Gakkenflex

vooruit dan maar, volgende keer beter, ik heb een tip over "remove the aperture disk" serieus genomen en doe binnenkort poging twee. tis speelgoed moet je maar denken, als het kind maar blij is.....

Gakkenflex SLR

Op de Filmwasters site ( een site voor film wasters ) werd ik attent gemaakt op het bestaan van een "doe het zelf"magazine uit Nippon (http://otonanokagaku.net/magazine/vol25/index.html), (en filmpje http://otonanokagaku.net/magazine/vol25/mov.html )een magazine waar men naast het blad een bouwdoos/plaat bijvoegd en ditmaal zat er een bouwdoos van een cameraatje bij, de Gakkenflex DIY SLR. Lijkt me leuk en ik vraag me af of een Filmwasting Japanner bereid is een blad aan te schaffen en het op te sturen. Zulke Japanners bestaan dus en na betaling van 3250 Yen ( € 31,00 ) stuurt Mark Skorj mij het gevraagde toe ( reisduur 4 dagen.... service of wat? ik heb in Belgie zijdepapier besteld op 9 december en vandaag is het er nog niet, het moet per UPS...). De gebruiksaanwijzing van het bouwpakket blijkt echter en eigenlijk een normale zaak, in het Japans. Een kind kan de was doen, dat is waar, maar heb je wel eens een Kimono gewassen ? Ik niet. Toch lukt met een goed vergrootglas, een flinke dosis geduld en enig gezond verstand de camera in elkaar te zetten, vervolgens te vullen met een filmpje en dat zoals het hoort dat zo snel mogelijk vol te schieten om te kijken welk een vreselijke beelden zo'n bouwplaatcamera voort kan brengen, bij total disaster kan ik het altijd nog steken op de taalfactor, mijn worstenvingers bij het juist plaatsen van de milimeters grote veertjes rond het sluitertje, de filmkeuze of een minder dagje, zoals er de laatste weken wel meer zijn, kerstborrel hier, kerstborrel daar. Ik hou het op de kwaliteit van het eindprodukt, oordeel zelf, woensdag zijn m'n dia's klaar.

lost and found

In juni verbleef ik met vriend Neut in Belgisch Luxemburg op een motor/wandeltocht aan de Sure. Bij thuiskomst natuurlijk snel naar de ontwikkelcentrale voor mijn films maar bij het afhalen bleek ik één filmpje te missen. Ik dacht dat ik het per ongeluk had weggegooid met het afval van de Polaroids die ik toen geschoten had en altijd keurig bewaar tot ik een fatsoenlijke afvalbak tegenkom. Gisteren werd ik gebeld door die centrale dat er een filmpje klaar lag en of ik dat even op wilde halen... ik was me van geen film bewust, maar mijn telefoonnummer stond erop dus waarom niet direkt die mistery film opgehaald. In juni schreef ik op dit blog: De inhoud wordt dus onvermijdelijk het landschappelijke en een enkel toevallig passerend portretje, bij voorbeeld van de plaatselijke hereboer Jules. Jules ontmoetten we op avond één, we fotograferen een frame van wat eens zijn grote schuur/loods moet worden, Jules vertrouwde het niet en vraagt wat we aan het doen zijn. ik vertel hem in mijn beste Waals van de aangeboden situatie, vervolgens blijkt Jules enig Vlaams te spreken. Mijn oog was getrokken door de enorme schuur in aanbouw met het landschap daarachter, een maand later zou dat landschap dus verdwenen zijn, vandaar. Als compensatie voor het betreden van zijn erf had Jules me "gedwongen" een familieportret te maken en me doen beloven dit op te sturen, wat ik dus deed ( heb je die grote boerenhand gezien, daar wil je niet mee te maken krijgen..) Helaas was dìt filmpje dus verdwenen en hoera nu dus weer opgedoken. Zo zie je maar, als het verdwenen pixels waren geweest had je ze nooit meer terug gezien, lang leve de film. Jules, je portret komt eraan, in een lijstje, omdat je zolang moest wachten.

Fout filter ( sx-70 )

Met Polaroid ( direkt klaar ) kiek je het NU... of straks het TOEN ! Fotograferen kan je het niet noemen, vandaar dat het zo leuk is, zowel voor de gekiekte als voor de kieker. Een slachtoffer staat er vrijwel altijd lachend, vrij- en gewillig op, dat vreemde toestel met het karakterestieke geluid alsof er een neusvleugel tussen het scheerapparaat is terecht gekomen en het daarop direkt verschijnende nog blote beeld, ontwapent. Dan nog natuurlijk de ontwikkelfase die eventjes duurt, men wappert ermee, wrijft en blaast erop ook al heeft dat geen enkele zin of nut. Je schrijft er de naam of gelegendheid onder en geeft 'm weg waarna hij tentoongesteld wordt onder een koelkast magneet of geprikt onder een punaise op het mededelingsbord. Hij hangt daar jaren tot de kleur bijna verdwenen is maar gedurende die tijd blijft het een kiek van formaat....altijd blijft daar het moment van TOEN aanwezig. Je geeft 'm weg gaat niet altijd op, ik geef ze bijna nooit weg, ik heb er dan ook honderden, portretten, conceptuele ideen waar ik nooit mee klaar ben of kom, maar ook de mislukte, vaak door gebruik van overjarig verkeerd opgeslagen materiaal eventueel in combinatie met het verkeerde toestel ( SX-70 neemt ook 600 film maar heeft dan een filter nodig ) gooi ik niet weg, ik vind ze zelfs en bijna mooi, wat op zich natuurlijk wel een beetje raar is. Het is raar omdat ik eigenlijk van mooie dingen houd, mooie vrouwen, mooie natuur, mooi weer, mooie woorden, beelden, motoren, mooie enzovoorten. Als verzamelaar van uitsluitend nog werkende fototoestellen ( ! ) uit vroeger tijden raakte ik besmet door het Polaroid virus, omdat toestellen altijd moeten werken voordat ik ze aan m'n verzameling toevoeg, moet ik ook de (steeds moeilijker verkrijgbare) films te pakken zien te krijgen die in de verschillende modellen thuis horen, e(vil)-bay is een eerste uitkomst, maar niet altijd betrouwbaar wat betreft de kwaliteit, er zijn al aankopen gedaan van film die droger was dan de kont van Sinterklaas en slechts een chemisch poedertje tentoonstelden inplaats van bij voorbeeld het beeld van die droge kont, dit natuurlijk à €17, 50 per pakje van tien en waarvan 3 aangeschaft.... Inmiddels heb ik al een flinke verzameling nog enige jaren houdbare film in een daarvoor speciaal geschikt gemaakte Mini-bar ( een biertje voor 5 euro en een zakje pindaas voor 2,50, je kent ze wel ) opgeslagen liggen. In oktober mag ik een tentoonstelling inrichten waar de verschillende voorbeelden van Polaroidtechnieken zichtbaar zijn, ik verheug me daarop en expirimenteer me te pletter, vanavond loopt er weer een veiling op e-bay af met de speciale en al heel lang uit de roulatie genomen Polaroid 665 pos/neg in de aanbieding, kwart over twaalf loopt de veiling af ik doe toch maar een bod ook al is het risico van alweer 6x8 exemplaren positief en negatief poeder het risico.

.

zie bijvoorbeeld ook http://www.guardian.co.uk/artanddesign/gallery/2009/sep/06/photography-art?picture=352552803

Mooi zeiken....

Ik heb al heel wat gezeik aan moeten horen tijdens de "mannen"uitstapjes de laatste jaren, ik heb ook al vele zeikfotoos genomen, compromiterende fotoos, niet voor publicatie geschikt, een tentoonstelling misschien later, zodra ik zeker weet dat het gezeik over gegaan is in gedruppel en de mannen dàn fier kunnen zijn op deze spetterende plaatjes..... "Kijk schat, toen kon ik nog mikken !" heet de tentoonstelling, want titels zijn belangrijk, net zo belangrijk als openingszinnen van boeken. Dit heb ik geleerd van H. Brusselmans wiens openingszinnen '"immer van ongekende kwaliteit" zijn, ik citeer hier voor het gemak zijn eigen woorden. Tijdens ons laatste uitstapje naar Normandie probeer ik in slaap te komen, een lichte rugpijn, koude voeten en nog wat onwennig de eerste nacht in de tent. Schapen tellen werkt bij mij niet, hun imaginair geblaat houdt me wakker, het beste middel is de grijze massa te laten werken en een poging doen ideeen te ontwikkelen. Ditmaal probeer ik de openingszin van het boek dat ik nooit ga schrijven te ontdekken, het moet de perfecte openingszin worden voor een boek dat schrijft over eenzaamheid. Voor ik die gewilde zin te pakken heb val ik echter in slaap, het kan niet altijd meezitten en zal dus moeten wachten tot de volgende insomnia. Die slaaploosheid zal er de komende dagen echter niet van komen, het zware werk van wandelen, bier drinken, twee maal daags restaurantbezoek en bier drinken verhindert dit, ik zal de titel onderweg moeten ontdekken. "Eenzaam is ook maar alleen" probeer ik na de eerste twee blikjes Kronenbourg op dag twee en keur het bij het derde onmiddellijk af, wat een onzin, eenzaam is meestal met velen.....
Over de bierverstrekking in Wallonie zijn al woorden genoeg vuil gemaakt. in wijndrinkend Frankrijk kent men dit probleem niet maar heeft men een andere variatie van ergernis. Zolang er een "Pression" te verkrijgen valt is het ok, maar zodra men overgaat op uitsluitend blik of fles beginnen de problemen: Ze stoppen er maar vier in de koelkast en vullen die pas bij van zodra die vier verkocht zijn, ze snappen niet dat 3 Hollanders en waarschijnlijk ook 3 Belgen niet genoeg hebben aan vier koude biertjes bij een buitentemperatuur van 30 graden. Bij een buitentemperatuur van 30 graden is die nieuwe voorraad van vier blikjes in de koelkast ook niet èèn, twee, drie op de juiste door ons vereiste temperatuur van consumptie. Rest slechts het vertrek naar een volgend distributiepunt alwaar tot onze verbazing het zelfde liedje gezongen wordt. Zelfs na drie dagen intensief gebruik maken van dezelfde verkooppunten snapt men het niet, ja èèn "friterie", die bij de camping doet een poging en past de versnelde koelingsmethode toe door direct na de bestelling van drie biertjes de volgende drie in het vriesvak te plaatsen. Door zeer langzaam te consumeren en de geanimeerde gesprekken volledig uit te smeren, redden ze het bijna.....bijna dus.
Normandie is een mooie streek met een heerlijk vreemd toerisme, stoere mannen op tractoren met visboten, kapiteins op volkse campings, blauw witte strandkotten op straat, soms twee rijen dik, bunkerduinen, kiezelstranden en lauw bier. Hier komen we voor, traditioneel uitgaansvertier is van vroeger dagen, hiervoor en om natuurlijk dè openingszin te vinden maar met de twee gabbers in mijn buurt lukt het me niet om me simulair eenzaam te voelen dus ook poging twee " Oh was ik maar bij moeder thuisgebleven" keur ik per direkt af. De uren vliegen, om over de dagen maar niet te spreken.... de jaren, tja de jaren, daar waren we inmiddels al achter. G. is ( op twee maanden per jaar na ) reeds een erkend Pensionada vertoevend in Portugal, N. gaat over vijf maanden met leeftijdspensioen en I. hikt tegen nog slechts vier jaren werk aan, kortom de dagen van vertier zijn op de rit naar huis na voorbij. De warmste dag van het jaar en toch de lederen motorkleding aan, we moeten tenslotte nog door Belgie, in onze motorogen op Portugal en Griekenland na het gevaarlijkste land om te rijden. Op de motor nog eventjes drie en een half uur de tijd om dè zin te verzinnen, eenzaam opgesloten in de helm en omringd met slechts gebrom van de motor en geruis van de wind blijkt dit een peulenschil, bij Calais heb ik 'm al te pakken: "Ik ben niet zo'n prater" mompelt de man, "wanneer ik in een cafe kom zeg ik bij voorbeeld: één bier".....

Diezelfde donderdag, maar dan s middags....

Collega Theo neemt de boel over om pakweg 12.00 uur, eerst een potje ouwehoeren over mogelijke transfers naar zijn favoriete voetbalclub, het viagravoorval van de morgen, de hartelijke groeten en tot morgen.... In de middag komen er, nu het zomerseizoen aanbreekt, nog nauwelijks bezoekers. Alleen de vaste kern wat-voor-weer-het-ook-is biljarters en stuurlui aan de wal neemt de moeite om een versnapering te komen nuttigen in ons foyertje. Een van die bezoekers is de stokdove en reeds negenentachtig jarige Janus Mooyson ( waarover reeds eerder bericht: http://geen-paniek.blogspot.com/2008/01/koffie.html ) een onwaarschijnlijke vrek. Mooyson sluit zich aan bij een vast groepje bezoekers, hij komt altijd een minuut of vijf later zodat hij niet in aanmerking komt om als eerste een rondje te geven want dat doet zo'n zeer, hij besteld voor zichzelf een Palmpje. Gilles vraagt even later wie er nog iets moet drinken dus is Janus er als de kippen bij om een Portje te bestellen ( met jenever ons duurste drankje €1,10 ) Portje op en Sjors, een in de oorlog overgekomen en nog steeds onverstaanbaar Nederlands sprekende Pool geeft zoals iedere dag het volgende rondje drank weg. "Een borreltje" klinkt het gretig uit Mooysons mond, nu Jan Jasperse nog een rondje, Mooyson: "een portje !" waarna drie van de vijf mannen het genoeg vinden en begeven zich met of zonder rollator terug naar de biljartzaal. Overblijvers zijn Mooyson en Jasperse, de grootste drinkebroer van de ouwemannenclub. Nu komt Mooyson er niet meer onder uit, hij moèt een rondje weggeven, maar afijn de winst is binnen. Met een reeds ietwat dikke tong en in het achterhoofd dat Jasperse er als notoir drinker waarschijnlijk straks toch nog eentje teruggeeft, besteld hij nog twee borreltjes. Het is bijna 16.00 uur en collega Theo herinnert de mannen aan de sluitingstijd, Jasperse stapt op zijn elektrische karretje en hobbelt naar het Woonzorgkomplex een 150 tal meters verderop. Mooyson stap zo goed en kwaad als het lukt op zijn fiets ( ! ), Theo ruimt de boel op en gaat naar huis. De automatische deuren sluiten zich achter hem en onmiddellijk wordt de aandacht getrokken door een luid geschreeuw en gevloek op de hoek van de straat. Daar blijkt de ouwe Janus vrselijk van z'n neus te maken. Hij is gevallen en een welwillende passant heeft de ambulance gebeld want Janus kon niet overeind komen ( verteld later dat de jas tussen de wielen kwam, jaja maar snee in je neus klinkt beter) . Èèn ziekenbroeder bekommert zich over Janus terwijl de ander de fiets op slot wil zetten in verband met mogelijk diefstal. De door de drank agressieve Mooyson ziet dit, springt verrassend fit op en slaat de broeder met een kaakslag tegen de vlakte "blijf van m'n fiets vuile dief, smerige kakkerlak" tierend. Hier hadden de brave helpers niet op gerekend en bellen geschrokken de politie welke in no-time met gillende sirenes op de plaats van het delict arriveert. Met de handen geboeid wordt de oude baas afgevoerd naar het ziekenhuis alwaar hij bij hoog en bij laag beweert niet meer dan èèn Palmpje en èèn borreltje genuttigd te hebben, hij bedoelde waarschijnlijk betààld te hebben. Het zal hem nog veel pijn gaan doen in de portemonee, openbare dronkenschap, belediging van ambtenaar in funktie en mishandeling, ik hoop dat ze bij de bloedproef niet ontdekken dat er nog sporen van cocaine aanwezig zijn ook, je weet het tegenwoordig nooit met die drinkende fietsers......

Zo maar op donderdagmorgen

Iedere donderdagmorgen speelt de senioren bridgeclub de wekelijkse competitieronde alhier in "mijn "gebouw, meestal een aantal deelnemers deelbaar door vier maar af en toe is er een paar te weinig of te veel en komt het fenomeen "rusttafel" ( inspannende sport hoor dat kaarten ) aan de orde. De gesprekken aan die rusttafel gaan meestal over de fouten die , vooral door de ander natuurlijk, gemaakt zijn tijdens de vorige spelronde. Een enkeling neemt het begrip rusttafel niet zo letterlijk en gaat op de gang zitten, meestal omdat hij, in dit geval, er niet mee te koop wil lopen dat hij aan z'n vierde portje bezig is ( het is al half elf 's morgens...). K. is de naam, ik kan dit vermelden omdat er wel vier Kezen rond lopen te wezen, dus niemand weet over welke K. we hier spreken, alhoewel er natuurlijk maar één K. is die om half elf 's morgen al aan z'n vierde portje lurkt. K. zit dus met M., een naam die prachtig past bij z'n leeftijd of bij een mooie Duitse herdershond, ietwat erg luidruchtig te babbelen over naar later blijkt Viagra. Hoor ik het goed, denk ik terwijl ik in mijn kantoortje een vijftal meters verderop de beursberichten van Polaroid aan het doornemen ben: "Het zit tussen je oren M., als je denkt dat hij het niet doet, dan doet hij het ook niet maar zó'n half pilletje helpt je er wel doorheen, ze zijn fantasties". De onlangs zeventig jaar geworden M. heeft een nieuwe vriendin, hij woont nog bij z'n vrouw thuis, maar slaapt regelmatig bij z'n vriendinnetje ( 58 ). "s Avonds is dat ding als een levenloos fietsventieltje maar 's morgens staat hij zo fier als de vuurtoren van Westkapelle te blinken" hoor ik M. luid en duidelijk dan weer zielig dan weer trots zijn mannelijke toestand verkondigen. Ik kan veel hebben maar ben niet erg geinteresseerd in het beeld van de door M gevisualiseerde enorme ochtend erektie. Het gaat me nu dus even te ver, het geluid dat de vijf meter naar mijn kantoortje moeiteloos overbrugt moet toch ook de vijf meter de andere kant op naar het kantoor van de aldaar arbeidende dames der Kunstedukatie eenvoudig kunnen bereiken en dat zint me niet. Met stem die bij een resoluut "Beheerder" past, spreek ik de ouwe geilaards toe, " Heren, dit lijkt me niet de juiste plaats om over het slappe lulletje van Max ( oh sorry M. ) te redeneren, bovendien lijkt me het levenloze ventieltje niet in staat om het formaat van de Westkapelse vuurtoren als vergelijk te laten dienen, het exemplaar van Miniatuur Walcheren of liever nog een afbeelding daarvan op een aansichtkaart lijkt me meer dan groot genoeg". Met deze woorden in de oren druipen de twee oude mannen met rode hoofden af, de ene vanwege de port waarschijnlijk en de andere omdat het gewoon erg warm is in dit gebouw gedurende de zomermaanden en het hem te veel aan strand en vuurtorens doet denken. Ik neem nog maar een kop koffie en wacht tot mijn collega T. me af komt lossen, hij mag vanmiddag met de praatgroep van stokdoven een gesprek gaan voeren....heb meelij, doch het is bijna vakantie.