangen en de oefenruimtes. Een mengelmoes van artiesten, plaatselijk, provinciaal, internationaal ( Danny Laademacher, die vorig jaar deze prijs won en nog graag een nummertje van Brood mee wilde spelen ). De jongste deelnemer was elf ( Jantje Smit, wie anders ) de oudste ( op Cristiani na natuurlijk ) 63 ! Mooi werk om zo tussen de zenuwachtig ijsberende tieners die als voor een examen de texten nog maar eens doorlezen en de door sex,drugs en rock en roll gepokt en gemazelde "Pophelden" de sfeer vast te leggen. Donker werk in zwart en wit met hier en daar een onvermijdelijk beeld in kleur geschoten. Mij kunnen ze voor volgende keer weer boeken, niet alleen vanwege de beloning, maar toch zeker vanwege het plezier van de 14 uur durende muziek marathon en de act ( in kleur ) die bij Bright Eyes de show stal, op en vooal achter het podium.

Blurry nonsens

2008-03-14T20:45:00.000+01:00

De schrijnende blokkade waarmee de schrijfster Bonita Box te kampen had begon angstvallige normen aan te nemen. Praktisch geen fatsoenlijke zin viel er meer uit haar frêle vingertoppen. Alsof het toetsenbord bezig was een schier onoplosbaar cryptogram in te vullen in plaats van de juiste letters en vervolgens de zorgvuldig gekozen woorden in een de goede volgorde op het beeldscherm te laten verschijnen. Na de twee bestsellers " Waar is mijn dak " en " Twee onder één kap ", goed geschreven en makkelijk gelezen volksromans, liep het vreselijk spaak. Missschien had het iets te maken met de fotocursus die ze had gevolgd in de week voor Pasen, het proces van lichtvangen en beeldvormen had haar een paar weken in een vaste greep gehouden en zelfs enige slapeloze nachten bezorgd. Toch nog maar eens beginnen....

--Het huwelijk van Kornelis Dak ( Ko ) en Optica Groothoek heeft hoogstwaarschijnlijk z'n langste tijd gehad. Volgens de huwelijksconsulente drs. Schneider-Kreuznach is de zogenaamde chromatisch-aberratieve periode die de scherpste kantjes van ieder huwelijk na een aantal jaren afbreekt onomkeerbaar in ontwikkeling. Het doordrukken van de echtelijke verbintenis zou leiden tot een asferische levenssituatie. Met dit zwart-witte beeld in de zoeker valt het niet mee het perspectief positief scherp te stellen. Door het zware contrast in beider opvattingen in beeld te brengen, is de drs. er in geslaagd de negatieve grijswaarden van hun huwelijk om te buigen naar een kleurrijker projectie. De focus is gericht op de aanwezige vriendschap en het respect en niet op haat en nijd, de scheiding zal in harmonie plaatsvinden. De zoon Carl en de dochters Jena en Leica die bij Optica in Zeiss (D) blijven wonen staan gelukkig niet negatief tegenover het vastleggen van dit voornemen.--

Nee nee, hier zal ze haar lezerspubliek dat gewend was aan vrolijker avonturen zonder al te veel fratsen niet mee weten te binden, een vakantie zal haar goed doen. Notitieblokje mee, alsmede het dicteerapparaat èn wat ze vooral niet vergeten mag, de camera thuislaten....

Voorpret

2008-03-10T12:27:00.000+01:00

Hoe de voorpret van een evenement leuker kan zijn dan de werkelijkheid die daar op volgt ( alhoewel....). Het het vooruitzicht was een "dames" weekend vol catwalkmodellen en spetterende shows in een chique casino, uiteindelijk bleek het een slechtlopend verkoopevenement van eco ( niks mis mee hoor maar...) kleding op een zolderverdieping van het matiglopende Casino van Aachen te zijn. Geen overtuigende en prikkelende lingerieshows, al maakte de kleedkamer van de stand tegenover ons veel goed, erg veel ik-ben-eigenlijk-te-dik-voor-een-legging-maar-ik-draag-m-toch en mijn-haar-is-te-grijs-voor-hennaoranje-maar-ik-doe-het-toch vrouwen bevolkten dit kleedhok. Net groot genoeg voor één superslanke puber, maar regelmatig uitpuilend bemenst met 2 a 3 van de net omschreven dames. Vom Hut bis zum Dessous was de leus van dit gebeuren, voor hoeden toonde men geen interesse en de Dessous was dus alleen te bezichtigen vanaf mijn plekje, of ik nu wilde of niet ( de ogen sluiten gaat te ver ). Maar aan het gelach vergezeld van tranen en zere kaken die in het vooruitzicht waren gesteld ontbrak het gelukkig niet. Een echtpaar schuin tegenover ons ( 'Freya Handwerk' aus Bayern ) bleek zeer vriendelijk en humorvol, een paar woorden, en paar gebaren en de herkenning is daar, een fascinerend fenomeen overal waar we komen, binnen het uur zijn het vrienden, geen idee hoe dat gebeurt, maar het gebeurt telkens weer. Freya, een mooie meid, wil wel even poseren met een hoedje en wat Schmuck van eigen hand, een spring-in-het-veld van achtentwintig die er zo jong uitziet dat ze vaak het paspoort moet tonen als ze een biertje koopt, zelfs in Beieren waar het bier bijna uit de kraan komt. Als of wanneer ik met pensioen ga staat er een rondreis langs al die mensen op het program. We starten in Belgie om via Duitsland ( Stuttgart, Munchen en Berlijn ) naar Hongarije te rijden. Op de terugweg via Toulouse, Nantes, Parijs en een of ander gehucht in Normandie en de tunnel naar London alwaar de laatste centen van het budget worden gespendeerd. In gedachten zie ik een portrettenreeks van hyper vrolijke mensen die stuiterend van levensvreugde de dagen vullen met hun talenten. De voorpret van een goed vooruitzicht, nu nog dat pensioen zien te halen.

Il Grillo

2008-03-02T13:06:00.000+01:00

(" En dan dat fietsen, strakke pakken om bolle buiken, 20 fietsen voor een kroeg, trimmers tijdens een rustpauze, 12 tripels, 3 hoegaarden, 4 pintjes en een Spa bruis voor Jonathan die niet mag van de dokter...." ). Het tweewielig voertuig staat voor de deur, nog net niet te verroesten want wordt schoongemaakt met niets anders dan WD40 direkt uit de spuitbus (maakt alles los wat vastzit en komt uit de ruimtevaart technologie als je het moet geloven ) maar een liefhebber van fietsen was ben en word ik niet, ik loop liever. Ja van fietsen door wielrenners, daar hou ik wel van, zeer veel zelfs. Zodra de eerste Klassiekers voor de deur staan en de Provinciale Zeeuwse Courant zijn jaarlijks overzicht van de nieuwtjes op coureursgebied afdrukt in een speciale zaterdageditie, kriebelt het. Voorkeuren, natuurlijk, die heb ik. Tom Boonen mag niet winnen, heeft niets met nationaliteit te maken want Phillipe Gilbert (W) of Leif Hoste, liever nog Stijn Devolder en vroeger de Planckaerten mogen dat wel, waarom ? ik heb werkelijk geen idee. Misschien omdat Boonen te veel wint, maar Eddy Merkx dan, die won toch ook veel (veel meer) en die mocht dat wel en Raymond Ceulemans ook, ook al was dat niet zozeer met fietsen. Ik vermoed dat ik iets tegen pure sprinters heb, de hele wedstrijd achter de zich tot op de naad uitslovende knechten rijden om dan in de laatste 50 meter toe te slaan... de profiteurs ! Maar Jan Raas dan, die mocht dat dan wel weer en de praktisch door cortisonen uitelkaar gevallen Freddy Maertens toch ook, die theorie kan dus overboord zou ik zeggen. Il Grillo (de krekel) ook al zo'n alleswinner, die mag alles winnen...Paolo Bettini, vraag me wederom niet waarom, is mijn all time favourite, waarschijnlijk omdat ik jaren terug zijn fiets eens mocht vasthouden bij de start van " De Ronde Van Midden Zeeland " toen hij voor de plaatselijke persfotograaf poseerde. Wat een mazzel eigenlijk dat je per toeval zo'n winner als privefavouriet in de schoot geworpen krijgt, "we" zijn toch mooi al Olympisch-, Wereld x2-, Italiaans x2- en Werelbekerkampioen ( de rest is te veel om op te noemen nietwaar ) geworden met z'n tweeen, hij fietsen natuurlijk en ik languit op de bank, juichend, de profiteur.....

( nagekomen bericht op de valreep: de Jong wint Kuurne-Brussel-Kuurne, Il Grillo is na gevallen, uitgevallen ).

Vom Hut bis zum Dessous

2008-02-29T09:18:00.000+01:00

Kijk als tegenhanger van dat Harleyweekend in mei, ga ik komend weekend mee naar de "Vom Hut bis zum Dessous" modebeurs in Aken alwaar mijn Loess haar cocktail-hats aan de vrouw zal proberen te brengen in het Casino ter plaatse. Zoveel mannelijke lelijkheid er in Denemarken rondzwalkt, zo een overdaad aan vrouwelijke schoonheid staat me in Aken te wachten. Nee weinig tattoos, maar dat past natuurlijk ook helemaal niet bij het soort langbenige modeldames dat op de catwalk paradeert tijdens de tweemaal daags terugkerende lingerie show (en wie wil er weer mee op z'n blote knieen.....ja, die !) Voor beide tegengestelde evenementen heb ik evenveel goesting (B). Denemarken: zere kont, stijve nek, minitentje met dito luchtbedje, kater (x3), fastfood zoals pizza, patat, spaghetti B., sparerib, witbrood met ? lelijke mannen, over het algemeen zeer matige muziek, plezier tot tranen op de wangen en spierpijn in de kaken toe òf een rustige rit in Renault Megane pluche, sappig rood wijntje bij ontspannen diner in relaxte bistro, mooie vrouwen van s morgens vroeg tot s avonds laat, pittige catwalksounds en plezier tot tranen op de wangen en spierpijn in de kaken toe. Camera mee? JA DIGITAAL, Snel, Scherp en Solide ! en een nieuwe aanwinst als ik me verveel, een Agfa Synchro box, eentje van mijn leeftijd èn ik heb bovendien nog 6 flitslampjes te verprutsen!

HD Super Rally 2008

2008-02-27T10:29:00.000+01:00

Eigenlijk had ik me voorgenomen niet meer naar die meetings toe te gaan, maar die prachtverzameling van lelijkheid heeft toch een bepaalde aantrekkingskracht. Alle mannen gekleed in zwarte T-shirts met opdruk, ongeschoren en veelal in lederen broek. Tattoos zijn niet verplicht, maar zeer gewenst en volop aanwezig, ter plaatse een verse zetten kan natuurlijk ook, maar erg stoer staat het niet met zo'n vanwege de hygiene verhullende pleister er bovenop. Als je van je vrouw houdt, laat je ze thuis, dat is dus behoorlijk jammer want de slechts schaars aanwezige vrouw haalt het gemiddelde van lelijkheid een beetje omlaag en het kijkgenot omhoog. Toch ga ik weer eens dit jaar, vooral omdat het evenement in Denemarken plaats vindt en ik bij de rally's in Scandinavie de beste herinneringen boven kan halen. Waarschijnlijk gaan we maar met z'n tweeen, waar vroeger vier , vijf man een vaste groep was, één met het verkeerde been afgestapt, één verhuisd naar Portugal, één motor verkocht, één HD omgeruild voor Triumph ( kan veeeel harder....tja ) vriend Neut en ik. Mijn voornemen is om, naast de serieuze gesprekken met vriend Neut dit maal de fotografie een belangrijke plek te geven, niet dat ik vorige keren zonder toestel op pad ging, maar hoe gaat dat he, duizend kilometer of meer gereden, zere kont, dorst, dan heb je geen tijd voor dat soort zaken. Ik neem twee toestelletjes mee, een Zeiss Ikon Nettar ( in zijn bouwjaar een handig inklapbaar balgkameraatje ) en een ouwe Ikoflex tweeoog, ook wel "de koffiekan " genoemd. Kortom niet de handigste apparaten, maar zoals JC orakelt " elk nadeel heb z'n voordeel " 1. ik heb veel minder tijd over om aan de bar te hangen ( bier 25cl € 1,00 ) 2. ik hoef niet op leeglopende accuus en dure lensen te letten en 3. bikers van het HD kaliber hebben het meestal niet zo op fotografen, maar als je met een tot camera omgebouwde koffiekan komt aanzetten, kom je er met een grap en een grol wel vanaf...Ik lees op de website dat er aan het programma weer niks mankeert, zo'n 40tal bands ( alle soorten muziek van rock met of zonder roll via bluesrock naar hardrock ) , stiptease afgewisseld met een paaldans, de prachtspelletjes zoals motorblok werpen en langzaam rijden, nee we hoeven ons zeker niet te vervelen..... Op het moment dat ik hier aan denk weet ik weer meteen waarom we al jaren niet meer geweest zijn, maar zoals ik al eerder zei, ik ga niet voor de paaldanseressen, stripteasers en pitspoezen, ik ga voor de fotografie, de rit erheen en de serieuze gesprekken met vriend Neut !

Keihard ( 2 )

2008-02-12T11:26:00.000+01:00

Twee jaar nadat Piet Slotermans zijn ontslag had gekregen bij de recherche zat hij in de diepste put die men maar kan bedenken. Na het ontslag was vorig jaar ook zijn Poolse vrouw er onverwacht en met meename van hun zoontje èn het restant van de bankrekening met de noorderzon verdwenen in oostelijke richting. Alle pogingen om op zijn minst het kind terug te krijgen eindigden zonder resultaat. De raad van kinderbescherming vond de belangen van de moeder groter en verder geen discussie. Werk kwijt, geld kwijt, vrouw en kind kwijt en nu ook zijn huis kwijt. Na het ontslag was het snel gegaan, de geboorte van hun kind had de boel nog even bij elkaar gehouden, maar het overmatig drankgebruik van Piet en de stagnatie van de inkomsten uit arbeid zorgden voor een opgefokte crisissituatie met het verdwijnen van Svetlana als gevolg. En dan gaat het snel hoor, alcohol en advocaten krijg je niet voor niets, daar horen een volle beurs en een vette bankrekening bij. De laatste weken sliep Piet in Het Witte Huis, een opvangtehuis voor dak- en thuislozen van de Pinkstergemeente. Een bed, een boterham, een kop soep en een zakcentje van 5 euro per dag is alles wat er overblijft van de bijstandsuitkering. Vijf euro, precies genoeg voor een broodje Hemaworst en 8 halve liter blikken Aldibier, zijn bijna dagelijkse rantsoen. Daar moet snel een eind aan komen, vond ook Piet zelf en toen hij op de dijk bij de molen zijn dag en maag vulde met bier drinken, schoot het voorval met die maffe kanarieboer weer door zijn gedachten. Die gaat boeten, de klootzak, was alles wat hij kon denken. Acht blikken later, met een half stuk in zijn versleten kraag, stapte hij op zijn gestolen opoefiets richting Westhavendijk waar die vogelaar woonde. Een paar flinke klappen op de voordeur waren genoeg om oog in oog te staan met een wit weggetrokken Vandeheuvel, de kanarieboer. "Hoe is het met je eieren klootzak" bralt de doorgedraaide Slotermans "Moet je soms nog een ommeletje" en kopstootte de arme man achterover de deuringang in. Het geluid van een gebroken neus en direkt daarna de schedel die keihard op de tegelvloer brak was als een gruwelmoment in een slechte horrorfilm. Half beseffend wat hij gedaan had stapte Slotermans over het lichaam de gang in, de keuken door naar de achterplaats, daar waar de volière met een dertigtal witte kanaries stond. Pas daar drong het bizarre incident volledig tot hem door en beleefde de afgelopen jaren in een flits, zakte door de knieen en zag toen het touw liggen. Het is over Piet, waren de geprevelde woorden toen hij de stoel enige minuten later vanonder hem vandaan schopte.

Halfzacht ( 1 )

2008-02-11T09:58:00.000+01:00

Johan Vandeheuvel was binnen het circuit een bekend kweker van witte kanaries. Volkomen verrast en daarna volledig ondersteboven ontdekte hij dinsdagmorgen de brutale inbraak . De volière was vakkundig opengebroken en zeker 40 van zijn beste kweekprodukten bleken spoorloos verdwenen. "Dit moeten kenners zijn geweest" stamelde de beteuterde kanariekweker tegenover de inmiddels gearriveerde recherche beambte. " Wie steelt er nou kanaries " vroeg deze zich half hardop af en moest daarbij eigenlijk een beetje minachtend lachen, moet een rechercheur als ik zijn kostbare tijd daaraan verknoeien. " Mafia is het, pure mafia " reageert Vandeheuvel opgewonden. " Mij kost het jaren om zo'n prachtvogel te kweken en die klote Oostblokmafioso komen hier met een afgetrapt bestelbusje, kijken een keer goed rond op een tentoonstelling waar de mooiste exemplaren vandaan komen en een paar dagen later ben je je kinderen kwijt ". " Je kinderen, mijn God nogaantoe " dacht onderzoeksbeambte Piet Slotermans behoorlijk opgefokt en wederom iets te hardop. Slotermans was onlangs getrouwd met een Poolse vrouw, via het internet en een relatiebureau was het contact met de blonde Svetlana vlotjes tot stand gekomen, uiteindelijk in de hoop dat zij wèl voor wat nageslacht kon zorgen, was het huwelijk snel beklonken. Dit generaliserende vooroordeel van die maffe kanariekweker maakte meer los dan verwacht bij de normaal toch redelijk kalme Slotermans. " Jazeker mijn kinderen en zelfs meer dan dat, een ordinaire blèrbaby maak je in vijf minuten en een driekwart jaar later heb je een kant en klaar produkt, maar voor ik deze prachtvogels op een tentoonstelling kan laten pronken zijn er wel vijf volle jaren van intens kweken voorbij ". Dit was de druppel voor de onvrijwillig kinderloze Slotermans en voor hij het wist velde hij met een welgericht knietje de verbrouwereerde vogelman. " Asjeblieft, een paar gebroken eieren er bovenop mafkees ". Hij vloekte nog een paar keer hard en voluit en beende naar de dienstauto. Dit kost me mijn kop, spookte vrijwel onmiddelijk door het hoofd van Slotermans " Ach het kan me allemaal geen moer meer schelen ook. Witte vogels naar Polen, de mannen daar willen ook wat te doen hebben als hun vrouwen naar hier vertrekken " grijnsde hij wederom hoorbaar en startte de wagen.

Zo doof als een kwartel....

2008-01-29T16:50:00.000+01:00

De postbode keek zo bezorgd...De timmerman hamerde op z'n rechten...De directeur speelde de baas... De fotograaf portretteerde de adel...De boer liet een wind...De geheelonthouder vergat alles...De schrijver typte: we schrijven het jaar 2000...De Rechter werd linker...Je moet je haar Camenbert (wie, Bram en Freek?...) De slager zakte voor zijn examen...

De hele dag hoor ik niet anders, ligt dat aan mijn oren, ligt dat aan mijn bijna maniakale dwang om cryptogrammen foutloos in te vullen.....
Olivier berust in zijn gedachten, de stilte en de relatieve eenzaamheid op zijn kamer in Rustenburg bezorgen hem tegelijk geluk en onrust... Geluk omdat er geen betere plek is om als 87 jarige semi-zelfstandig te wonen. Eten verzorgd, een keer per week schoonmaak en heel belangrijk in een instelling als deze, gewaarborgde privacy. Geen plotseling binnenvallende verzorgsters met " meneer Olivier, heeft u de bloeddruk pilletjes genomen vanmorgen? of meneer Olivier, komt u naar de Bingo deze middag?" Nee, deze instelling had oor voor wensen van de bewoners. Onrust omdat hij, sinds Jannetje er na een huwelijksduur van 63 jaar met IJzeren Hein vandoor was gegaan, "het leven" miste. De reizen, de cultuur, het creeeren, hun leven was gevuld geweest met deze. Kinderen? nooit gemist, geen tijd voor redeneerden ze beiden het leven lang. Wat nu nog rest is het cryptogrammetje en gelukkig nog het schrijven... ja het schrijven, daar hoef je de Hemel Zij Dank geen conditie voor te hebben. De 's morgens enigszins stramme vingers ratelden na een tiental minuten als een goed geoliede machine de zorgvuldig gekozen woorden uit het toetsenbord. Die computer was toch wel een uitkomst geweest al had het zoals bij de meeste leeftijdgenoten (... de leeftijdgenoten baalden van hun ouderdom...) wel even geduurd om dat te accepteren èn te leren. Zijn wekelijkse column in "Dag Zes", een provinciale zaterdagkrant, schonk hem veel genoegen. Herinneringen en mijmeringen met wat humor vulden een veelgelezen plek en dat niet alleen bij de senioren. Deze week ging het over een herinnering uit vroeger tijden.

Pas op!
Vroeger hadden we kwartels in een volière, samen met zo'n 80 kanaries. M'n vader kweekte witte kanaries en dat lukte nog ook. De kwartels liepen er rond om de rotzooi die al die kanaries maakten op te eten/ruimen, dat zijn net kippen, ze eten alles. Op een dag ontsnapte er een kwartel uit de kooi en vluchtte de tuin in waar net de kat van de buren zijn dagelijkse ommetje maakte ( om waarschijnlijk, volgens mijn vader, daar eens rustig tussen de sla te gaan zitten schijten..) links en rechts spurtte de kwartel met daarachteraan de vetgevreten kat. "Pas op ! riep ik keer op keer, Pas toch op ! Achter je !" "Helpt niks" zei m'n vader nog net voordat de kat de kwartel in z'n nekvel greep, "die beesten zijn doof, dat weet je toch".....

Olivier stopt even met tikken, goh zou dat waar zijn? Ach wie vraagt zich zoiets af (...de kat had de kwartel in een halve tel te pakken...) stond op en schonk zichzelf een koele jenever in. "Proost Olivier, op je dove kwartel..." grimlachte hij zo goed als tevreden.

Koffie ?

2008-01-28T09:21:00.001+01:00

Het is nog niet druk aan het buffet van bejaardencentrum "de Gouwe Ouwe". Alleen de stokdove en gortgierige Janus Mooyson probeert te genieten van een kopje koffie. Probeert hè, want hoe je het ook draait of keert, zo'n kopje kost toch mooi een halve euro, een heel pak koffie drieveertig en daar zet je zeker dertig kopjes uit, rekent Janus zichzelf arm. Op dat moment stapt mevrouw Gabrielse de foyer binnen en ziet Janus aan het buffet staan. "Hé Janus !!" schreeuwt ze steenhard in z'n linker oor wetend dat Jan zo doof is als een overjarige kwartel. Janus draait vervolgens verbaasd z'n hoofd naar rechts, uit bezuinigingsoverwegingen heeft hij slechts zijn rechter gehoorapparaat ingeschakeld op half volume en heeft dus eigenlijk geen idee waar het geluid vandaan komt. "Hé Janus, ik sta aan deze kant hoor!" schettert mevrouw Gabrielse nog een keertje en een beetje harder, om vervolgens op haar geheel eigen verwarde maar vermakelijke wijze er aan toe voegen: "je moet ook je scheerapparaat eens aanzetten vrek, dan zie je beter"...Vol verbazing en ongeloof kijken mijn collega Theo en ik elkaar aan, horen wij dit goed of moeten we ook aan een apparaat gaan denken. Waarempel we horen dit goed en de unieke spraakverwarring gaat zelfs nog even door. "Ja gelukkig wel" antwoord Janus die hoogst waarschijnlijk denkt dat er een vraag gesteld is over zijn verhuizing onlangs. "We zitten mooi hoor, balkon op het zuiden en uitzicht op de Spuistraat en de Boulevard." "Zo, op het zuiden, dan heb je daar 's avonds ook mooi zon op je balkon, Janus." vervolgt mevrouw Gabrielse de verwarrende conversatie. Waarop de vermoedelijk onbedoelde to no point reaktie van Janus ons nogmaals doen twijfelen aan de werkelijkheid. " Mooyson ja, dat weet je toch wel, geen Janssen"......

"Theo, jij nog koffie? ik moet nu echt even gaan zitten maat!".

Dat zeg ik ( Gamma Slot )

2008-01-24T15:59:00.000+01:00

Nu zijn Sandra en Yvonne geen flauwe meiden en kunnen ze best tegen een geintje, maar soms gaat het hun te ver. Zoals deze keer bijvoorbeeld, normaal gesproken werken ze allebei als brave cassieres bij de HEMA maar nu worden ze plotseling als personages in een blogverhaal als stoephoeren neergezet bij een of andere motorclubbaas. Dit hoeven ze niet te pikken en dat doen ze dus ook niet. Dat gozertje, het moet haast wel een gozertje zijn, moet oppassen met z'n verhaaltjes, tenslotte hebben ze helemaal geen zin om vanachter de kassa van de HEMA via de onderbroek van een crimineel in een misdaadverhaal terecht te komen. Voor je het weet schrijft hij ze in een streekroman of nog erger, ergens in een gedicht. Nee Sandra en Yvonne zinnen op wraak of erger....

Niets vermoedend loop ik op zaterdag middag de HEMA binnen, schuurpapier en een verfroller moet ik hebben. Het vloertje van mijn gastenverblijf moet hoognodig geverfd voordat het seizoen weer begint. Eh eens kijken, velletjes grof tot middelgrof in één verpakking, dat is wat ik zoek, een wegwerpverfroller met een wegwerpbakje daaronder, klaar, op naar de kassa. Tjonge, een flinke rij hoor, ze mogen wel eens wat meer cassieres neerzetten, maar dat zal wel weer teveel kosten mopper ik nog terwijl er op mijn schouder wordt getikt. "Meneertje, loopt u eventjes met ons mee, we hebben sterke aanwijzingen dat u het een en ander in uw binnenzak heeft gestoken".
"Ik?" stamel ik nog maar voor ik het weet grijpen twee sterke handen van de winkelbeveiligers me bij de armen en zit ik in een kantoortje met de deur op slot. "Maakt u de zakken maar alvast leeg terwijl ik de Politie bel" bromt beveiliger A.. B. kijkt ondertussen toe hoe er naast een gebruikte zakdoek, een fototoestel voor éénmalig gebruik en een bos sleutels, een notitieboekje in echt lederen map ( Nieuw ! ) op de tafel verschijnt. "Mag ik daar het bonnetje van zien meneertje" kleineert B.. "Een bonnetje?" probeer ik nog voorzichtig, "een bonnetje, dit boekje zit al weken in mijn binnenzak, ik gebruik dat om ideeen op te schrijven voor verhaaltjes en zo, maar het is nog nieuw omdat ik helemaal geen tijd voor ideeen heb, laat staan ze op te schrijven". "Die smoes hebben we eerder gehoord, maar onze cassieres Sandra en Yvonne hebben duidelijk gezien dat u iets de binnenzak in moffelde, dit wordt een duur opschrijfboekje, dat kan ik u wel vertellen". Tjezus, Sandra en Yvonne, werken die hier, mijn eigen graf gegraven dus, ik had dat kunnen weten, ik was beter maar naar de Gamma gegaan. A. en B. lopen naar de koffiehoek en schenken twee koffies in, wat een oetlullen, na parkeerwachter toch wel het volgend onnozele beroep en plotseling krijg ik een idee voor een verhaaltje, waar is m'n boekje......

de Lange ( Gamma 3 )

2008-01-24T08:05:00.000+01:00

Uiteindelijk zat de President van de MC Bulletpark Peer W. aka de Lange, toch nog tevreden in zijn kantoor boven het clubhuis 'Hell's Place' van de MC. Dat geintje met dat pakhuis in Tjechie had hem mooi z'n kop kunnen kosten. Hij had de situatie toch wel wat onderschat en had in plaats van die vier Prospects gewoon een paar volwaardige leden die klus moeten laten klaren. De Lange was er eigenlijk al niet gerust op, maar had z'n boys nodig gehad voor het dagelijkse werk en die kut Prospects moesten nu eindelijk maar eens weten wat voor soort verbintenis ze waren aangegaan met de MC, eentje voor het leven dus en waar niet mee valt te spotten. Bij een omvangrijke cokedeal met de Chilenen waren ze per toeval gestuit op de cash-stash van de bende in Europa, dat die Chilenen zo stom konden zijn hadden ze niet voor mogelijk gehouden en zo'n kans was once-in-a-lifetime. Het ene probleempje maar, of liever de twee, waren met behulp van een diepvrieskist en de hitman van het Tjechische Chapter in no-time opgelost. Het bijkomende probleem van de twee eikels die zo nodig het onverkoopbare project moesten kopen en dan ook nog per toeval de kamer ontdekten was een ander verhaal geweest. Godskolere wat was De Lange kwaad geweest dat die verkoop niet voorkomen was, die klootzakken in Praag hadden zitten slapen òf misschien wel geprobeerd hèm weer te rippen, dit varkentje had nog wel een staart, hier was het laatste woord nog niet over gesproken. " Inbrekers doden paar " was de kop van de krant geweest en de wijze waarop had zelfs een Engelse krant gehaald. Ze moesten eens weten de perskloten, afijn ze wisten het niet en daar gaat het om, zijn boys hadden topwerk verricht en zelfs de vijf vermistte Gammadozen gevonden, keurig en wel omgewisseld zelfs, een prettige bijkomstigheid. "He Willem, breng eens een fles en een vette sigaar, ik denk dat ik wat te vieren heb, neem Sandra en Yvonne ook maar mee, dan vieren we wat met z'n drieen, hahaha!" leunt de Lange tevreden achterover.

Net als in de film ( Gamma 2 )

2008-01-23T16:38:00.000+01:00

Ach arme Dora, na het mislukte huwelijk met Vincent had ze het nog een keer geprobeerd met een andere kerel. Met een nog slechter resultaat dan bij haar eerste verbintenis. Slaan, drinken, ruzies, er ging geen week voorbij of er was een crisis gaande en zodoende was het na driekwart jaar al reeds weer bekeken....geen kerel meer aan haar lijf had ze zich voorgenomen en ondanks dat ze daardoor op een mimimum aan inkomsten zat, had ze het toch aardig weten vol te houden. Hier en daar wat lenen, een keertje de hoer uithangen als ze de kans kreeg, ze redde het. Dozen vol dollars, of nu euros dus, verdomme dit was een buitenkansje en ook al zat er een behoorlijk risico aan vast, haar hebberigheid zou het winnen van het gezonde denken. "Vincent jongen, verdomme, dat gaan we samen zorgvuldig oplossen" en terwijl ze wat dichter naar Vincent toeschoof, die zichtbaar opknapte, werd ze zowat geil van hebberigheid. De gehele hoofdoorzaak van haar huwelijkscrisis met Vincent vergetend door de geldwolk waarop ze zweefde en een Vincent die van opluchting zich alles liet overkomen wat de gedachte aan lijken in vriezers deed verbleken, liep al snel uit in een spetterende sexpartij op de vloer van de woonkamer. "Godverdomme, wat hebben we ons zelf toen aangedaan, we hadden meer geduld moeten hebben, kom we drinken wat en dan direkt die poen uit die auto en die auto het Noord-Hollandskanaal in" vatte Dora deze koe meteen bij beide horens. Vincent nog steeds narillend van genot en geruststelling kreeg bijna geen woord uit z'n keel. "Ja drinken, ik moet drinken" Terwijl Dora naar de keuken gaat en een flesje goedkope Lidlwijn plus een paar glazen haalt, trekt Vincent zijn broek aan. Op dat moment gaat de bel en meteen daarna een hoop glasgerinkel. Dora stapt net de gang in en ziet een hand door het gebroken glas de ketting van de deur halen, en voordat ze een gil kan uitbrengen klinkt er een gedempt schot. Nog voor de glazen en de wijn de grond raken is ze dood. Een schot als in een film precies tussen de ogen. Vincent schijt spontaan zijn net aangetrokken broek vol, ik ben ook dood hoort hij zichzelf denken.

Gamma ( 1 )

2008-01-20T12:04:00.000+01:00

Vrijwel onmiddellijk nadat ze merkte dat de relatie met haar echtgenoot Vincent niet meer werkte, liet Dora zich snel en efficient van hem scheiden. Twee jaar later echter stond een sterk vermagerde en lijkbleke Vincent volkomen onverwacht weer voor de deur. "Alsjeblieft Dora, laat me vijf minuten binnen om je wat te vertellen". Niet overenthousiast, maar ach waarom niet, haalde ze de ketting van de deur en liet Vincent binnen. "Okee, ga zitten, een kop koffie, je verhaal en dan weer snel naar waar je vandaan komt" blaft Dora eigenlijk veel te bits, want ook al was de echtelijke verhouding slecht geweest, waren ze niet als aardsvijanden uit elkaar gegaan. Vincent knikt en begint met trillende stem zijn relaas. "Ik woon sinds een half jaar in Tjechie, in augustus heb ik een leuke vrouw, Tania, ontmoet in Stuttgart en in oktober hebben we een huisje gekocht in Teblice niet ver van de de duitse grens. Bij het huisje hoort een fabrieksterrein met een enorme hal daarop, ideaal dachten wij voor de inrichting van ateliers en een fantastische expositieruimte. Bij het verbouwen van die hal stuitten we op een verborgen kamer..... van de vloer tot het plafond vol met verhuisdozen, dozen vol dollars, werkelijk miljoenen dollars in verhuisdozen van de Gamma! Kan je je zoiets voorstellen? Dit moest crimineel geld zijn anders is zoiets onmogelijk. De blijheid sloeg snel over in schrik, tussen de dozen stond een diepvrieskist....met twee lijken erin, in stukken maar zonder hoofden. Het heeft echt dagen geduurd voordat we een idee hadden wat te doen. Uiteindelijk heb ik vijf dozen dollars in mijn auto geladen en ben naar Amsterdam gereden om de boel om te wisselen in euros, Tania bleef achter en zou iedere nacht op een andere plek op ons terrein een stuk lijk begraven. Hoe we zo stom konden zijn en niet gewoon direkt naar de politie zijn gegaan weet ik niet, maar ik verzeker je als je dit overkomt, blijf je niet normaal denken. Toen ik terug kwam uit Amsterdam was Tania niet thuis. Ik ging uit nieuwsgierigheid kijken of ze al klaar was met het lugubere opruimwerk en dat is de reden waarom ik hier ben... In de kist lag nog een lijk, dit maal met hoofd, het was Tania. Weg, ik moest weg en wel zo snel mogelijk! Ik heb daar verder natuurlijk niemand en ik moet dit verhaal kwijt, ik moet iemand hebben die nuchter kan denken, ik kan het niet, het gaat echt niet, alsjeblieft Dora, wat moet ik doen..."

Alfabet

2008-01-17T18:22:00.000+01:00

Alprazolam, Bromazepam, Chloordiazepoxide tot en met Zoplicon, kortom het hele ABC tot en met Z van het kalmerings- en slaapmiddelen alfabet plus de dagelijkse portie Trazolan waren niet in staat geweest de toch vroeger redelijk kalm en bedaarde Karel Goedhardt in het rustige vaarwater terug te laten keren. " God de lieve Heer, Marijke had een bloem verdomme, direkt naar huis er staat water in de goot !" Karel kraamt zijn gebruikelijke portie onzin uit, terwijl de nietsvermoedende voorbijganger eens omkijkt en op het voorhoofd tikt... knetter, stapelgek, opbergen die hap, het zijn de normale en eigenlijk nog de minst kwetsbare reacties. " Alle bomen de lucht in, vogels zijn voor de poes, Beatrix is dood !" Soms is eventjes de controle terug, heeft hij eventjes het lef weer te pakken om een cafeetje binnen te gaan een "normaal" mens te zijn voor een paar uur. Karel ziet gelukkig een plekje bij het raam, niemand aanwezig behalve de serveerster. " Een Jonge Klare alstublieft juffrouw " oefent Karel binnensmonds, het zal nu wel even goed gaan... Als student was Karel veelbelovend, studie Nederlands en geschiedenis, bijzonder talent als schrijver en tijdens de eerste stages bij de Volkskrant al artikelen publicerend in de zaterdagbijlages. De Volkskrant was echter ook z'n ondergang, die duivelse advertentie-secretaresse Marijke den Doelder maakte hem helemaal gek, gek van verlangen dan wel te verstaan. Prachtig lichaam, geweldige babbel, maar helaas ook een ongekend talent tot list en bedrog. Wegdommelend vanwege de rust en de Zoplicon schrikt Karel zich het apezuur, " Meneer,wat kan ik voor u betekenen?" Het dienstertje staat voor Karel's neus en doet hem werkelijk verstijven van schrik...Marijke den Doelder ! Marijke den Doelder ! als twee druppels water ! " De kop van zuid, alle havens stromen vol, als de Goden gaan vloeken, criminelen !" Naar buiten, naar buiten ! Stoelen vliegen in het rond, het arme meisje valt met dienblad en notitieblok tussen de leestafel en een plantenbak, naar buiten, de straat op, nee geen Marijke den Doelders meer, nooit meer. " Ganzepas apelullen, krultangen versperren de weg ". De een glimlacht, de ander roept " Opzouten mafkees, koop een touw !"

Rood Gelakt en Hoog Gehakt

2008-01-15T09:56:00.000+01:00

Tussen alle recepties en signeersessies door babbelt de sucsesvolle schrijver van pornografische verhalen Frank Christoffel op zijn zo typische, wijd gesticulerende wijze met wat bewonderaaars over de opname van zijn vriendin in het psychiatrisch ziekenhuis. "Zij spreidde haar benen, eh sorry, ik had hier een openingszin in gedachten, eh, zij leidde haar leven alsof ze een vreemdeling was op deze wereld". Na de publicatie van Frank's laatste boek, "Rood Gelakt en Hoog gehakt" was Lissette volledig ingestort, de drukte en vooral de opdringerige paparazzi hadden haar gesloopt. " Nog narillend van haar vierde orgasme, eh eh ik bedoel het is nu verschillend dan bij haar vierde opname. De voorgaande keren hadden te maken met haar verleden, deze keer met haar heden..." Terwijl de barkeeper een volgend glas inschenkt en de fans om Frank heen blijven drommen orakelt Frank verder over zijn laatste boek, de zin des levens, de lastige pers en zijn voorliefde voor vrouwelijke fans. " Zij komt luidruchtig klaar... wacht even ik bedoel, zij begrijpen mij vooral daar waar de diepte in de story gaat, ha ha ik hoor het mijzelf zeggen, de diepte in gaat...nu niet meteen dubbelzinnig denken beste mensen, zelfs een schrijver als ik mag zich wel eens verspreken!" Op dat zelfde moment slaan ook bij de gevierde schrijver de stoppen door, de aanblik van alweer zoveel fotografen en primeurgeile dagbladenschrijvers breken zijn geduld. "Op je knieen loeder, dan zal ik je eens stevig in de....verdomme ik bedoel, opzij lieden anders zal ik jullie eens stevig op de bek timmeren, weg met die cameras, moet ik soms ook in "Zeldenrust" belanden?" De eerste pers-luis heeft al een klap te pakken, een camera vliegt door de lucht, vier of vijf vrouwelijke fans belagen de rest van het schrijf-en clickvolk en in no time is de zaal gezuiverd. Tevreden leunt Frank achterover in de behaaglijke zetel van het theatercafe. "Wat een orgie" kreunt hij nagenietend, steekt een sigaret op en neemt een slok.

подсчитать ваши дни !

2008-01-13T13:31:00.000+01:00

Zwaar teleurgesteld verliet Boris Michailov de congreszaal, eigenlijk zoals verwacht was het weer tevergeefse moeite geweest. Honderd procent zeker van zijn uitvinding, maar zo langzamerhand nul procent zeker van sucses. De machtige multinationals interesseren het totaal niet of er sprake kan zijn van een revolutionaire energiewinst. In tegendeel zou je zo langzamerhand gaan denken, alle belang is een zo hoog mogelijke consumptie van dure energie: directie tevreden, aandeelhouders tevreden, bankrekening tevreden. Vier jaar terug had Boris bij toeval, zoals de meeste belangrijke uitvindingen tot stand komen, een fabuleus energiebesparende ontdekking gedaan, een verkeerd gemonteerde brandstofpomp had als eigenschap te sproeien in plaats van te spuiten. Aanvankelijk liep de motor erg onregelmatig, maar na een proef op de Dyna-testbank en wat afstelwerk, bleek de winst op het gebruik maar liefst 40 procent. Na al die mislukte pogingen zijn vinding aan te bieden zat er nog één poging in zijn gedachten, proberen het land uit te komen en zijn ontwerp in Scandinavie of eventueel zelfs Japan aan te bieden. De telefoon rinkelt en Boris neemt op met zijn gebruikelijke zware stem, ja Boris hier ... gekraak op de lijn en een vreemde stem zegt " попытка что-нибыдь dont тупоумное мои друг или вы может подсчитать ваши дни "
duidelijke taal dus maar wel onverwacht, hier had hij dus totaal niet op gerekend, oefff... eerst maar eens een flinke borrel en de plannen opnieuw doornemen voor er onherstelbare fouten worden gemaakt.

Marlboro light

2008-01-11T09:51:00.000+01:00

De volgende morgen wandelt Maysun op haar dooie gemak naar het werk. Half vijf opstaan, wassen, ontbijten een snelle blik in de ochtendkrant en snel de deur uit. Het is niet ver naar 'Het Centrum', als ze doorstapt een minuut of vijf, maar ze vindt het heerlijk om via het park daar een kwartiertje over te doen. Even de gedachten laten gaan en van de stille ochtendrust genieten. Onvoorstelbaar dat mensen een hekel hebben aan vroeg opstaan, de geest is leeg, de gedachten zijn leeg, alles wat binnenkomt is maagdelijk en nieuw, een rilling loopt over haar armen. De gedachten dwalen af naar een programma op de Belgische tv zender Canvas waarin de fotografe Lieve Blanquaert een knulletje opzocht die ze jaren daarvoor al eens had geportretteerd in zijn puberjaren. Een prachtig gevoelige jongen blijkt hij te zijn geworden, van leerlingboksertje tot uiterst getalenteerd fotograaf. Breekbaar en ondanks zijn niet eenvoudige jeugd een opvallend wijze en gevoelige volwassene met een uitzonderlijk gevoel voor prachtbeelden. Onwillekeurig moet ze ook denken aan de foto van haar zusje Latifa, de rebel van de familie...Latifa meisje, hoe zou het met haar gaan. Goed, code invoeren, akkoord drukken en aan de slag. Eerst de gangen en de toiletten maar, dan zijn die op tijd droog......

Mystery guest

2008-01-10T08:55:00.000+01:00

Onmiddellijk al na het sollicitatiegesprek had Carol Denford een onbehaaglijk gevoel in de buik, dit was niet in orde. De advertentie had ze gelezen in een van de gratis nieuwsbladen die je tegenwoordig zoveel ziet. Mystery-guest-assistant gevraagd, kopte de advertentie….mystery guest op zich is al een spannend baantje, maar om deze mensen te begeleiden leek geknipt voor haar. Een vlotte babbel, een zelfverzekerde uitstraling en haar contactuele eigenschappen moesten genoeg zijn een gooi te doen naar deze baan. Vol goede moed stapte ze die donderdag dus de personeels ingang van Harrods binnen en vroeg bij de balie naar Mark Pierson, de personeelsmanager. Mark bleek niet aanwezig en het duurde even voordat Carol opgepikt werd door zijn vervanger, Boris Woistski. De matig engels sprekende Woitski vertelde dat hij als hotelmanager in Warschau had gewerkt, maar voor zijn ontwikkeling en natuurlijk de financiën naar Engeland gekomen was en hier bij Harrods direct aan de slag kon ondanks zijn belabberde talenkennis. Daar had Carol een lichtje op moeten gaan, maar nog steeds enthousiast over de aangeboden baan slikte ze alles. Normale vragen kwamen er eigenlijk niet aan bod, alles draaide om relaties, woonsituaties, vervoer en zelfs een verdekte uitnodiging om dit gesprek een vervolg te geven op “Poolse” wijze. Deze uitnodiging ging vergezeld van een smerige grijns en een niets verhullende beweging van de onderbuik. Korte tijd later stond Carol rillend en teleurgesteld buiten en had maar één ding in gedachten, zo snel mogelijk de Undergound in en voor donker thuis. Op straat controleerde ze nog even het uiterlijk in de weerspiegeling van de Harrods etalageruit en zag in een flits dat die vervelende Woitski haar direct gevolgd was de straat op. Het hart klopte in de keel en met de tas stevig onder de arm verhoogde Carol haar pas op de gladde steentjes van de passage.

Sport

2008-01-02T09:53:00.000+01:00

De mooiste periode uit mijn voetbalcarrière was wel in het seizoen dat we door de Koninklijke Nederlandse Voelbal Bond in de hoogste klasse voor reserve teams werden ingedeeld....een enorme vergissing. Ons team bestond uit vijf echte voetballers, zes amateurs en vier liefhebbers, liefhebbers van bier, vrouwen en motoren wel te verstaan. Er bestond een heuse ballotage commissie, zomaar aanmelden en meespelen ? vergeet het maar. Toelatingseis nummer één: Motorrijbewijs of studerend, nummer twee: Humor ( ter plaatse te bewijzen ) nummer drie: geen vrouw of wel een vrouw die niet zou bellen "waar blijf je nou, we moeten nog naar m'n moeder..." en nummer vijf: 40 jaren of meer. De indeling door de KNVB gebeurde door een vergissing. Wij ( Zeeland Sport Veteranen ) waren het voorgaande seizoen kampioen geworden in de veteranen ( 40+ ) klasse en het reserve team van Z.S. kampioen in de tweede klasse reserveteams. Computerfoutje,onherstelbaar… zo werd het afgedaan door de arrogante Voetbalbond. Het reserve team voelde er weinig voor om ieder zondag zover te reizen ( Brabant ) dus zat er niets anders op. Ons team bestond uit louter H-D rijders en één sufferd op een Honda ( ach, iemand moet het bier serveren...), dus de verre uitwedstrijden bleken een ware traktatie ook al was onze score aan het eind van het seizoen slechts één punt. Onze absolute ster was Jos, net veertig, Limburger en in jonger dagen voetbaltalent bij Roda JC uit Kerkrade, een rijbewijs had hij (nog net) niet en de humorfactor moest hij nog bewijzen.
In de lagere klassen van de voetbalbond neemt men het niet zo nauw met kledingsvoorschriften, maar in deze reserveklasse b liepen scheidsrechters rond met het instructieboek op zak. Na de warming-up voor de wedstrijd tegen RBC uit Roosendaal controleerde deze bullebak de noppen van de schoenen, de spelerskaarten èn de kledij. Jos liep uit pure Roda nostalgie altijd nog met de zwarte broek op het veld terwijl dit toch echt een witte moest zijn. “Niet spelen” oordeelde de scheids streng berispend, “of een andere, dus witte broek” waarop Jos zonder meer z’n zwarte voetbalbroek uittrok en in zijn witte sporttangaslip het veld opstapte, de scheidsrechter sprakeloos achterlatend en de billen nog witter dan de slip. Jos was niet alleen als voetballer onze ster, een Limburger met humor ( ter plaatse bewezen ). Uitslag 7-2, 2 goals Jos Creusen.

haar haar

2007-12-18T20:13:00.000+01:00

Daar was ik kapot van, de tondeuse erop de haren eraf, haren waarin mijn vingers de weg zo goed konden vinden, donkerbruin volgens het paspoort, zwart volgens mijn ogen. Een keer in het verleden ( -30 jaar) had ze er krullen in laten draaien....ik kwam op mijn motor, nou ja als je een Jawa Californian 350 een motor wilt noemen, aanrijden terwijl ze stond te wachten op de stoep voor mijn huis. Ik reed voor de gein gewoon door alsof ik haar met die krullen niet herkende ! Ze zijn er over een paar weken weer uit beweerde ze, maar het tegendeel was waarheid. Telkens wanneer het regende en de haren een beetje nat werden veranderden de lange krullen in een kort kroes uitvoering. Zes maanden en heel wat regen later hing er weer normaal haar aan haar hoofd. Nooit, nooit doe ik meer zoiets was de conclusie, we wisten niet beter. De oncologie verpleegster had het nog verteld, wanneer je haren terug komen moet je niet staan kijken als het een krullenkop wordt....Als dat maar geen schaamhaar betekent, grapten we nog en hoorden haar nog zeggen, "maar over een jaar is dat weer verdwenen". We zijn nu bijna twee jaar later en de krullen zijn er nog, pracht krullen zijn het waarin mijn vingers de weg nog net zo gemakkelijk vinden als in de tijd voor Tom Tom. Alhoewel soms raken ze de weg kwijt, met opzet.

ware genieters

2007-12-17T15:17:00.000+01:00

De bedoeling was dat ik tijdens het "estivale des Chapeaux" in Caussade ( Fr. ) een achtergrond reportage zou maken voor The Hat Magazine uit London. Op de voorlaatste dag worden de winnaars bekend gemaakt van één van de grootste hoeden-ontwerp-wedstrijden in Frankrijk. Voorafgaande aan een grootse show maakt de fotoredaktie van dat magazine een locatie reportage van de winnende hoeden op de hoofden van een paar prachtmodellen... Deze keer gebeurt dit achter het lokale gemeenschapshuis. Een mooie sfeervolle plek met veel schaduw, bleek op het door ons gekozen tijdstip de verzamelplaats te zijn van de plaatselijke senioren die er een zeer gedreven "potje met de ballen" speelden... Terwijl ik alle moeite had me op de hoeden te concentreren en niet op de modellen, deden die mannen alsof er niets anders bestond dan hun spel, niks geen aandacht voor dat schoon vrouwvolk, niks geen aandacht voor clickende camera's. Geweldig, al had de president van Frankrijk er rondgelopen, het spel blijven spelen en plezier maken voor tien, want plezier hadden ze hoor. Katten uitdelen, schelden en mekaar provoceren maar dit alles op een zeer amicale manier. Later bleek dat ze de vrouwen wel degelijk hadden opgemerkt, want tijdens de verkleedpartij in het gemeenschapshuis gluurden de heren keurig beurt voor beurt door het vensterraam en waren de vette knipogen en de kushandjes even goed verzorgd als het balspel....

de ware genieters

2007-12-17T15:08:00.000+01:00

Vriend Neut !

2007-12-13T10:53:00.000+01:00

Na een loodzware toerrit van 5 dagen en 4500 kilometers meer op de teller, een bezoek aan de H-D Super-Rally in Finland, belandden we op een rustige familiecamping in het Belgische Werchter. Nu zijn ze daar wel wat gewend met dat rockvolk ieder jaar, maar ik zag het gezicht van de camping beheerder verbleken toen er vier met vuile smoelen en vette jassen uitgedostte Harleyrijders z'n kantoortje binnen stapten. Met een zere rug, een platte kont en een ontzettende dorst, parkeerden we eerst de motoren bij het kantineterras met het voornemen een paar pintjes te pakken alvorens de tentjes op te stellen. Prachtige plek, aan een meertje gelegen, eendjes kwetterend in het water en een heerlijk zonnetje. Een groepje spelende kinderen op fietsjes kon de nieuwsgierigheid niet onderdrukken en al spoedig was er een flinke verzameling jeugdig fietsvolk verzameld rond onze motoren. Een laatkomertje kon zijn remmetjes niet op tijd vinden en met een flinke gang en een daarop volgende plons verdween het knaapje kopje onder in de plas. Mijn vriend Neut ( John de Onverschrokkene ) bedacht zich geen moment en sprong het ventje achterna om hem nog gezeten op zijn fietsje in 3 seconden weer op de wal te zetten. Een niet te herhalen aktie en gadegeslagen door de nog steeds wat bleke campingbaas. We konden niet meer stuk, voor we het wisten ( er moet daar een koerier de camping zijn rondgegaan ) werden we gefêteerd als helden door diverse vaste campingbewoners, die het gevreesde groepje H-D rijders plotseling tot hun vriendenkring rekenden. De douche, een laat middagslaapje en paar witbiertjes later maakten van ons weer frisse knapen en voor je zoiets in de gaten hebt sta je daar nog om middernacht aan de toog. De plaatselijk lolbroek stond daar ook, om wat indruk te maken vertoonde hij een aantal goocheltrucs waaronder de volgende. Hij bestelde een vers glas bier, stak een nieuwe Marlboro op, zoog aan deze totdat er een roodgloeiende kop opzat en plaatste de cigaret tussen wijsvinger en duim. Pakte het volle glas bier en dronk dit in een teug leeg...'' plaatste het glas weer op de toog en showde zijn vingers, niets aan te zien...."Als iemand me dit nadoet geef ik een rondje voor de hele zaak" zelfverzekerde hij. John de Onverschrokkene ( Neut ) laat zich dit geen twee keer zeggen en bietste een Marlboro van onze tovenaar. Blies zo hard hij kon in de vuurhaard, plaatste de peuk tussen duim en wijsvinger, dronk de volle pint leeg zonder een spier te vertrekken en zei: "zo maat dit gaat je kosten" Iedereen verbaasd, kent Neut deze truck ook ? hij heeft ons al vaker verrast ten slotte. Maar toen de tournée general op de bar verscheen was John er als de kippen bij om daar zijn zwaar geblesseerde duim al sissend in te stoppen. En blaar zo groot al een ping-pong bal ! De volgende dag op huis aan met slechts een handschoen aan.....onze held !

Dipstick...

2007-12-12T08:20:00.000+01:00

En dan start de morgen met het nummer "als t ier nog lang ga duren zal't rap gedaan zijn" een tof Fun Loving Criminals achtig nummer met Axel Red in een hoofdrol. Bij slecht weer kan ik net Studio Brussel via de lucht ontvangen op m'n Grundig radio uit de jaren 60. Bij helder weer is de zender net iets te zwak om in Vlissingen te geraken en schakel ik over op Radio Donna, zelfde taal maar een ander verhaal....Henry, een ouwe baas van 84 stapt binnen, "good morning my friend, "did i tell you that you're the best f*cking coffeemaker in the whole damn building ?" Nee Henk, vanmorgen nog niet, gisteren wel en maandag wel een keer of drie. Henk of Henry heeft een jaar of veertig voor z'n pensioen in Milwaukee als bakker gewerkt en dat zullen we weten hier. Een mooi figuur hoor, sterke verhalen, op z'n Amerikaans aangedikt en vol typische scheldwoorden. Sinds kort heeft hij een vriendin (73) , very nice young meat zoals hij haar omschrijft en met een vette knipoog en achter zijn hand "she's as hot as jalopina". Biljarten doet hij alleen nog vanwege het commentaar dat hij daarbij kan leveren op z'n tegenstanders en tot groot ongenoegen van deze. Heerlijk vind hij dat en ik eigenlijk ook, zo'n ouwe die de lol van het leven nog volledig ( biertje, biljarten, vrouwen, teasing, etc) ziet. "I got a camera for sale, dipstick" pleegt hij ook met grote regelmaat tegen me te zeggen, in de hoop dat ik zijn bejaarde Praktica nog van hem overneem voordat ik 'm van hem erf, ja erf want 'Piet' staat er met een sticker achterop geplakt. Niks overnemen dus, gewoon erven en het liefst pas nadat zijn vriendin 85 geworden is.....

Een beeld met een verleden.

2007-12-11T15:43:00.000+01:00

Een beeld met een verleden, maar niet erg oud.
snelle stappen, niet uitgegleden
bijna donker, waterkoud.

Het laatste beeld van jarenlang photobloggerij. Een plek op het world-wide-web waar letterlijk mijn ogen weer zijn open gegaan. Fotografie stond op een laag pitje, drie keer per jaar een paar rolletjes vol, een digitaal cameraatje met 1,5 miljoen pixels beiden uitsluitend in gebruik op de zware vakanties met de motorvrienden, "want Piet maakt altijd van die leuke fotoos...." zelfs al zaten we met z'n allen in een vol vat bier. Een web-plek waar de wereld van de fotografie weer volledig open ging. Nieuwe vrienden, off- en on-line, tentoonstellingen, ( te veel ) free-lance werk, ontmoetingen en een, volgens mijn bankrekening, te snel groeiende hoeveelheid cameras en bijbehorend gereedschap. Een plek van een dagelijkse portie humor en gevarieerde creativiteit, medemensen ontdekken met gezamelijke interesses. Hoe is het mogelijk dat door een vluchtig en praktisch anoniem communiceren door middel van een "comment" onder een foto, er een vriendschap kan ontstaan die hecht is en eerlijk. En ik die dacht dat "de computer" niets dan "onzin" zou brengen. Vluchtig en onpersoonlijk, digitaal is geen taal, e-mail? schrijf toch een brief !

De laatste foto van Het Photoblog dus als eerste op deze plaats. Eens kijken wat dit voor gevolgen heeft...

overigens, geen paniek.....

2007-12-11T14:29:00.000+01:00

Voordat een digibeet ( is dit wel het juiste woord ? ) als ik, een plek op een plaats als deze goed en wel voor mekaar heb, is er een uurtje voorbij hoor. Een extra e-mailadres aanmaken, waar stond dat ook al weer op de Persoonlijke Informatie Pagina van mijn internetbedrijf. Ok, hier staat Mijn Produkten, Mijn Abonnement, Mijn E-mail adressen. U heeft nog 17 e-mail adressen over. een extra-adres of een alias, wat wordt het....eh ik denk een alias: "Dit zijn doorstuur adressen. E-mail naar een alias wordt automatisch doorgestuurd naar uw primaire adres, u hoeft ze niet apart in te stellen in uw e-mail programma." Hmm, niet apart instellen, dat klinkt goed. Naam verzinnen..eh wolfie? nee...eh panose? eh nee, vergeet die maffe panose nou eens man, eh geen paniek er schiet je zo wel een naam te binnen. Ach ja blogger natuurlijk, daar was dat adres toch voor nodig ! "U kunt dit e-mail adres over ongeveer 1 uur gebruiken." Goed, dan maar eerst naar Albert Hein, snijbonen, vis en een tray-tje witbier, 't is voetbal vanavond.

"U moet zich aanmelden met een Google-account. Als u nog geen Google-account heeft, kunnen we u laten zien hoe u deze in slechts enkele minuten kunt krijgen.
Ga naar http://www.blogger.com/ voor meer informatie over Blogger en het starten van een eigen gratis blog.

Nu, dat gaat inderdaad vrij eenvoudig, volg alle stappen en voor je het weet ben je een blogger bij blogger.com! wow ! ! Nu nog wat letters in de goede volgorde om een begin te maken, een leeg blog is per definitie geen blog. of een beeld natuurlijk, of alletwee, een beeld met een verhaal....en hopla, daar gaan we weer, geen paniek, begin maar ergens, er zit vast en zeker ergens een delete-knop en die hele handel is met één Ctrl-a-Delete verdwenen als de spreekwoordelijke sneeuw voor de zon. Spreekwoordelijk dan wel, want volgens mij schijnt er behoorlijk wat zon op plaatsen waar ijsberen en pinguins in de sneeuw rondlopen danwel huppen.